is media- en cultuurredacteur van de Volkskrant.
Hans Teeuwen, komiek te Amsterdam Oud-Zuid, had afgelopen week weer eens een smaakvol grapje te delen met zijn fans op de socials. In een kort filmpje richt Teeuwen zich licht schuimbekkend tot joden met een ‘schurfthekel aan Israël’. Voor zulke joden is een plekje aan de talkshows gegarandeerd, aldus Teeuwen, zolang ze Israël maar beschuldigen van genocide en apartheid. ‘En mochten straks de treinen weer naar het oosten rijden, dan ben jij verzekerd van een heerlijke zitplaats.’
Welke joden Teeuwen precies bedoelde, was niet lastig te raden. Komiek Raoul Heertje uiteraard, en schrijver Natascha van Weezel, twee Nederlandse joden die geregeld op tv hun afschuw uitspreken over het Israëlisch geweld in Gaza. ‘Waarom krijgen deze twee een podium in de media?’, klinkt het verontwaardigd in de kringen waar men normaal zegt te hechten aan een brede ‘diversiteit van opinies’.
Woensdag moet een slechte dag zijn geweest voor deze mopperkonten. Op NPO2 werd er vijftig minuten ingeruimd voor Brug over de breuklijn, een programma waarin Van Weezel en journalist Sinan Can tegen de klippen op op zoek gaan naar de ‘zachte krachten’ die nog overgebleven zijn onder Palestijnen en Israëliërs.
De opzet klinkt op het eerste gehoor hopeloos naïef, alsof het tweetal besluit een roze bril op te houden in een brandend gebouw. Maar gelukkig wordt er niet weggekeken. Een ruim deel van de uitzending wordt gevuld met nieuwsbeelden en getuigenissen van zowel de pogrom van 7 oktober 2023 als de nog altijd voortdurende slachtpartij in Gaza.
Om in dit gitzwart universum mensen te vinden die nog altijd in een uitweg geloven, is niets minder dan een wonder. Van Weezel vindt die mensen onder meer in Tel Aviv, bij Maoz Inon, een man die zijn ouders – twee vredesactivisten – verloor op 7 oktober. En toch blijft Inon zich inzetten voor, in zijn eigen woorden: ‘vrede tussen de rivier en de zee’.
Ondertussen gaat Can op koffie bij de Palestijnse vredesactivist en advocate Hiba Hussein, die ondanks het lijden van haar volk nog altijd gelooft dat vrede mogelijk is, zolang beide partijen maar accepteren ‘dat de ander bestaat en ook emoties heeft zoals jijzelf’.
Het is een indrukwekkende verzameling mensen die Van Weezel en Can spreken. Ze zijn reëel over de gigantische kloof die er het afgelopen jaar tussen beide volken geslagen is, maar pessimisme of cynisme is niet aan ze besteed. Ooit moet dit gebied een thuis voor beide volken zijn, of het zal niet zijn.
Het rotsvaste humanisme van deze mensen is bewonderenswaardig, hoopvol. Maar dan krijgen we plots weer een glimp van de duistere politieke realiteit.
Van Weezel wandelt een klein stukje op met Eldad Joffe, burgemeester van Neve Shalom/Wahat Al Salam, een klein dorp waar Joden en Palestijnen vrijwillig samenwonen. Israël dreigt zijn ‘empathie met menselijk leven’ te verliezen, zegt Joffe. ‘Ik ben bang dat Israël overgaat tot een fascistisch regime.’
Hoeveel roze brillen je ook opzet, zo’n observatie stemt onherstelbaar moedeloos.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant