Marco Deen, voormalig ondernemer te Zandvoort en oud-medewerker van Holland Casino waar hij over het pokeren ging, tevens in politieke functies actief voor de PVV sinds 2015 (voor het perspectief: dat is een jaar nadat de allerlaatste PVV’ers die zich nog weleens ergens voor schamen waren vertrokken vanwege het minder-Marokkanen-dan-gaan-we-dat-regelenincident), en sinds afgelopen november onderdeel van de marionettenverzameling van Geert Wilders in de Tweede Kamer, deed deze week iets geks. Hij eiste níét het ontslag van de burgemeester van Amsterdam.
Als je niet goed keek, zou je denken dat hij dat wel deed. Terwijl: wat hij deed was doen alsof hij erop aandrong, in navolging van zijn baas die daar al dagen op volle sterkte over aan het loeien was – die burgemeester moet weg, kan de minister van Binnenlandse Zaken haar niet ontslaan? Maar toen het erop aankwam, toen het moment zich aandiende waarop Marco Deen zijn vijftien minuten in de schijnwerpers die elk mens toekomen kon verzilveren door formeel, gehoord de beraadslagingen, de regering te verzoeken, blablabla, om de burgemeester van Amsterdam uit haar functie te ontheffen wegens blabla, en gaat over tot de orde van de dag, is ondertekend blabla, deed hij helemaal niks. Hij zag ervan af, zei hij.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat Deen dit deed (preciezer: dat Wilders hem had bericht dat hij mooi had geblaft en nu weer in zijn mandje kon gaan liggen), past in een patroon. Het gaat de PVV er niet om politiek te bedrijven langs de gebruikelijke wegen: politicus formuleert weloverwogen doel, probeert anderen daarvoor te winnen in onderhandelingen en debat, vraagt formeel aan de regering dit te regelen en als een parlementaire meerderheid dat verzoek steunt, moet de regering het uitvoeren.
Het enige weloverwogen doel dat de PVV heeft is het zaaien van chaos en angst, net zolang tot iedereen zo murw is geslagen, dat niemand meer protesteert als hij mensen met wie hij het niet eens is (‘tuig’) wil deporteren, als hij ondertussen de rechten van bepaalde gelovigen (vooralsnog moslims) laat inperken en als de dragers van de democratische rechtsstaat – lokale bestuurders, journalisten, rechters – verder ondermijnt.
(Bovendien wil Wilders de burgemeester van Amsterdam vooralsnog helemaal niet kwijt; wie moet hij anders als projectiescherm gebruiken voor de mix van misogynie en haat tegen alles wat voor progressiviteit, bescherming van minderheden en beschaving staat waar zijn achterban zo lekker op gaat?)
Het maakt Wilders geen bal uit wat er met het eigen risico in de zorg gebeurt, of met de bestaanszekerheid, of met het vroegpensioen of met de eerste hulp in Heerlen, of met hard rijden op een stukje snelweg.
Het maakt Wilders ook geen bal uit of er wel of geen Europese opt-out komt voor het asielbeleid. Minister Faber werd deze week in haar gezicht uitgelachen door haar Europese collega’s toen ze ermee kwam aanzetten in Brussel, maar dat is precies de bedoeling. Net zoals het de bedoeling is dat er helemaal geen bordjes met ‘wegwezen’ komen te staan bij de grens, en dat de asielnoodwetgeving strandt.
Zolang we er maar over praten. De godganse dag. En als we er een dag niet over praten, werpt minister Agema een nieuw bot (‘Ik wil nog wel zien wie zo stoer is dat-ie de asielnoodwet tegen durft te houden’) in het hondenhok.
Het gaat hem erom dat mensen denken dat ze belazerd worden, door de Anderen, door Frans Timmermans, door Brussel, door Femke Halsema, door rechters, door journalisten, door asielzoekers, moslims en buitenlanders. De PVV-nederlagen rijgen zich aaneen, maar hij heeft een deel van zijn volgelingen doen geloven dat het de schuld is van ‘de oppositie’. Daar kun je om lachen, maar dat er mensen zijn die dat geloven is angstaanjagend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant