Antoinette Beumer had als filmregisseur grote successen op haar naam voor ze bij Netflix verantwoordelijk werd voor de ontwikkeling van Nederlandse Netflix Originals. Nieuwe series? Reken op iets met drugshandel, bemoeizieke ouders en Yolanthe Cabau.
Netflix heeft een aanbod dat zo groot is dat je als kijker soms meer tijd kwijt bent aan het kiezen van titels dan aan daadwerkelijk kijken van een serie of film. En dat kiezen wordt almaar moeilijker. In 2024 worden er naar verwachting 420 Netflix Originals – titels die bij Netflix wereldwijd in première gaan en daar exclusief te zien zijn – aan het assortiment toegevoegd, becijferde Flixpatrol, een site die streamingdata verzamelt.
Dat zijn lang niet allemaal Hollywoodproducties: uit Polen en Zweden komen tien titels, uit Thailand acht. Uit Nederland komen dit jaar slechts twee titels. In mei verscheen de serie Costa! en in december komt de film Ferry 2 op de streamingdienst.
Over de auteur
Gijs Beukers is mediaredacteur bij de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
De vrouw die verantwoordelijk is voor de Nederlandse Netflix Originals, de ‘director original series Benelux’, is Antoinette Beumer. ‘Ik werk nu bijna drie jaar bij Netflix’, zegt de regisseur van Loft (2010), De gelukkige huisvrouw (2010) en Soof (2013) via een videoverbinding vanuit haar huis in Zuid-Frankrijk, waar ze af en toe werkt als het weer in Nederland guurder wordt. ‘En het duurt nu eenmaal ongeveer drie jaar om een serie te ontwikkelen.’
Beumer hoefde niet helemaal vanaf nul te beginnen. Het team dat verantwoordelijk was voor een grote groep landen gaf eerder opdracht voor Nederlandse Netflix-titels als de series Ares (2020) en Dirty Lines (2022) en de film Happy Ending (2023). Maar doordat Beumer zich als eerste volledig op series in de Benelux richt, wordt het Nederlandse aanbod uitgebreid.
Dat was maandag te zien, toen de streamer in de Amsterdamse Sugarfactor nieuwe titels presenteerde die naar verwachting in 2025 te zien zullen zijn.
Onder meer werd de komst onthuld van de eerste Nederlandstalige realityserie op Netflix, waarin actrice Yolanthe Cabau en haar verhuizing naar Los Angeles centraal staan. Er komen twee films: een thriller, iHostage, over de gijzeling in de Amsterdamse Apple Store van tweeënhalf jaar geleden, en een komedie, Bad Boa’s, over een toegewijde buitengewoon opsporingsambtenaar, gespeeld door Jandino Asporaat.
Netflix voegt vier Nederlandse series toe aan het aanbod. Eentje wordt gebaseerd op De eetclub, de bestseller van schrijver Saskia Noort die in 2010 al eens werd verfilmd – over de serie zijn vooralsnog weinig details bekend.
Netflix onthulde ook de eerste beelden van drie al eerder aangekondigde series. Twee daarvan zijn komedies. In Voetbalouders, gemaakt door Ilse Warringa – ze speelt een van de hoofdrollen, heeft het scenario geschreven en doet, samen met Albert Jan van Rees, de regie – staan fanatieke ouders langs de voetballijn centraal. Haantjes, met onder meer Jeroen Spitzenberger en Waldemar Torenstra, volgt mannen die worstelen met hun mannelijkheid.
Het meest in het oog springt Amsterdam Empire, een zevendelige serie met Hollywoodster Famke Janssen in de rol van een voormalige popdiva die wordt bedrogen door haar man, een beruchte coffeeshopeigenaar (Jacob Derwig).
Nooit eerder speelde Famke Janssen in een Nederlandse productie. Bij haar besluit om dat voor het eerst bij Netflix te doen, speelden familiebanden een rol; Janssen en Beumer zijn zussen. ‘Soms ben je een paar handshakes away van iemand die je graag wil hebben’, zegt Beumer lachend. ‘Hier was dat natuurlijk één handshake, dat helpt zeker. Maar Famke neemt haar eigen beslissingen en het is niet zo dat alleen mijn aanwezigheid genoeg was geweest om mee te doen. Dat waren haar rol, het project, Jacob Derwig, en Nico Moolenaar, die ook de series Undercover en Ferry maakte.’
Beumer krijgt een constante stroom aan pitches binnen van makers die hopen dat hun plan zal uitgroeien tot een Netflix Original. Alleen plannen voor films of series die bij een groot publiek in de smaak zouden kunnen vallen, maken kans, zegt Beumer. ‘We hebben niet de verplichting om bepaalde doelgroepen te bereiken, zoals de NPO. We willen originele, personagegedreven titels waar een zo groot mogelijk publiek naar wil kijken, waar ze naar willen blijven kijken en waar ze meer van willen.’
Amsterdam Empire, dat straks in één klap in 190 landen te zien is, inclusief ondertiteling en nasynchronisatie, heeft de potentie een internationale hit te worden, zegt Beumer, want Famke Janssen en Amsterdamse coffeeshops spreken ook buiten de Nederlandse grenzen tot de verbeelding. ‘Maar als het alleen nationaal een gigantisch succes is, zijn we ook heel tevreden.’
Bela Bajaria, de Brits-Amerikaanse chief content officer bij Netflix en de baas van Beumer, zei eens dat de ideale Netflix-show is als een ‘gourmet cheeseburger’: zowel kwalitatief als commercieel sterk. Beumer sluit zich daarbij aan.
Er klinken ook andere geluiden. Zo betoogt New Yorker-journalist Kyle Chayka in zijn boek Filterworld, dat volgende maand in Nederlandse vertaling verschijnt, dat Netflix zorgt voor vervlakking van het culturele landschap door de kijker via algoritmen vooral voor te schotelen wat eerder door de massa en de kijker zelf is gewaardeerd.
Beumer begrijpt dat mensen zo denken, maar zelf is ze nooit bezig met data. ‘Mijn team en ik doen niet anders dan kijken als consument: zouden we hierop klikken? Zo ja, hoe lang blijf ik dan kijken? Wanneer haak ik af? Later bespreek ik dat met mijn team.’
8½, de film van Federico Fellini uit 1963, zou in het Netflix-tijdperk niet komen bovendrijven omdat lang niet iedereen de fragmentarische, avant-gardistische film-over-een-film zou waarderen, schrijft Chayka in zijn boek.
‘In het arthouse-circuit is zeker een publiek voor dat soort films en ze moeten altijd gemaakt blijven worden, alleen niet door Netflix’, zegt Beumer. ‘We zijn een commercieel bedrijf dat zoveel mogelijk leden een plezier wil doen.’
Als producenten een titel pitchen, vragen Beumer en haar team daarom ook naar soortgelijke films of series die eerder zijn verschenen. ‘En dan kijken we of er voor dat soort shows in Nederland publiek is’, zegt ze.
Dat dat voor de aangekondigde series het geval is, ligt in de lijn der verwachting. Wie van Divorce (2012-2016) houdt, een komedieserie over gescheiden mannen, eveneens met Jeroen Spitzenberger en Waldemar Torenstra in de hoofdrollen, zal ook Haantjes waarderen.
Die serie, over mannen die worstelen met hun mannelijkheid, is een adaptatie van de Spaanse Netflix-serie Machos Alfa. ‘In principe zitten we in de original business, en niet in de remake business’, zegt Beumer. ‘Maar soms is er een titel waarvan de thematiek zo universeel is, maar de humor zo lokaal, dat die in het land van oorsprong een enorm succes is, maar daarbuiten niet. In zo’n geval vragen we soms een scenarist om het script aan te passen.’ Bij Haantjes heeft Luuk van Bemmelen het Spaanse machismo naar Nederlandse proporties teruggebracht.
Liefhebbers van series waarin drugshandel centraal staat, zoals Undercover (2019-2022), Ferry (2023) en Mocro Maffia (2018-2024), kunnen hun hart ophalen met Amsterdam Empire. Voetbalouders doet denken aan De luizenmoeder, een ander geesteskind van Ilse Warringa, al hebben de bemoeizieke ouders zich verplaatst van het schoolplein naar het voetbalveld.
‘Natuurlijk kijken we naar het succes van die eerdere series’, zegt Beumer. ‘En met Voetbalouders heeft Ilse Warringa opnieuw een wereld gecreëerd die voor veel mensen herkenbaar is.’
Het verhaal van Yolanthe Cabau, een actrice en tv-presentatrice wier privéleven al bijna twintig jaar gretig wordt gevolgd door de roddelpers, klinkt misschien niet meteen als iets waarin een groot publiek zich in kan herkennen. Toch is het ook universeel, zegt Beumer. ‘Yolanthe woont als alleenstaande moeder in het buitenland. In haar familie spelen allerlei problemen waarmee ze moet dealen, zoals het co-ouderschap met de vader (oud-voetballer Wesley Sneijder, ook in de serie te zien, red.).’
Netflix is geroemd omdat niet-Engelstalige titels, zoals het Zuid-Koreaanse Squid Game, het Spaanse La casa de papel en het Franse Lupin een mondiaal publiek kunnen bereiken. Nederlandse titels als Ferry, Undercover en de oorlogsfilm De slag om de Schelde hebben dat, in mindere mate, ook gedaan, maar daarmee houdt het wel op.
‘De Nederlandse entertainmentindustrie heeft veel te lang niet geïnvesteerd in lokale content’, zegt Beumer. ‘De budgetten waren altijd laag, waardoor producties er goedkoop uitzagen.’ Ook het filmonderwijs was ondermaats, zegt Beumer. ‘Op de Deense filmacademie was scenarioschrijven tien of vijftien jaar eerder een vak dan op de Nederlandse.’ Nog steeds, zegt Beumer, sluit het onderwijs niet goed aan op actuele ontwikkelingen. ‘Het richt zich meer op films, en zeker meer op arthousefilms, dan op series. Terwijl makers ook graag naar series kijken.’
Door de streamingdiensten maakt Nederland volgens Beumer een inhaalslag. ‘Wij hebben bijvoorbeeld een Centre for Creative Excellence dat trainingen organiseert waarvoor onze internationale makers samenkomen. Ilse Warringa was onlangs in Istanbul voor een cursus regisseren.’
Beumer is voorstander van meer samenwerkingen met concurrenten als Videoland en de NPO. ‘Neem Het gouden uur, een serie die het goed deed bij de NPO. Doordat die daarna ook bij Netflix door veel mensen is bekeken, is de Nederlandse fanbase ervan vergroot. Daar zal de NPO in het tweede seizoen, dat nu wordt gemaakt, van profiteren.’
Zeker in een kleine markt is het verstandig om te kijken hoe partijen elkaar kunnen versterken, zegt Beumer. ‘Wat mij betreft ligt alles op tafel en is alles bespreekbaar.’
Beumer heeft begrip voor de maatregel van voormalig staatssecretaris Gunay Uslu (D66, Cultuur) die grote streamingdiensten dwingt 5 procent van hun Nederlandse jaaromzet in Nederlandse producties te investeren. ‘Ik vind het belangrijk dat we met Netflix niet alleen maar iets komen halen, maar ook iets brengen’, zegt ze.
De investeringen van Netflix in Nederland gaan de komende tijd omhoog, met hoeveel wil de streamingdienst niet kwijt. Is de verwachting voor 2025 één realityserie, twee films en vier series, voor 2026 hoopt Beumer dat het aantal realityseries en films zal stijgen, en dat de eerste Nederlandse documentaireserie zal verschijnen.
Het aantal van vier series per jaar wil ze vasthouden. ‘We hopen natuurlijk dat sommige net aangekondigde series meerdere seizoenen krijgen, maar of dat gebeurt, hangt af van het publiek. Als dat niet kijkt, maken we geen tweede seizoen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant