Het zaadje is geplant toen er in mijn jeugd een schoonmaakster bij ons thuis werkte die, uit het hotel waar zij ook schoonmaakte, modetijdschriften voor ons meenam die toeristen daar hadden achtergelaten. Via een wereld van tweedehands Britse en Amerikaanse Vogues raakte ik geobsedeerd door mode, en dat is nooit overgegaan.
Dat je je obsessies doorgeeft aan je nageslacht, bleek toen ik deze week de serie In Vogue: The 90s opslorpte met mijn dochter van 13. Alle historische gebeurtenissen die de mode omvat, specifiek de mode uit de jaren negentig van de vorige eeuw, bleek zij ook fascinerend te vinden. Maar allebei hebben we nog wel een heel klein beetje realiteitszin, daarom ben ik bijvoorbeeld nooit, op een kort intermezzo bij een glossy na, echt in de modewereld gaan werken.
Wat die docuserie namelijk duidelijk maakt, en ook zo vermakelijk, is dat mensen in de mode echt denken dat een kledingstuk, een modeshow, een ontwerper, een advertentie, de cover van een blad, het allerbelangrijkste is wat er bestaat in de gehele wereld, inclusief oorlogen en aardbevingen.
Vele ontwerpers en Vogue-journalisten uit de jaren negentig zijn geïnterviewd, en als zij iets van toen heel belangrijk vinden, zeggen ze altijd: ‘IT WAS A MOMENT.’ En dan kijken ze erbij alsof de wereld toen ophield met draaien.
Zo is er een halve aflevering gewijd aan de fotoshoot waarmee model Kate Moss doorbrak, en die shoot, hou je vast, vond gewoon plaats in HAAR EIGEN SLAAPKAMER. It was a moment.
Geen fotostudio, geen fancy lampen. Een meisje in onderbroek in haar eigen slaapkamer. De modewereld is er nog steeds niet van bijgekomen.
Een ander Moment was toen Tom Ford van Gucci een man en een vrouw in string de catwalk op stuurde. Verscheidene deskundigen kaarten erover na. Of de keer dat Missy Elliott met een bloem op haar tiet een gala bijwoonde. De keer dat Gwyneth Paltrow die zachtroze jurk aanhad. Iconisch!!! Of de keer dat Hillary Clinton een stukje van haar schouder liet zien. De keer dat de Vogue een shoot wijdde aan mensen in grungekleding, met houthakkersblouses, mutsjes en al.
Hamish Bowles, een belangrijke Vogue-redacteur uit die tijd en een man die er exact zo uitziet en praat als de naam Hamish Bowles impliceert, lijkt vanwege die grunge-modereportage nog steeds EMDR-therapie te moeten krijgen.
Maar het allerbelangrijkste modemoment uit de jaren negentig, daar zijn alle deskundigen het over eens, was toen Alexander McQueen tijdens een modeshow een model in een witte jurk op een draaischrijf zette en haar door twee robotjes met gele en zwarte verf liet bespuiten. Dit ging over ‘mens versus machine’, vertellen de experts erbij, dus er zat een diepere laag in. ‘Een eindeloos inspirerend stuk performancekunst’, noemde Vogue het zelf.
Ze zijn er nog steeds niet over uitgepraat.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns