Dat niet alle Volkskrant-columnisten dezelfde mening delen, blijkt wel uit de recente polemiek tussen Sander Schimmelpenninck en Arie Elshout. Lezers reageren.
Prettig om te zien dat er tussen Volkskrant-columnisten onderling een discours mogelijk is. Dat pleit voor de krant. Het biedt ook een mogelijkheid om verder te kijken dan je eigen zienswijze. In het geval van Schimmelpenninck versus Elshout ben ik in elk geval meer onder de indruk van de argumentatie van laatstgenoemde.
Waar Schimmelpenninck zich in een schreeuwerige, en intolerante stijl uitput in extremismen, flagrante overdrijvingen en verdachtmakingen, benoemt Elshout in zijn columns op redelijke en constructieve toon de reële problemen waar de samenleving mee kampt. Wat mij betreft is het niet Elshout, maar Schimmelpenninck die ‘doorzichtig’ begint te worden.
Nicolai Duin, Nijmegen
Wellicht is het mijn selectieve perceptie, maar ik heb de indruk dat de vaste columnisten van de Volkskrant steeds vaker reageren op elkaars columns, waarbij ze elkaar verwijten elkaar dingen te verwijten en de maat te nemen. Zo reageert Arie Elshout in de krant van 14 oktober in zijn column weer op een column van Sander Schimmelpenninck, die op zijn beurt in een eerdere column weer reageerde op een column van Arie Elshout. Et cetera.
Het mag allemaal, maar ik ben er niet van gecharmeerd. Deze polemiek deed mij denken aan het boek Onder professoren van Willem Frederik Hermans, een roman die zich afspeelt eind jaren zestig, begin jaren zeventig, een turbulente tijd. Ook nu leven we in woelige jaren.
Ik zou Sander Donkers, jullie columnist die ik zeer waardeer en steeds als eerste lees (hoe zou het inmiddels bijvoorbeeld toch zijn met Tante Jo?), willen vragen om te zijner tijd, wanneer het columnistenstof is neergedaald, de roman Onder columnisten te schrijven.
Mocht het te tijdrovend zijn: met een uitgebreide column neem ik ook genoegen. Ik kijk ernaar uit.
Ruud Joppen, Nijmegen
Toen ik twee weken geleden de column van Arie Elshout las, trok ook ik op een gegeven moment mijn wenkbrauwen op. Ik behoor trouwens tot de ‘witte senioren’, zeg maar Aries bubbel.
Nadat ik de week erna de column van Sander Schimmelpenninck las, merkte ik dat ik vaak goedkeurend en grijnzend mee zat te knikken. Na de reactie van Elshout vroeg ik mij af waarom Schimmelpennincks column mij meer aansprak dan die van Elshout.
Ik denk dat ik het weet: heerlijk dat iemand (ietwat) ongenuanceerd, grof en kort door de bocht de PVV en andere populisten te kijk zet. Links is (vaak) te braaf en te genuanceerd vergeleken met de vuilspuiterij en leugens van (extreem)rechts.
Jan Crienen, Nijmegen
Uw columnist Arie Elshout fileert het schrijfsel van collega Sander Schimmelpenninck voortreffelijk als ‘morele verdachtmakingen’. Arie toont zich niet geïntimideerd. Terecht.
Mij treft, een reeks van Schimmelpennincks columns overziend, telkens zijn magere argumentatie qua pro’s en contra’s, en hoe overstelpend veel waardeoordelen hij velt. Andersdenkenden zijn bij hem altijd minderwaardig, dom, aso, xeno, vals, idioot, klapvee.
Deze Volkskrant-columnist is een spiegelbeeld van hetzende Telegraaf-columnistiek. Laat de Volkskrant niet meegaan in de neerwaartse spiraal van moddergooiende meningsuiting.
Wilhelm Carton, Castricum
Buiten het feit dat ik het met Arie Elshout eens ben over de toonzetting van de columns van Schimmelpenninck, zeg ik: heren, ga met elkaar een biertje drinken, praat het uit, en vecht dit niet openlijk uit in mijn krant. Jullie onenigheid is niet mijn probleem.
Jeroen van Bergen, Amsterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant