In een kroeg ontmoet Rob een vrouw die hem meteen fascineert. Ze spreken af om elkaar over tien jaar op precies dezelfde plek weer te zien. Rob houdt zich aan die afspraak. Zal ze komen opdagen?
Rob (74): ‘Ik zal een jaar of 30 zijn geweest toen ik haar ontmoette in een kroeg in Goes, waar ik haar enthousiast vertelde over een oecumenisch vormingscentrum waar ik graag kwam. Ze deden er aan sensitivitytraining: met je ogen dicht moest je door de ruimte lopen en af en toe iemand aanraken, bij een hand, of iets anders. Ze ging meteen in de aanval: ‘Wat? Ga je dáárheen? Je weet toch dat iedereen het daar met iedereen doet.’
‘Mijn interesse was onmiddellijk gewekt. Ik vond haar morele opwinding amusant. Ze was stuurs en resoluut, ook toen ze even later vertelde dat ze ieder weekend met haar zus uitging, tot die verkering kreeg en nu elke avond met haar vriend voor de tv zat.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Haar afkeer van het burgerdom spatte van haar gezicht. Ze daagde me uit: over tien jaar spreken jij en ik af, precies op deze plek, en dan zullen we eens zien of jij met al je praatjes over sensitivity niet ook bent gezwicht voor een ingedommeld leven.
‘Later, bij de bushalte, vroeg ik of ik haar mocht kussen. ‘Ja. Toestemming’, antwoordde ze bits. Mijn fascinatie werd verliefdheid. Toen ze na een tijdje vertelde dat ze aan de pil was, dacht ik: dan gaat het nu zeker snel gebeuren. Op een avond kreeg ze haar ouders zover dat ze ons hun echtelijk bed afstonden en zelf naar de logeerkamer gingen.
‘Voorzichtig begon ik haar te zoenen, maar ze pakte mijn hand en legde die op haar kruis. ‘Wat doe je nu?’, vroeg ik, en ze antwoordde: ‘Anders kom je nooit ergens.’ Ze moet gedacht hebben: dan hebben we het maar gehad, jongens die geen seks krijgen lopen snel weer weg.
‘Ik was idolaat van haar, maar ook onervaren. Alle raadselen waarmee ze omhuld leek, mijn onbeteugelde verliefdheid en onwetendheid bleken een martelende combinatie. Het was duidelijk dat ze meer initiatief van me verwachtte.
‘Toen we eens naast elkaar over de dijk bij Yerseke liepen, zei ze fel: is dit nu wat je wilt? Ik had niet een halve meter tussen ons moeten laten, maar haar stevig tegen me aan moeten trekken. Een zoen vraag je niet, die steel je, was haar overtuiging.
‘En ook al school er achter die pinnigheid een grote engel, het werd me na een jaar toch allemaal te ingewikkeld. Ik schoot tekort en kreeg maar geen greep op wat ze van me verwachtte. We schreven elkaar brieven die ik altijd heb bewaard en schriftelijk hebben we het uitgemaakt, een andere optie was er niet, ook al had ik de correspondentie graag gecontinueerd.
‘Ze was een vrouw die me aan geen enkele andere vrouw deed denken, iemand bij wie ik me nooit verveelde en die mij met haar opmerkingen steeds op een ander been zette.
‘Ik weet zeker dat mijn nieuwsgierigheid groot genoeg was voor een leven lang, maar om die te transformeren in bevredigende antwoorden, had ik vragen moeten stellen, had ik mijn onzekerheden moeten uiten, had ik met haar moeten praten over wat zij allemaal had meegemaakt voor ik haar leerde kennen.
‘Ik had haar moeten vragen wat haar zo ongemakkelijk maakte als het ging over aanrakingen en seks. Zo had een berg van een relatie kunnen groeien, stevig genoeg om een groot gezin op groot te brengen, en iedere avond zouden wij tweeën weer iets nieuws te bespreken hebben. Dat wil zeggen: als ik maar had geweten hoe dat moest, praten.
‘Mijn ouders heb ik nooit betrapt op een normaal gesprek. Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader was leerkracht en leed aan migraine. Hij zei altijd: zeg maar niks, dan kun je ook niks verkeerds zeggen. Ik heb nog steeds moeite met emoties, communicatie met anderen gaat me vooral goed af als het gaat over dingen ondernemen en doen. Behalve de vraag of ik haar mocht zoenen, heb ik haar nooit één vraag gesteld, en ik weet nog steeds niet waarom juist die vraag wel in me opkwam.
‘In haar brieven toonde ze zich heel gevoelig, maar toen de verkering stopte, hielden die op. En het gekke was: ik was niet eens verdrietig, het besef wat zij echt voor me betekende, kwam pas veel later. Ik leefde gewoon verder, werkte voor een verzekeringsmaatschappij, trok in de weekenden het strand op met een verrekijker en ging daarna de kroeg in met mijn maten. Maar ook al dacht ik niet vaak aan haar, ieder jaar wanneer ik een nieuwe agenda kocht, noteerde ik de afspraak die we tijdens onze allereerste ontmoeting voor over tien jaar hadden gemaakt.
‘Toen het zover was, ging ik ruim op tijd naar Goes en wachtte. Ze kwam niet, niet op het afgesproken uur, en ook niet in de uren erna. Wat ik precies voelde kan ik niet meer achterhalen, wel weet ik dat toen ik eenmaal die eerste stap had gezet, mijn verlangen haar te zien alleen maar groter werd. Dit was het moment waarop mijn onderbewuste rustig had gewacht.
‘Nu ik ouder was en wat korte relaties verder, lukte het me al iets beter mijn gevoel onder woorden te brengen, en daarmee werd alles helder. Ik hield van haar, zij was het met wie ik wilde leven.
‘Ik reed naar haar huis om alles uit te leggen. In Zierikzee, op het adres waarnaar ik mijn brieven had gestuurd, deed een wildvreemde vrouw open, maar haar ouders woonden nog op dezelfde plek.
‘Haar moeder keek me vol ongeloof aan: ‘Ben jij die jongen die toen met onze dochter...?’ ‘Ja,’ zei ik, ‘dat ben ik’. Ze kon me niet binnenlaten, verontschuldigde ze zich. Haar man was ernstig ziek. Toen zei ze: ‘Het spijt me, onze dochter heeft een einde aan haar leven gemaakt.’
‘De frasen ‘gecondoleerd’ en ‘mijn deelname’ kwamen me hol voor, zonder veel te zeggen deed ik een stap achteruit, de deur sloeg dicht. Aan het einde van de straat stapte ik in mijn auto, onderweg reed ik naar de vluchtstrook en huilde zoals ik nooit had gehuild.
‘Hoeveel verdriet had ik haar kunnen besparen als ik meer interesse had getoond, wel had doorgevraagd, en niet zo gesloten was geweest. Ik had misschien haar pijn kunnen delen. Misschien waren we getrouwd, en keken we nu iedere avond samen tv. Misschien was ik vader geweest en zelfs grootvader. Maar mijn sociale onhandigheid besliste anders.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Rob gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant