Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Rechercheur Nicole Peters (59) waarschuwt: ‘Oordeel niet over een verdachte voordat die is veroordeeld.’
‘De plaats waar het gebeurde noem ik liever niet, het ligt in die gemeenschap nog steeds gevoelig. Ik werk bij het TBKK, het Team Bestrijding Kinderporno en Kindersekstoerisme. In 2019 kregen we een grote, nare sextortion-zaak, ergens in Limburg. Vijftien Nederlandse en Belgische meisjes tussen 13 en 16 jaar werden gechanteerd met de mededeling dat ze stiekem waren gefilmd terwijl ze op school naar de wc gingen.
‘Die meisjes kregen via WhatsApp opdrachten om foto’s en video’s van bijvoorbeeld hun borsten te laten zien, anders zouden de wc-filmpjes online worden gezet of naar hun ouders worden gestuurd. De seksuele opdrachten werden steeds extremer.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Degene die de opdrachten gaf, wist heel veel van de slachtoffers. Soms schreef hij: ‘Bedankt voor de video met je gezicht erop, ben benieuwd wat je ouders daarvan vinden.’ Steeds als een meisje zo’n WhatsAppbericht blokkeerde, werd ze opnieuw benaderd vanaf een ander telefoonnummer. De slachtoffers kregen bedreigende berichten als ‘wij weten waar je woont’, ‘geen screenshots maken, ik zie alles’, of ‘als je me nog een keer blokt zet ik de filmpjes van jou online’.
‘Uit angst voor publieke vernedering gingen de slachtoffers erin mee. Enkele van die meisjes zijn zelf naar de politie gegaan. Wij hebben alle telefoonnummers, mailadressen, namen die in berichten werden genoemd en andere onderzoeksgegevens in kaart gebracht. De zaak werd steeds groter, er kwamen steeds meer slachtoffers bij.
‘Aanvankelijk hadden we een groep van zes jonge verdachten in beeld. Hun ouders schrokken zich wezenloos. Bij die jongens, ook allemaal minderjarig, hebben we huiszoekingen verricht. Zonder veel ophef, we gingen gewoon in burger, maar het zong natuurlijk wel rond wat er speelde. We namen computers, telefoons en usb-sticks in beslag. Ook zochten we naar prepaidkaartjes van telefoonnummers waarmee de meisjes werden gechanteerd, maar die konden we niet vinden. De jongens zijn allemaal verhoord. Vanwege de ernstige verdenking en omdat enkelen van hen bij de slachtoffers op school zaten, werden ze geschorst.
‘We kregen niks van die inbeslaggenomen goederen verbonden aan wat we hadden, zoals bijvoorbeeld aangestraalde gsm-zendmastgegevens. Toen de meisjes na die huiszoekingen nog steeds seksuele opdrachten kregen, wisten we: de afperser loopt nog rond, we zitten fout.
‘Uiteindelijk bleek er maar één dader te zijn, een 32-jarige man, die zich voordeed als een van de jongens die we verdachten. We kwamen erachter doordat we een nummer van hem konden koppelen aan een andere zedenzaak. Met een team gingen we vroeg in de ochtend naar zijn huis. Hij sliep nog, we lichtten hem van zijn bed. Het was een heterdaad: zijn computer stond aan, op het scherm zagen we berichten naar de slachtoffers.
‘Het wrange is: deze man werkte als vrijwilliger bij twee hulpverlenende instanties voor de begeleiding van kwetsbare jongeren. Hij had een relatie gehad met de zus van een van de slachtoffers. Als meisjes soms bij hem kwamen logeren, zei hij dat ze onder het douchen naar muziek op zijn telefoon konden luisteren. Maar daarmee filmde hij ze stiekem ook.
‘Tijdens het onderzoek ga je als rechercheur door en door en door, maar wat het voor die meisjes betekent, kwam tijdens de rechtszaak pas echt bij me binnen. Ik hoorde daar hoe sommigen een slachtofferverklaring voorlazen. Ze voelden zich vies en dom dat ze zich zo hadden laten misleiden. Ze vertrouwden niemand meer. Sommigen kampten met suïcidale gedachten. Het was heel emotioneel.
‘Wat deze zaak ook laat zien: oordeel niet over een verdachte voordat die is veroordeeld. Die zes jonge jongens waren verdacht omdat hun voornamen en andere gegevens in ons onderzoek voorkwamen, maar die verdenking bleek later niet terecht. Ze zijn dus ook onterecht van school geschorst. En dan sta je in een maatschappij die genadeloos is als het gaat om kinderporno. Sindsdien ben ik nog voorzichtiger met het aanmerken van iemand als verdachte.
‘Wat me bijzonder aangreep, en nog steeds, is dat een van die jongens heel kwetsbaar was. Hij was 16, maar was verstandelijk veel jonger. Hij was altijd al het mikpunt, maar doordat zijn naam en foto in deze zaak waren misbruikt, werd hij nog veel erger gepest. Dat ging heel ver. Ik noem liever geen voorbeelden, maar hij werd vreselijk gekleineerd en vernederd. Op straat is hij ook achtervolgd en mishandeld.
‘Binnen zijn gezin vertrouwde niemand elkaar meer. Maar hij had er helemaal niks mee te maken. Heel tragisch. Het waren ook nog eens mensen van buitenlandse komaf, een keurig gezin, die gewoon hun werk deden en probeerden goed deel te nemen aan de maatschappij. En dan overkomt je zoiets. Ze werden bedreigd en heel rot behandeld.
‘De dader is veroordeeld, hij kreeg een forse celstraf, een contactverbod met de slachtoffers en een locatieverbod voor de hele gemeente. Wat bleek? Hij zat zelf ook in een begeleidwonentraject, was zelf ook zo’n kwetsbaar persoon. Dat maakt het allemaal nog triester.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant