Herfst, bladeren op het spoor, vertragingen; dat komt goed uit. Want tijdens die extra uurtjes die je noodgedwongen in de trein doorbrengt, heb je mooi de tijd om te lezen. Alle genomineerde boeken voor de NS Publieksprijs bijvoorbeeld. Zodat je daarna een weloverwogen en grondig geïnformeerde stem kunt uitbrengen op ‘het beste boek van het jaar’ (want zo mag de winnaar zich van organisator CPNB zich noemen).
Tja, de NS Publieksprijs. Er wordt altijd een beetje over gezeurd door mensen zoals ik (critici), omdat het een publieksprijs is en ik het publiek kennelijk voor geen meter vertrouw. Ik weet vrij zeker dat er maar weinig mensen alle nominaties hebben gelezen voordat ze gaan stemmen. Dus hoeveel waarde heeft hun oordeel dan? Niet het béste boek wint, maar het populairste boek, of het boek van de schrijver die de meeste stemmers weet te mobiliseren.
Bovendien nomineert de CPNB alleen de zes titels die in het betreffende jaar (van juli tot juli) tot de bestverkochte (oorspronkelijk Nederlandstalige) boeken behoren. Daar vindt dus al een grote schifting plaats: veel goede (en misschien wel betere) boeken kunnen niet eens meedingen omdat er niet genoeg exemplaren van verkocht zijn. Dus zie je op de genomineerdenlijstjes door de jaren heen vooral makkelijke bestsellerhitjes staan, en weinig serieus werk.
Kijk naar vorig jaar: drie thrillers, een komische Herman Koch, de zoveelste Arthur Japin en het persoonlijke relaas van Israel van Dorsten, die jongen uit Ruinerwold. De Camino van Anya Niewierra, niet bepaald hogere literatuur – helemaal geen literatuur eigenlijk, kom maar door met de boze brieven – won. Het lied van ooievaar en dromedaris van Anjet Daanje, veruit het beste boek dat Nederland dit decennium heeft gezien, werd een jaar eerder niet eens genomineerd.
Nu het lichtpuntje: dit jaar staan er wel degelijk veel titels met een zekere literaire klasse op de lijst! Alkibiades van Ilja Leonard Pfeijffer, Ik kom hier nog op terug van Rob van Essen, Luister van Sacha Bronwasser, Naar zachtheid en een warm omhelzen van Adriaan van Dis en Nirwana van Tommy Wieringa. Ik zeg niet dat ik ze allemaal goed vind, maar echte romans zijn het wel.
Alleen Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel van Francine Oomen valt er in al zijn hypeachtige non-fictieheid buiten (die zal dus wel gaan winnen). Stemmen kan tot 14 november, de dag waarop de prijs ook meteen wordt uitgereikt. Ik wens u veel vertraging toe.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant