Oproepen van de regeringspartijen om Wilders niet te groot te maken leiden de aandacht af van het feit dat zij zelf geen grenzen stellen.
Er was een tijd dat Geert Wilders nog een hele film moest maken om het publieke debat maandenlang te domineren. Alleen al de aankondiging van Fitna – Wilders’ aanklacht tegen de islam – leidde tot een onophoudelijke stroom berichten. Tussen november 2007 en april 2008 telde de Nieuwsmonitor er 1.297, en dat waren alleen nog de kranten.
Veel stukken over Fitna gingen over het verlangen om het minder over Fitna te hebben, en vervolgens over alle redenen waarom dat nu toch nog even niet kon. ‘Naarmate de film langer op zich liet wachten en Wilders minder uitspraken deed, werden de reacties van pers en politiek steeds heftiger’, concludeerde nieuwsmonitor-onderzoeker Nel Ruigrok. ‘Achteraf kun je vaststellen dat Wilders de politiek en de media stevig in de greep had.’
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
De nasmaak was wrang toen Fitna eenmaal verscheen en inhoudelijk nogal tegenviel. ‘De hype was beter dan de film’, concludeerde Het Parool.
Dat was een jaar voordat Wilders zichzelf zou inschrijven op het nog jonge sociale medium Twitter. Niet lang daarna moet hij tot de conclusie zijn gekomen dat hij een nieuw machtig wapen in handen had. ‘Het land uit met dat tuig. En Halsema mag mee’, voegde zich deze week in de traditie van het Polenmeldpunt, de cartoonwedstrijd, het Koranverbod, de ‘tsunami van islamisering’, de minder-Marokkanen-opruiing, het ‘nepparlement’ en eindeloze reeksen ophitsende tweets over minderheden en politieke tegenstanders.
De strategie van zijn opponenten kent sinds 2004 twee pijlers: doodzwijgen of fel bestrijden. Doodzwijgen werd vooral in de eerste jaren door veel fractieleiders geprobeerd, maar leidde al snel tot de kritiek dat ze bijdroegen aan de normalisering van extreem gedachtegoed omdat ze er niets van zeiden als Wilders tekeerging. Dat verwijt kan de huidige generatie politici niet worden gemaakt, maar zij worstelen weer met de beschuldiging dat ze Wilders te belangrijk maken. Deze week stond zelfs de begrotingsbehandeling van het ministerie van Infrastructuur deels in het teken van wilde PVV-uitlatingen. Wilders’ X-account is een sinkhole waarin de hele Nederlandse politiek dreigt te verdwijnen.
Dat is natuurlijk allemaal niet los te zien van de spilpositie die de PVV-leider inmiddels inneemt in het landsbestuur. VVD, NSC en BBB hebben hem die gegund in de hoop dat hij zich zou matigen. Deze week zat het kabinet honderd dagen, en niemand die het nog heeft over een ‘milde’ Wilders. De schade die hij aanricht zet intussen Nederlands’ internationale reputatie op het spel en de verhoudingen met lagere overheden onder hoogspanning. Premier Schoof gaat zo diep gebukt onder Wilders’ schaduw dat hij zichzelf nauwelijks weet te ontplooien.
Kamerleden van VVD, NSC en BBB doen intussen amechtige pogingen om de rust terug te brengen met oproepen aan de oppositie: die moet het allemaal niet zo belangrijk maken. Dat is de omgekeerde wereld. Zij zijn het die Wilders op zijn podium hebben gezet en nu dus ook, misschien, de enigen die nog wat invloed hebben op hoe ver hij kan gaan. Maar dan moet iemand wel ergens een grens durven trekken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant