De film mondt al gauw uit in een surrealistisch slapstickavontuur, compleet met politieachtervolgingen en aangebrande paprika’s.
Een ferme, onveranderlijke tint geel. Logisch dat dit de lievelingskleur is van de 8-jarige Linda. Logisch ook dat ze zelf van top tot teen eigenwijs geel is, in de Franse animatiefilm Linda wil kip!. Zodra Linda haar zinnen op iets heeft gezet, zal ze het krijgen ook.
Linda’s beste vriendinnen zijn respectievelijk paars, rood en groen. Samen brengen ze frisse accenten aan in de nieuwbouwwijk waar ze wonen, wandelend tussen de flats en de met graffiti bekladde winkels. Mooi hoe cineasten Chiara Malta en Sébastien Laudenbach de personages neerzetten met schets-achtige en toch springlevende contouren, om ze van een afstand gezien als kleurige vlekjes door het landschap te laten bewegen. In het handgetekende en -geschilderde Linda wil kip! draagt iedereen zijn identiteit en karakter als een zichtbare bubbel met zich mee.
Over de auteur
Kevin Toma schrijft voor de Volkskrant over film.
Paulette, de moeder van Linda, gaat oranje door het leven: niet hetzelfde als Linda’s geel, maar wel nauw eraan verwant. Linda (in de Nederlandse versie ingesproken door Jada Coppens) en Paulette (Lynn Van Royen) bekvechten er flink op los, maar lijken soms méér op elkaar dan ze zelf beseffen.
Linda’s vader heeft geen kleur meer. Hij stierf toen Linda een baby was, tijdens het avondeten, en is sindsdien opgelost in het zwart van haar geheugen. ‘Heeft iets bestaan als je je er niks meer van herinnert?’, vraagt Linda zich af.
Het enige wat Linda nog van haar vader weet, is het kip-met-paprika-gerecht dat hij graag bereidde. Dus als Paulette iets goed te maken heeft na een flink ontspoord misverstand, is dat wat Linda eist: papa’s paprika-kip. Het blijkt de motor van een steeds idiotere reeks gebeurtenissen.
Omdat alle winkels dicht zijn vanwege een landelijke staking, wil mama een kip scoren bij een boerderij. Lukt dat niet goedschiks, dan kwaadschiks. En dat terwijl ze niet kan koken en nog nooit een kip heeft geslacht.
Linda wil kip! (Oorspronkelijke titel: Linda veu du poulet!) mondt al gauw uit in een surrealistisch slapstickavontuur, compleet met politieachtervolgingen en vervaarlijk in de oven verbrandende paprika’s. Gaandeweg krijgt de film zelfs de ondertoon van een (vrolijk) banlieue-protestdrama, om dan weer een ongepolijst gezongen, maar intieme en ontroerende musical te worden. ‘Snap je snap je snap je hoe stom het is / om te sterven bij het diner’, mag papa zelf zingen vanuit het zwart.
En of dat stom is, en ook verdrietig en absurd. Malta en Lauderbach hebben lak aan een soepele stroomlijning van al die ingrediënten, zoals ze er evenmin voor terugdeinzen om Linda egoïstische en gemene trekjes te geven. ‘Oké, we vermoorden haar!’, roept ze grijnzend zodra voor de kip het moment van executie is aangebroken.
Niets is liever of mooier dan het is in dit stuurse, grofgebekte pareltje, dat op filmfestival Cinekid de prijs voor beste kinderfilm won. Eerder sleepten Malta en Laudenbach de hoofdprijs van het animatiefilmfestival van Annecy in de wacht, en ook de César (de Franse Oscar) voor beste animatiefilm. Terechte bekroningen voor een film die net zo kwiek en eigengereid is als zijn heldin.
Aan de kip wordt overigens niks gevraagd.
Animatie
★★★★☆
Regie Chiara Malta en Sébastien Laudenbach
76 min., in 7 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant