In journaals, kranten, zowel in Duitsland als Nederland, je kon er in 2004 niet omheen: zeehondje Hannes is ontvoerd uit zeehondenopvang Pieterburen. Lenie ‘t Hart, oprichter van Pieterburen, bekent nu de hele ontvoering te hebben georganiseerd – om Hannes te bevrijden.
Het verhaal van Hannes maakte twintig jaar geleden groot nieuws van dierenbescherming: na een ontsnapping uit de Duitse dierentuin Nordhorn, waarbij Hannes in vier dagen 80 kilometer aflegde, wisten de medewerkers van het Groningse Zeehondencentrum Pieterburen het babyzeehondje te vangen. Nordhorn eiste hem terug, maar Pieterburen weigerde: Hannes moest aansterken en daarna gewoon vrij, de natuur in.
En toen, nadat de Nederlandse overheid over de brug kwam met steun voor Nordhorn en een expliciet verbod om Hannes uit te zetten, werd Hannes toevallig uit Pieterburen ‘gestolen’. Hoewel ze altijd betrokkenheid ontkende, maakte haar verzet van Pieterburen-oprichter Lenie ‘t Hart een iconische dierenvriend. Voor Hannes zijn in Groningen én in Nordhorn standbeelden opgericht.
Over de auteur
Frank Rensen is nieuwsredacteur van de Volkskrant, met tech als specialisme.
Ook tegen de Volkskrant loog ‘t Hart in 2004 glashard: ‘Nu is hij tenminste vrij’, vertelde ze direct op de ontvoering, met geveinsde meewarigheid. Wie er dus precies verantwoordelijk voor was, is altijd onbekend gebleven. De geheimzinnigheid komt doordat het stelen van een bedreigde diersoort - zoals een zeehond - strafbaar is. Maar nu de zaak is verjaard vertelt de inmiddels 83-jarige ‘t Hart op haar eigen YouTube-podcast trots dat zij de hele ontvoering had georkestreerd.
‘Ik mocht ‘m [van de autoriteiten] niet zelf vrijlaten. Ik zeg nu eerlijk: ik kreeg contacten bij het Dierenbevrijdingsfront (een activistische organisatie, red.) en op een avond ontvoerden zij de zeehond en zetten hem vrij in de Waddenzee.’ ‘t Hart verzorgde een alibi voor zichzelf en prikte een datum waarop niemand aanwezig zou zijn op het zeehondencentrum.
Om de filmische ontvoering compleet te maken lieten de activisten van het Dierenbevrijdingsfront een pluche zeehondje in een wasmand achter in de opvang, die de politie de volgende dag aantrof. ‘Er was een politieagent die met een borsteltje ging kijken of er misschien vingerafdrukken te vinden waren. Je kan je wel voorstellen dat we dubbel lagen van het lachen’, vertelde ‘t Hart aan RTV Noord.
‘Weet je wat nou zo mooi is’, vertelt ‘t Hart in haar YouTube-bekentenis, ‘Hannes is twintig jaar geleden vrijgezet, dus hij kan nog leven. We hebben het stiekem gedaan, maar Hannes is gewoon vrij.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant