Het Nederlands elftal heeft zijn naam van slim voetballand maandag te grabbel gegooid in München. Vooral voor de rust zakte Oranje door de ondergrens. Het resultaat: een 1-0-nederlaag in de Nations League tegen Duitsland.
Oranje, opnieuw in het blauw, voetbalde in München als een iets betere uitgave van pakweg Liechtenstein. Dat het bij rust nog 0-0 stond, was bijna een wonder. Het Duitse doelpunt viel pas in de 64ste minuut, toen debutant Jamie Leweling de bal ongenadig hard in de kruising joeg, bijna als symbool voor de knallende nederlaag van Oranje, dat geen enkele uitgespeelde kans kreeg.
Ach, totaal weggespeeld, op een fase van controle na rust na. Afgetroefd, technisch en tactisch. Helemaal niets laten zien, op een schot van Xavi Simons na, via de lat over, en een knal van Donyell Malen, gered door doelman Oliver Baumann. Chaos. Slechte balbehandeling. Ogenschijnlijke desinteresse. Na de goede start in de Nations League waren de laatste twee duels van erbarmelijk niveau, al herstelde de ploeg zich na rust enigszins, net als vrijdag in Boedapest tegen de Hongaren.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever voor de Volkskrant.
Het is op deze avond in de monumentaal mooie Allianz Arena, na een show met dj Teddy O die bijna mooier is dan de wedstrijd, gepast om op bondscoach Ronald Koeman te letten, op zijn woede met name. Hij schudt tot de rust voortdurend het hoofd, heft de armen, loopt telkens terug naar de dug-out om iets te zeggen tegen een van zijn assistenten. Hij kijkt soms op een blaadje. Abacadabra. Hij verbeeldt de volstrekte radeloosheid. De ultieme boosheid ook. Nederland ongeveer in 4-3-3, Duitsland ongeveer in 3-4-3, met een voortdurend overwicht op het middenveld.
Als Koeman boos is, stampt hij letterlijk met de voeten. Hij is deze avond de trainer die geen contact heeft met de spelers, terwijl de spelers geen contact hebben met elkaar. Het is alsof ze de eerste avond met elkaar werken. Zo van: jij, jij en jij, trek een blauw shirt aan. Jaja, wij zijn het Nederlands elftal. Gefeliciteerd. Denk eraan, we klappen eerst ter nagedachtenis aan Johan Neeskens, de vorige week overleden, geweldige voetballer uit het verleden, toen we de wereld nog verbaasden met ons voetbal. En dan zoeken jullie het maar uit verder.
Ja, iedereen doet maar wat, of doet juist niets. De Duitsers zetten druk, ze laten niets heel van de Nederlandse opbouw en scoren al na ruim een minuut via debutant Jamie Leweling, na een kolderiek misverstand tussen Jorrel Hato en Micky van de Ven. Gelukkig voor Nederland ontdekt de VAR na minuten lijnen trekken dat Serge Gnabry een paar millimeter buitenspel stond, alvorens hij de bal toucheerde in de aanvalsopbouw.
Nederland wil opbouwen. Dat mislukt totaal. Waarom volhardt de ploeg dan in dat spel? Geen idee. Het is voortdurend paniek en het regent fouten. Zonder de geschorste Virgil van Dijk is het elftal nog angstiger dan normaal. De kapitein is weg. De soldaten weten niet wat de orders zijn. Naar voren, aanvallen, verdedigen of deserteren?
Er is geen plan B. Jorrel Hato, Quinten Timber, Micky van de Ven, Cody Gakpo en een stel anderen, ze kunnen de wedstrijd totaal niet aan. Overal lopen Duitsers vrij, terwijl de wave voortdurend door het stadion rolt. Dan zie je ze wijzen, die mannen uit Nederland. Wie neemt wie over? Wie schuift er in? Het is totale chaos. Max Mittelstädt en Joshua Kimmich, op papier de vleugelverdedigers, kunnen doen wat ze willen.
Duitsland heeft voor de wedstrijd afscheid genomen van de voormalige grootheden Neuer, Kroos, Gündogan en Müller, mist ook nog talloze potentiële basisspelers, net als Nederland overigens. Maar Duitsland blijkt veel beter, op alle fronten.
Koeman vervangt twee spelers in de rust. Mats Wieffer, meteen de beste, voor Quinten Timber en Donyell Malen, voor de veel minder dan normaal actieve Tijjani Reijnders, die blij mag zijn dat hij geen rode kaart kreeg voor een onbesuisde overtreding. Malen is nu rechtsbuiten, Xavi Simons zakt naar het middenveld.
Nederland heeft redelijk controle over het spel, zonder dat het iets oplevert. De balans is enigszins terug, Wieffer is meer derde centrale verdediger dan middenvelder. Koeman is veel rustiger nu. Hij loopt met de handen in de zakken door zijn gebied.
Maar Nederland verliest, en dat is volkomen terecht. Duitsland is, met nog twee duels te spelen, zeker van de kwartfinales in de hoogste categorie van de Nations League. Nederland ziet Hongarije, dat won in Bosnië, op gelijke hoogte komen. Volgende maand is het Nederland - Hongarije.
Tenslotte: op de dag van de wedstrijd dienden onder meer de vakbond van spelers en de vereniging van Europese Liga’s een officiële klacht tegen de Fifa in bij de Europese Commissie, om te protesteren tegen de roofbouw die de bond pleegt op overbelaste spelers die met steeds meer wedstrijden te maken krijgen.
Gedachten bij deze wedstrijd: de Nations League, uitgevonden om oefenvoetbal min of meer te laten verdwijnen, houdt een zweem van onbelangrijkheid en overbodigheid. En het zou frappant zijn als juist deze wedstrijd leidt tot overbelasting. ‘Ohne Holland fahren wir zur WM’, zong het Duitse publiek. Zover is het nog lang niet, maar Nederland heeft stof tot nadenken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant