Er zijn nu eenmaal dingen die je echt niet moet doen. Sommige zijn van alle tijden (nooit rennen met een schaar in je handen, nooit met vreemde mannen meegaan, nooit in bad gaan met een broodrooster) en sommige dingen mogen pas niet sinds 11 september 2001, zoals: het vliegtuig instappen met een mes in je handbagage.
(Vóór 11 september 2001 was dat geen enkel probleem, al hing er een kromzwaard aan je gordel, al duwde je een kruiwagen vol bommen met sissende lonten voor je uit het gangpad in, de stewardessen lachten je stralend toe, want: vrijheid, blijheid!)
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Nu wilde het geval dat ik naar Nice zou vliegen. Op reis neem ik altijd, om het even naar welk land, een stuk kaas mee, klein pondje oude Goudse, om daar in mijn hotelkamer tegen elven ’s avonds een brokje van weg te knagen. Een prettige gewoonte.
Op hotelkamers liggen geen messen. Maar een mes meenemen in je tas, in een vliegtuig, dat kan dus niet meer. Sinds 11 september 2001 moet je die kaas op je hotelkamer dus met je eigenste tanden afbijten, als een beer. Het is geen gezicht, die vochtige tandafdrukken in die kaas.
Al 23 jaar denk ik dan grommend aan Bin Laden, wiens schuld dat allemaal is. Hij heeft mij mijn vrijheid ontnomen, mijn verrukkelijke, vreedzame vrijheid om kaas te snijden in een hotelkamer. Ik wil mijn vrijheid terug, bedacht ik. En vóór ik het wist had ik een aardappelmesje in mijn reistas gestopt. Ik schrok er zelf ook van, maar ja, een volk dat voor tirannen zwicht, et cetera, dan dooft het licht.
Eenmaal op Schiphol kreeg ik enorm de zenuwen. Ik legde mijn reistas op de lopende band, ik zag de ogen van de beveiligers opgloeien toen mijn tas door de scanmachine rolde, ik zag hoe ze de lopende band stilzetten, en mijn tas nóg eens bekeken. O God, wat had ik gedaan? Nu ging het gebeuren, ze zouden mijn tas openmaken, mijn mes vinden, grote consternatie, ik zou mijn vlucht missen, dat was nog wel het minste, stom rund dat ik was...
Daar spuugde de scanmachine mijn tas alweer uit, en daar stond ik, met nog natrillende benen aan gene zijde van de douane. Mét dat mes. Ze hadden het niet gevonden! Ik kon dus nu zomaar het vliegtuig in, met een mes onder handbereik! Wat ís dat voor beveiliging? Zo ben je toch @$%$# je leven niet zeker, als passagier?!
Volgende keer neem ik eeen kromzwaard mee, en een kruiwagen vol bommen met sissende lonten. Ik moet mezelf beschermen, als een ander het niet doet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant