Een val van het podium in 2016 werd dj Paul van Dyk bijna fataal. Dat was het begin van het einde voor Alda. Het bedrijf van twee beste vrienden dat Nederlandse trancemuziek wereldwijd op de kaart zette, bleek achter de uitbundige façade bijzonder broos.
Het leek erop dat ze nog één keer deden alsof ze elkaars beste vrienden en toegewijde zakenpartners waren, voordat de bom barstte. David Lewis en Allan Hardenberg, oprichters van het internationale dancebedrijf Alda, dompelden zich in november 2023 een weekend lang onder in alles wat hen in dertig jaar had verbonden.
Het was dynamisch, begoochelend, professioneel, energiek en vluchtig geweest, geheel in Alda-stijl, tijdens een roadtrip naar Las Vegas. Van business meetings in een buitenwijk van Los Angeles, naar downtown voor een optreden van hun ‘troef’ dj Armin van Buuren in club Exchange. Daarna door de woestijn in een zwarte Chevy Suburban, op weg naar Las Vegas om erbovenop te staan als Max Verstappen de Formule 1 zou winnen. In de paddock met vip-kaarten chillen met David Beckham en nadien naar de club met prins Bernhard van Oranje en zijn entourage.
Huib Modderkolk is onderzoeksjournalist bij de Volkskrant met als specialisatie cybersecurity en inlichtingendiensten.
John Schoorl is verslaggever van de Volkskrant.
Al waren zij doorgaans types die confrontaties vermeden, ze hadden onderweg zowaar ‘de shit’ aangestipt: de financiële problemen van Alda. Het kon niet anders dan dat ze weer de goeie kant op gingen, alles ging immers in golven.
Zo was het altijd gegaan, als toonaangevend dancebedrijf dat grote festivals en feesten organiseerde, en dat de ‘Dutch sound’ van Nederlandse top-dj’s als Tiësto, Armin van Buuren, Ferry Corsten en Hardwell over de wereld had verspreid.
Zij, David ‘Sharky’ Lewis (54) en Allan ‘Mister Positive’ Hardenberg (52), vonden dat ze in de ‘Champions League’ speelden. Eén ding stond vast: ze zouden elkaar nooit laten vallen, daar waren ze beste vrienden voor. Hardenberg was niet voor niets getuige geweest op het huwelijk van Lewis, en peetvader van zijn dochter.
Vijf maanden na deze reis trok Lewis de stekker uit Alda, in een kort gesprek met Hardenberg, telefonisch.
Bij de notaris ligt een voorstel om het bedrijf te ontmantelen, bevestigt Lewis. Schuldeisers hebben beslag gelegd op de woning van Allan Hardenberg in Rotterdam en een faillissementsaanvraag ingediend.
Aan de vooravond van het grootste clubfestival ter wereld, het Amsterdam Dance Event (ADE), sprak de Volkskrant met tientallen betrokkenen én Lewis en Hardenberg, los van elkaar, over de teloorgang van Alda. Terwijl ADE wederom een recordaantal van 500 duizend bezoekers verwacht, het aantal buitenlandse optredens van Nederlandse dj’s terug is op het niveau van vóór corona en de Nederlandse dance nog altijd goed is voor honderden miljoenen euro’s aan export, valt Alda niet meer te redden. Hoe kan dat? Waar ging het mis voor Lewis en Hardenberg? En waarom vliegen de beschuldigingen over en weer?
Achteraf bezien zette één noodlottig moment in de Jaarbeurs in Utrecht de neergang van Alda in. David Lewis stond die dramatische nacht van 27 februari 2016 in de coulissen bij A State of Trance, het door Armin van Buuren bedachte, zeer populaire dancefestival. Lewis was de man van en voor de artiesten, de dj’s.
Dat begon midden jaren negentig met een toevallige ontdekking: voor de deur van platenzaak Basic Beat in Rotterdam zag Lewis een onbekende jongen plaatjes draaien. Lewis was op zoek naar zijn eigen niche in de muziekbusiness, na jaren bij het boekingskantoor van zijn moeder te hebben gewerkt.
De muziek die de dj in Rotterdam draaide, kon de Brabander niet thuisbrengen. Het was melodischer en uitbundiger dan wat hij uit de clubs kende. Dit, zo dacht hij, kon weleens héél groot worden. Lewis liep op de diskjockey af. ‘Ik wil jou gaan managen.’ Het schuchtere ventje, luisterend naar de naam Tijs Verwest, knikte. ‘Oké.’
Als een bezetene boekte hij ‘Tieske’, later Tiësto, in disco’s door het hele land. Met het fanatisme van zijn moeder – ‘Wil jij de toekomstige nummer één van Nederland hebben?’ – overtuigde hij clubeigenaren. Na Tiësto kwam ook Ferry Corsten erbij en later waaide Armin van Buuren binnen. Aanvankelijk zag Lewis niks in ‘dat studentje’, maar Verwest overtuigde hem: neem ’m nou erbij, hij kan mij helpen met muziekmaken.
Zo had David Lewis Productions ‘drie poppetjes als snoepjes die wereldwijd in de smaak vielen’. De muziek van zijn ‘supertrio’ werd trance genoemd, die zich ontwikkelde tot een dominante stijl in de elektronische muziek. Energieke beats, tussen de 125 en 130 slagen per minuut, afgewisseld met overvloedig opgewekte melodieën, opbouwende drum, één of twee ‘drops’ en repeterende zang. De bijpassende lichtshows werden steeds uitbundiger, met flitsende lichtpanelen en imposante lasershows.
Hoe groot dit alles was, zag Lewis voor het eerst toen hij in 1999 in Israël landde voor een optreden van Tiësto in club Haoman 17. ‘Op het vliegveld stonden duizenden mensen, alsof Elvis Presley arriveerde.’ In een limousine reden ze naar de club, waar ook nog eens duizenden fans hen opwachtten. ‘Huilende mensen, schreeuwend. Tiësto zou vijf uur draaien, het werden er tien! Ik stond naast hem in de dj-booth, met tranen van geluk.’
Hardenberg was de man van de productie; de ‘day-to-day’-manager van hun gezamenlijke bedrijf Alda. Zo hadden ze het verdeeld: Hardenberg in het hart van het bedrijf, Lewis meer op afstand. Ze ontmoetten elkaar in het uitgaansleven, eind jaren negentig. Je zou kunnen zeggen dat ze direct iets in elkaar herkenden: dezelfde interesses, ambities en muziek. Ze werden boezemvrienden, brothers on the dancefloor.
De onvermoeibare Hardenberg, begonnen als glazenhaler in een discotheek in Zwijndrecht, organiseerde feesten in clubs, pakhuizen en op boten, en boekte de dj’s die Lewis ontdekte en contracteerde. Zo versterkten ze elkaar: Lewis de artiesten, Hardenberg de productie en promotie.
Met de populariteit van trance groeiden ook de producties, totdat ze het schier onmogelijke presteerden: Armin van Buuren tien uur lang solo in een uitverkochte Jaarbeurs in Utrecht, in 2007. Daarmee was Alda, een verwijzing naar hun voornamen Allan en David, geboren.
Vooral voor David Lewis was dit een bestendiging van zijn positie in de dancewereld. Hij beheerste nu ‘de hele cirkel’, van tientallen dj’s tot platenlabel Armada (met Armin van Buuren en Maykel Piron) en de feesten en festivals met Alda. Dit bedrijf ontwikkelde zich tot een internationaal dance-conglomeraat met kantoren in Amsterdam, New York, Berlijn en Hongkong. Bij Alda werkten in de hoogtijdagen vijftig vaste werknemers en tientallen freelancers.
Als je Allan Hardenberg in zijn kantoor in Amsterdam vraagt om de bloeiperiode van Alda te typeren, zegt hij: ‘Het was rammen.’ Tachtig tot honderd feesten organiseerden ze per jaar, in dertig verschillende landen. Ze brachten hun dj’s Armin van Buuren en Hardwell naar alle uithoeken van de wereld, Hardenberg zat ‘twee derde van de tijd in het vliegtuig.’ Een uitzinnig Madison Square Garden met Van Buuren, gekkenhuis in Bangalore en Mumbai met Hardwell. Feesten in Sydney, Moskou en Kuala Lumpur.
Hardenberg en Lewis vermarktten de dj’s tot een soort meesters van het universum, een virtuoze attractie, uitgelicht op een hoog podium.
En toen Tiësto als openingsact op de Olympische Spelen van Athene had gestaan, in de zomer van 2004, en ook de Verenigde Staten warm begonnen te lopen voor electronic dance music, leek niets Alda te kunnen stoppen. Dj’s werden de nieuwe rocksterren – hun fees gingen omhoog van enkele duizenden, naar honderdduizenden euro’s en uiteindelijk voor een enkeling zelfs een miljoen.
Achter het hoofdpodium begroette Lewis die februarinacht in 2016 in Utrecht de Duitse top-dj Paul van Dyk, ‘icoon van de trance’, tweemaal gekozen tot nummer-één-dj in de wereld. Ze gaven elkaar een knuffel voordat de dj aan zijn optreden begon. Lewis zag de lichten dimmen, herkende de eerste klanken van Paul van Dyks grootste hit For an Angel, voelde de energie van het opbouwende nummer.
Daarna de lichtflitsen, de vlammenwerpers, het benevelde en uitzinnige publiek. Vervolgens liep hij de Jaarbeurs uit, de koude nacht in. Hij pakte zijn auto en ging naar huis. Pas de volgende ochtend zou hij horen wat er die nacht was gebeurd.
Hardenberg stond nog in de Jaarbeurs tussen de technische jongens, toen Lewis al was vertrokken. Pas toen de muziek in de afgeladen Jaarbeurs stilviel en de tienduizenden feestgangers verbaasd om zich heen begonnen te kijken, begreep hij dat er iets goed mis was. De voorste bezoekers hadden het zien gebeuren. De energieke Paul van Dyk was een kwartier bezig aan zijn optreden en zette zijn nummer Lights in. Hij sprong op de dj-booth en klapte naar het uitgelaten publiek. Eén stap zette de Duitse dj naar voren, op wat een stabiele constructie leek, zakte door een zwart doek en viel meters naar beneden. De lichtshow ging door, net als de muziek. In het nummer Lights zong de zangeres:
And I know you’ll stop at nothing
Addicted for life
Zes meter onder het podium lag de Duitse dj bewusteloos op het koude beton. Uit zijn hoofd stroomde bloed.
Talloze insiders zeggen het: de dancebranche is een opportunistische wereld. Aan de buitenkant is een uitgelaten, opgewekte façade te zien, maar achter de schermen is het een moeizaam gevecht om winsten te behalen. ‘Je moet realiteitszin hebben; zonder grote sponsor, betrouwbare geldschieter of een streng financieel beleid kun je het wel vergeten’, aldus een goed ingevoerde bron.
En dat was precies waar Alda mee worstelde. Terwijl de omzet toenam tot 16 miljoen euro in 2016, maakte Alda al geruime tijd geen winst meer. Een ingehuurde financieel specialist zag toen al dat de kosten veel te hoog waren en het bedrijf ‘technisch failliet’, zegt hij. In 2023 stelde een nieuwe financieel directeur vast dat in vier jaar tijd 30 miljoen euro verloren was gegaan. En dat het eigen vermogen 13 miljoen in de min stond.
Een oud-Alda-medewerker die anoniem wil blijven, noemt Hardenberg ‘de personificatie van de dancebranche’. ‘Hij is een vluchtige man in een vluchtige wereld’, zegt hij. ‘Hij had een sterke financiële man naast zich moeten hebben die de risico’s kon inschatten.’ Hij wijst ook op de rol van Lewis, die alles aan Hardenberg overliet. ‘De vriendschap zat ze in de weg, er werd te weinig kritisch naar elkaar gekeken.’
Bij het jonge bedrijf heerste lange tijd een sfeer van euforie, zeggen ex-medewerkers. De koelkasten waren altijd ruim gevuld, drank en eten waren gratis, werknemers vlogen met businessclasstickets naar feesten over de hele wereld, stapavonden werden gedeclareerd. ‘Het idee was: er komen miljoenen binnen – daar moeten we toch op z’n minst goed van uit eten kunnen gaan?’, zegt een oud-leidinggevende. Er werd gefeest ‘alsof we fucking multimiljonairs waren’, vertelt een oud-medewerker. Het hele bedrijf ging in 2015 op bedrijfsuitje naar IJsland.
Paul van Dyk (52) zit aan een tafel op de achttiende verdieping van de A’dam Toren en wijst naar de zijkant van zijn hoofd. Daar, zegt de trance-grootheid zachtjes, is de pijn nog altijd voelbaar van de val in Utrecht, acht jaar geleden. Soms heeft hij het gevoel dat het iets naar de achtergrond trekt, maar op koude dagen komt het weer net zo hard opzetten.
Wat hij zich nog vaag herinnert: hij arriveerde ergens in de nacht van 27 op 28 februari 2016 in een stampvolle Jaarbeurs. Licht euforisch was hij, hij had zijn vriendin Margarita in Mexico ten huwelijk gevraagd. ‘Ik weet nog dat ik enkele interviews had gedaan voor het optreden. Vanaf daar stopt mijn geheugen’, zegt hij.
Tien dagen lag Paul van Dyk in coma. Hij zegt nu geluk te hebben gehad dat een specialistisch neurologisch team die nacht toevallig in het Utrechtse UMC aanwezig was. Zij verlaagden de druk op zijn hersenen, gaven medicatie om het bloeden te stoppen en stabiliseerden zijn rug.
Hij moest opnieuw leren praten en lopen. Het dieptepunt bereikte hij in een Duitse supermarkt, met Margarita die hem in een rolstoel door de gangen duwde. Het verhaal emotioneert hem nog steeds. ‘Zoals dat gaat met die dingen, blokkeerde de rolstoel de doorgang voor anderen. Een passerende vrouw raakte geïrriteerd en schold ons uit. Ik voelde me zo ontzettend slecht. Was dit hoe mijn leven eruit zou gaan zien?’
Dat hij die rampzalige nacht maar niet achter zich kan laten, heeft niet alleen met de soms opkomende pijnen te maken. Hij is nog steeds vol ongeloof over hoe Lewis en Hardenberg zich na het ongeluk opstelden. ‘Ze hebben zoveel jaren gehad om sorry te zeggen. Toen we uiteindelijk tegenover elkaar zaten, leek het ze niets te kunnen schelen.’
Al acht jaar lang voert Paul van Dyk, geholpen door advocaat Kurosh Nasseri, strijd met Alda over de financiële afhandeling van de val. Nasseri verbaasde zich vanaf het allereerste begin over de desinteresse van Lewis en Hardenberg, vertelt hij via een Zoom-verbinding vanuit New York. Tweeënhalve maand na de val vloog de advocaat naar Amsterdam voor een gesprek over de afhandeling. Hij wilde polsen of ze er zonder rechtszaak uit konden komen.
Toen Nasseri het kantoor van Alda betrad, bleken beide directeuren niet aanwezig. Na een half uur verscheen alleen Lewis. Nasseri: ‘Wat er ook in de agenda van Hardenberg stond, dit had prioriteit moeten hebben.’ Alda kwam nooit met een voorstel, zegt Nasseri, maar zei: dien maar een claim in.
Er volgde een Amerikaanse arbitragezaak die uitviel in het voordeel van Paul van Dyk: Alda was nalatig geweest en moest hem 12,6 miljoen dollar aan schadevergoeding betalen. Het bedrijf had de dj erop moeten wijzen dat de constructie niet stabiel was. Herhaaldelijke pogingen van Alda om in de jaren daarna bij Nederlandse rechtbanken van die schuld af te komen, mislukten. Tot aan de Hoge Raad bleef het vonnis in stand.
Dat Alda ondanks de schuldenlast en de claim van Paul van Dyk nog jarenlang functioneerde, was te danken aan de Amerikaanse dance-organisator Insomniac. Die probeerde voet aan de grond te zetten in Europa en zag in Alda een ideale samenwerkingspartner: het bedrijf onderscheidde zich in grote producties én had, dankzij Lewis, de contacten met de grootste dj’s, Armin van Buuren voorop.
In 2018, vlak voor ADE, kondigden Insomniac en Alda een verregaande samenwerking aan. Maar toen advocaat Nasseri daar lucht van kreeg, zocht hij contact met de baas van Insomniac, Pasquale Rotella. Wist de Amerikaan wel dat zíjn Paul van Dyk nog een claim ter waarde van 12,6 miljoen dollar bij Alda uit had staan? Nasseri: ‘Rotella was niet blij met wat hij hoorde. Hij zou met Alda overleggen om tot een oplossing te komen.’
Nog diezelfde week vonden in Amsterdam lijmpogingen plaats. Paul van Dyk en zijn gezelschap begrepen inmiddels dat Alda niet bij machte was om ooit 12,6 miljoen dollar te betalen. De dj vond dat hij minimaal recht had op de uitkering van 5 miljoen euro die was afgesproken in het boekingscontract. Alda, dat ondanks die afspraak een polis had afgesloten die slechts tot 2,5 miljoen euro uitkeerde, wilde niet verder gaan dan die 2,5 miljoen, plus drie jaar lang optredens op grote festivals tegen een twee keer zo hoge fee.
Paul van Dyk vond het een schoffering, net als zijn advocaat. Nasseri: ‘Ze waren niet bereid om aan hun contractuele verplichtingen te voldoen en weigerden geld uit eigen zak te betalen.’ De pogingen om tot elkaar te komen, die meer dan twee jaar duurden, strandden. De aandelentransactie tussen Alda en Insomniac ging hierdoor niet door. In plaats daarvan leende het Amerikaanse bedrijf Alda miljoenen om gezamenlijke producties in Europa te gaan opzetten.
Lewis noch Hardenberg herkent zich in de lezing van Nasseri. Beiden benadrukken dat ze herhaaldelijk sorry hebben gezegd, maar vinden ook dat Paul van Dyk al meteen een slachtofferrol aannam.
In zijn zwart-glimmende kantoor in Amsterdam wijst Lewis naar boven, naar de verdieping waar voorheen Alda was gevestigd. Hij zegt dat hij er liever niet kwam. Hij kon er niet meer tegen, de negativiteit van de schuldenlast, en het ‘alsmaar doen alsof er niets aan de hand was’ van zijn vriend Hardenberg.
Lewis begreep niet dat Hardenberg zichzelf forse vergoedingen bleef uitkeren, ongeacht de slechte bedrijfsresultaten. Steeds vaker belden leveranciers en dj’s hem op: ‘Waar blijft mijn geld?’ Lewis: ‘Ik dacht vaak genoeg: jongen, geen stuiver op de bank en dan rij jij rond in een Porsche. Ik kon er niet meer tegen. Hij had gewoon een plaat voor zijn kop.’
Hardenberg bleef naar eigen zeggen uitwegen zoeken, naar nieuwe manieren om geld te verdienen. Maar anders dan concurrent ID&T – dat met Sensation, Mysteryland en het Belgische muziekfestival Tomorrowland eigen feestconcepten ontwikkelde – had Alda in al die jaren nauwelijks eigen merken ontwikkeld. Het teerde op de productie van feesten rond Armin van Buuren (A State of Trance) en Hardwell (I Am Hardwell). In de regel geldt in de dancewereld: de eerste editie is er flink verlies, de tweede een klein verlies, de derde draait break-even en met de vierde editie wordt winst gemaakt.
Maar de nieuwe concepten van Alda stopten na enkele edities of bleken niet succesvol: het meerdaagse New Horizons op het racecircuit de Nürburgring, een week lang top-dj’s in een Romeins amfitheater in Kroatië, festivals in Roemenië. Latin- en hiphopfeesten in Den Haag en Rotterdam.
De misère werd dit jaar publiek, toen dj Hardwell een door Alda georganiseerd optreden op het Saga-festival in Boekarest woedend onderbrak, want: ‘Dit fucking festival heeft me niets betaald en hun apparatuur is fucking shit.’ Achteraf bleek dat geluids- en lichttechnici tot een kwartier voor deze show geen geld hadden gekregen. Een oud-directielid: ‘De tragiek was: alles wat Alda zelf bedacht, mislukte.’
Hardenberg beaamt dat. ‘Het verlies leden we vooral in het buitenland. En die feesten met andere genres, zoals hiphop en latin had ik, achteraf bekeken, niet moeten doen.’
Lewis: ‘Hij was een soort tovenaar. Hups, had ie sponsordeals binnengehaald van vier ton in Roemenië en kon hij weer schuldeisers betalen.’
‘Een gedeelte van de boekhouding was een chaos, en dan met name als het ging om de buitenlandse evenementen. Er werd niet goed en tijdig gedocumenteerd’, zegt een oud-directielid.
Het blijft voor buitenstaanders een eigenaardige gang van zaken, de ene helft van Alda die de andere helft met terugwerkende kracht beschuldigt. Alsof de linkerhand niet wist wat de rechterhand deed, terwijl de mannen zakelijk en persoonlijk met elkaar vergroeid waren.
Volgens Hardenberg is zijn compagnon net zo verantwoordelijk voor de neergang van Alda, en hij vindt dat Lewis zijn rol nu wel erg klein maakt. ‘David is bij alle belangrijke beslissingen betrokken geweest en sinds dag één medebestuurder.’
Ook het verwijt van Lewis dat hij ‘een piramidespel’ speelde, weerspreekt Hardenberg. Hij zou met de kaartopbrengsten van het feest dat nog moest komen, de verliezen van het vorige hebben betaald. Door nieuwe toezeggingen voor werk te doen, overtuigde Hardenberg leveranciers om telkens opnieuw akkoord te gaan met latere betalingen.
Geconfronteerd met de vraag waarom er na het succesvolle A State of Trance 2024, eind februari in Ahoy Rotterdam, nog 1,3 miljoen euro aan schulden openstaat, zegt Hardenberg: ‘We zijn aan het kijken hoe we dit kunnen oplossen.’
Insomniac heeft in korte tijd 30 miljoen euro, deels leningen, in Alda gestoken, aldus bronnen. ‘We hebben inderdaad samengewerkt, maar we zagen geen rendement’, aldus een woordvoerder van Insomniac. ‘We hebben in 2023 besloten om niet langer verder te gaan.’ Dat geld is allemaal op, weet een oud-directielid, vooral aan mislukte festivals in het buitenland en een overdaad aan overheadkosten.
En toen volgde in maart 2024 het telefoongesprek dat definitief het einde betekende van Alda. Lewis begon aarzelend, met horten en stoten probeerde hij Hardenberg te doen geloven dat het echt het beste was voor iedereen, en dan vooral voor de artiest op lange termijn.
In goed overleg met Armin van Buuren had Lewis besloten dat Alda niet langer A State of Trance zou organiseren; het Amerikaanse Insomniac neemt het over. Lewis begreep hoe pijnlijk het voor Hardenberg was, maar het ging om Armin, bezwoer hij.
Het duurde even voordat bij Hardenberg de werkelijke betekenis van het telefoontje doordrong: zijn vriend en mede-eigenaar ontnam Alda zijn bestaansrecht.
Allan Hardenberg staat bij de uitgang van zijn kantoor onhandig te glunderen, wijzend op de affiches van succesvolle feesten uit het verleden. Afgezien van een enkele werknemer is het er leeg. A Day at the Park in het Kralingse Bos was zijn laatste Alda-feest, eind september. Van tachtig shows per jaar naar eentje, en nu zegt hij bezig te zijn ‘met een aantal concepten’. In het kantoor dat hij na de breuk met Lewis betrok, probeert hij ‘de moed erin te houden’ en schuldeisers van zich af te houden.
‘Alle shows die ik in het verleden heb gedaan, waren mijn kindjes, mijn baby’s’, zegt hij. ‘Wij zijn met Alda pioniers geweest, wij waren in heel veel landen de eerste dancepromotors. Toen we begonnen, stelde dance amper wat voor in de wereld. We hebben echt wat neergezet.’
Honderden meters verderop, aan de andere kant van ringweg A10, loopt David Lewis zijn kantoorpand uit. Nu nog staat er prominent ‘Alda’ op de gevel, maar het liefst zou hij het rode logo ‘er eigenhandig aftrekken’, zegt hij op de parkeerplaats.
Te lang heeft hij gedacht: ach, het is Allan, het zal wel goed komen. Hij zag hem ‘in tien sloten springen’. ‘Maar hij is Mister Positive, een dromer; negatieve dingen bestaan voor hem niet’, zegt Lewis. ‘Ik had al veel eerder de stekker eruit moeten trekken. Ja, stom. Maar echt, ik gun hem niks slechts.’
Dat hij ogenschijnlijk naïef naar de wereld kijkt, dat heeft Hardenberg wel vaker gehoord, zegt hij bij het afscheid. ‘Ik kan dat masker opzetten. Maar dit komt wel aan. Ik vind het zwaar. Ik weet dat Dave zich ook niet goed voelt. We waren bijna dertig jaar getrouwd, zo moet je het zien. Dat het een keiharde wereld is, is wel duidelijk. Uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf. Nu word ik voor de bus gegooid, is het allemaal mijn schuld, en is de vriendschap opgezegd. Zo bezien was die roadtrip naar Las Vegas gewoon een afscheidstournee.’
Reactie Armin van Buuren
‘Het is verdrietig dat Alda met zo’n staat van dienst en vele succesvolle events uit het verleden er straks misschien niet meer is en dat gun ik helemaal niemand’, reageert Armin van Buuren per mail. ‘Alda is een onderdeel geweest van mijn succes en we hebben een aantal mooie shows gedaan. Ik ben altijd heel dankbaar geweest voor de mensen om me heen.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant