Lezers halen de angel uit het asieldebat, viel iets op bij de Rotskoepel, ‘biologische’ producten, het ‘Oeganda-plan’, femicide, het woord dementeren en zagen visies botsen in het zwembad.
Beschouw asielmigranten óók als arbeidsmigrant: sta toe dat ze werken, dat haalt diverse angels uit het asieldebat. Dit idee is niet nieuw, maar struikelde steeds. Hoe dom zijn we om asielmigranten in centra en procedures op te sluiten, soms jarenlang, met een arbeidsverbod. Eén miljoen arbeidsmigranten beschouwen wij als onmisbaar, tegelijkertijd houden we de asielmigranten buiten de arbeidsmarkt. Laten we asielzoekers vanaf dag één naar werk toeleiden. Op de achtergrond loopt de procedure over het asielverzoek. De kosten van asiel dalen sterk. Weg overlast, verveling of gevoel van nutteloosheid. IND, COA en gemeenten worden ontlast, Ter Apel loopt leeg.
De komende spoed- of noodwet moet dus regelen dat asielmigranten asielarbeider mogen worden, zij het in een aparte juridische constructie.
Lei Bodelier, Haarlem
Heeft de van oorsprong Nederlandse drogisterijketen de Rotskoepel in
Jeruzalem overgenomen? Enfin, liever een Kruidvat dan een Kruitvat.
Roland de Ligny, Leiden
De Volkskrant vermeldt dat de aanschaf van biologische producten in de supermarkt is verdubbeld. Geweldig nieuws! Nee, toch niet. Van 2 procent naar 4 procent. Dat schiet niet op. Hoe komt dat nou? Er staat toch biologisch op! Ik moet altijd een beetje lachen als ik op de melk of het vlees biologisch zie staan. Vlees is toch van een koe, al leeft die helaas niet meer. Het is toch niet in een chemische fabriek gemaakt? Biologische melk komt op me over als een pleonasme. Zet er liever op: bevat geen chemische producten. Of op de peren: bevat geen pesticiden. Zul je zien, elke week 2 procent erbij.
Koos Stomp, Hengelo
Dat PVV-minister Klever uitgeprocedeerde asielzoekers naar Oeganda wil sturen mag geen verrassing heten; dat NSC hier positief tegenover staat wel. Volgens NSC-Kamerlid Boomsma bij de NOS moeten we alleen nog ‘goede afspraken maken’ met het land dat mensenrechten schendt en waar oppositieleden hun leven niet zeker zijn. Logischer lijkt mij: we zijn tegen, tenzij het lukt om afspraken te maken.
Pieter Omtzigt maakt zich al jaren sterk voor een betrouwbare overheid, maar het nieuwe sociale contract geldt kennelijk niet voor asielzoekers.
René Geerling, Haarlem
‘Moeders, voed jullie zonen op’, stelt Yesim Candan in haar column over femicide. Naar mijn mening moet dat zijn: ‘Vaders voed jullie zonen op. Leer ze hoe je met een vrouw moet omgaan, hoe je tegen haar praat, hoe je haar behandelt.’ En dat leer je die zonen uiteraard door de manier waarop je zelf met hun moeder en hun zusjes omgaat.
Marthy van der Weij, Oldenzaal
Regelmatig lees ik reacties van (familieleden van) mensen met dementie, die zich boos maken over het gebruik van het woord ‘dementerend’.
Daarbij wordt steevast hetzelfde argument gebruikt, zo ook door Carla Bekkering, die stelt dat Joeri Bakker niet ‘dementerend’ was, net zoals mensen met kanker niet ‘kankerend’. Dat is echter appelen met peren vergelijken of zelfs appelen met handgranaten. Dementeren is het lijden aan een toenemende vorm van dementie. Dit woord werd in deze betekenis al in 1934 gebruikt en ook op de website dementie.nl wordt het gebruikt als aanduiding voor deze progressieve aandoening. Kankeren is iets anders.
Dus ja, Joeri Bakker was wel degelijk dementerend. Of hij daarover kankerde weet ik niet, maar ik zou het hem niet kwalijk genomen hebben.
Kees Couprie, Zoetermeer
Woensdag zag ik Ramsey Nasr bij Bar Laat. Hij begon over het gruwelijke leed in Gaza, hoe de wereld dit kan laten gebeuren, over z’n pasgeboren kindje aan wie hij later verantwoording moet afleggen. Ik kreeg een brok in de keel. Het gesprek groeide: over de geschiedenis, over een blinde vlek en de grote leugen van Israël om verdrijving van Palestijnen goed te praten: ‘Ze willen ons niet.’
De conclusie was dat dit het ‘simpelste conflict ter wereld’ was en de oplossing niet veel gevraagd van Israël: Palestijnen nemen genoegen met een tweestatenoplossing.
Vorige week raakte mijn dochter (6) in het zwembad aan het spelen met een meisje, iets jonger, met een zichtbaar Arabische achtergrond. Terwijl ze samen spetterden en lachten, besefte ik hoe eenvoudig het leven kan zijn. Mijn dochter heeft een Israëlische moeder. Voor het slapengaan vroeg ik naar het hoogtepunt van de dag: ‘Spelen met mijn nieuwe vriendinnetje in het zwembad! O maar papa… dat meisje zei dat Israël geen land is?’
Ieder z’n eigen kern van dit conflict. Laten we hopen op vrede.
Thierry Castel, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant