De lezersbrieven, over mens en ziekte, de PvdA en monarchie, een ode aan het ongetatoeëerde lichaam, over van alles zijn maar niet worden en over stoppen met kinderen.
Het 11-jarig Frans meisje Emmy is overleden aan leukemie, na elf jaar ziek te zijn geweest. Het kind is al tijdens de zwangerschap van haar moeder, een bloemist, ziek geworden door blootstelling aan pesticiden, die waarschijnlijk ook afkomstig waren van snijbloemen uit Nederland. Dat pesticiden de oorzaak waren, is erkend door een hulpfonds voor slachtoffers van pesticiden.
Zolang pesticiden niet verboden zijn, stel ik voor dat we stoppen met het kopen van bespoten snijbloemen; een kopersstaking. In tegenstelling tot groenten zijn snijbloemen overbodig, en dus ook hun teelt. De teelt van snijbloemen verspilt bovendien ruimte en het gebruik van pesticiden is ziekmakend en een ramp voor insecten.
Als we nu massaal stoppen met het kopen van deze schadelijke bloemen, sturen we een krachtig signaal naar kwekers om te stoppen met het gebruik van pesticiden.
Frans Vliegenberg, Asten
In ‘Het eeuwige leven’ van 16 oktober beschrijft u hoe creatief Joeri Bakker omging met zijn ziekte dementie. Hij liet zien dat een mens meer is dan zijn ziekte. Daarbij vond hij steun bij Het Huis van de Tijd. Hoe ironisch is het dat u deze organisatie omschrijft als een dagbesteding ‘voor dementerenden’. Joeri was niet ‘dementerend’, net zoals mensen met kanker niet ‘kankerend’ zijn.
Carla Bekkering, Amsterdam
Wie zich pas echt zorgen moet maken over de PvdA, is koning Willem-Alexander. Niet omdat het verkiezingsprogramma van GroenLinks-PvdA een republiek bepleit, maar omdat de koning historicus is en weet dat het drie premiers van sociaaldemocratische huize waren die de monarchie overeind hielden toen het spannend werd. Tegen hun zin maar ze deden het toch, om erger, een constitutionele crisis, te voorkomen.
Willem Drees bij koningin Juliana, die door Greet Hofmans het spoor bijster was geraakt. Joop den Uyl die besloot prins Bernhard niet te laten vervolgen. En Wim Kok die de vader van Máxima op afstand hield. Mocht de PvdA inderdaad van het toneel verdwijnen, dan moet Amalia het straks doen zonder bestuurders die hun overtuigingen wél opzij konden zetten voor het landsbelang.
Armand Leenaers, Heerlen
Het recente bericht dat je een Utrechtse Domtoren kan laten tatoeëren, is een voorbeeld van het oprukken van de tatoeage. Je ziet steeds meer mensen met een tatoeage. Een grote, kleine of meerdere. Bij jong, maar ook bij niet-jonge mensen. De druk om een tatoeage te laten zetten (‘en er zo bij te horen’) neemt toe. Dit wordt ondersteund door een onderhand hele bedrijfstak van tatoeëerders, die er commercieel belang bij hebben uw blote arm of ander deel van het lichaam onder handen te nemen.
Er hangt, ook in de Volkskrant, nog altijd een zweem van stoerheid rond tatoeages. Ik lees of hoor amper een kritische noot bij deze trend. Waar mensen na verloop van tijd kunnen wisselen van type kleding, schoeisel, brillen, kapsels of hun piercings uitdoen, laten maar weinig mensen hun tatoeages weghalen. Het percentage getatoeëerde mensen neemt alleen maar toe. Ik zie een parallel met roken, niet vanwege gezondheidsaspecten: makkelijk en ‘stoer’ om te beginnen, lastig om ervan af te komen.
Ik vraag me af of men bij het laten zetten van een tatoeage wel voldoende nadenkt: vind ik het na zoveel jaar nog wel mooi om zo getekend door het leven te gaan. Daar loop je dan met je vervaagde inktvlek op je lichaam. Stoer kun je tatoeages niet meer noemen. Het is onderhand stoerder om geen tatoeage te hebben.
Een ode aan iemand of iets kun je op tal van andere manieren tot uiting brengen, zoals een sieraad, een afbeelding, T-shirt of een beeldje. Ik heb zelf al jaren een Domtorenkaars.
Ik zal met dit schrijven waarschijnlijk tegen wat getatoeëerde schenen schoppen. Het zij zo. Ode aan het ongetatoeëerde lichaam!
Wieb van Oosterom, Utrecht
Columnist Mark van Ostaijen schrijft: ‘Iedereen lijkt vooral iets te willen worden, maar niemand nog iets te willen zijn’. Dat was voor mij vroeger precies andersom. Ik wilde van alles zijn, maar niet worden: ik keek niet naar de benodigde opleidingen en dacht niet na over of het sowieso voor mij wel mogelijk was om bijvoorbeeld straaljagerpiloot te zijn. Wat dat laatste betreft: met een 6-min voor wiskunde en een plus-6-bril voor mijn ogen was dit nóóit gelukt.
Pas na het op mijn 18de behalen van het rijbewijs kwam ik er achter wat ik wilde zijn en deed ik moeite en een opleiding om dat te worden: vrachtwagenchauffeur. Dat is gelukt. Ik heb het beroep veertig jaar gedaan en volgehouden. In 2023 ben ik gestopt met werken en ik wil qua maatschappelijke carrière ook niks meer zijn.
En ‘worden’? Gelukt, niet het hoogst bereikbare maar het mooist bereikbare: ‘met rust gelaten’.
Marcel Heinsbroek, Schiedam
Onlangs las ik het essay van Sander van Walsum, die betoogt dat het houden van huisdieren over enkele jaren als archaïsch en verwerpelijk gezien zal worden. Het hield me dagenlang bezig. Wandelingen met mijn hond werden filosofische exercities: ontneem ik hem nu zijn natuurlijke vrijheid? Of tijdens het knuffelen: is hij eigenlijk mijn intimiteitsslaaf?
Gisterochtend zat ik bij een etablissement in het park en kwam ik tot de conclusie dat Van Walsum compleet gelijk heeft. Mijn hond is mijn bezit en het is compleet onverdedigbaar dat hij aan mijn voeten moet wachten tot ik mijn kop koffie op heb. Het lijkt me verstandig dat we de lijn doortrekken, en na het afschaffen van huisdieren ook stoppen met het houden van kinderen. Zij produceren per dag meer poep dan alle huisdieren samen, en ook qua stikstof komen ze er niet goed uit. Bovendien is de mensheid veel te gedomesticeerd geraakt: we ontnemen onze soort haar natuurlijke instinct te volgen. Is dat nou liefde?
Ik stel voor dat we de kinderen die al geproduceerd zijn direct na de geboorte terugplaatsen in de natuur, bij voorkeur door ze in een rieten mand in een rivier achter te laten. Dit zal het ecosysteem herstellen en de mens herintroduceren op de juiste plek in de voedselketen.
Het zal enkele jaren duren voordat de achtergebleven soortgenoten leren omgaan met de fantoompijnen die hiermee gepaard gaan, maar al snel zal de geïndustrialiseerde mens weer de exoot worden die hij behoort te zijn. Tot dit type is uitgestorven en de mensen het heel gek zullen vinden dat zij miljoenen nakomelingen ooit liefdevol hun wil hebben opgelegd.
Lotte C. Bouwman, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant