De inmiddels gouden jubilaris Janet Jackson laat donderdag bij het slotconcert van haar tournee in de Ziggo Dome zien dat ze nog altijd geen vuurwerk nodig heeft om een muzikaal verhaal te vertellen, zij het een wat te snel verteld verhaal. En dat ze een groter entertainer is dan ze jaren voor is gehouden.
Een kleine veertig nummers in krap twee uur. Janet Jackson schiet tijdens haar eerste concert in Nederland in 26 jaar door haar catalogus aan hele, halve en non-hits heen. Het is voor de 58-jarige Jackson donderdag in de Ziggo Dome het laatste optreden van haar bijna anderhalf jaar durende Together Again-tournee en het lijkt alsof ze per minuut meer begint te glunderen.
De wereldtournee is haar manier om te vieren dat ze als jongste telg van de Jackson familie vijftig jaar in het artiestenvak zit. En waar de afgelopen dagen in de media toch vooral op de dieptepunten in haar carrière werden gewezen – van ‘nipplegate’ tot onhandige uitspraken over Kamala Harris – bewijst Janet Jackson in twee uur dat ze nog altijd raad weet met haar toch onverwoestbare oeuvre.
Over de auteur
Gijsbert Kamer is sinds 1992 muziekjournalist. Hij schrijft voor de Volkskrant recensies, interviews en beschouwingen over pop en jazz.
Het duurt alleen wel even voordat de contouren daarvan zichtbaar worden. Ondersteund door stevige housebeats brengt Jackson met een viertal dansers eerst een reeks recente liedjes die vooral bewijs leveren voor de stelling dat Jacksons beste werk toch ook al weer een kwarteeuw achter ons ligt.
Er wordt voorzichtig wat gedanst maar, denk je al snel, dat wordt nog hard werken voor Janet. Als dan na meer dan een half uur even de stem van rapper Q Tip uit een doosje opklinkt, veert iedereen op. Eindelijk een hit: Got ’til It’s Gone, met dank aan Joni Mitchells Big Yellow Taxi. Alleen, waarom zo kort? Ze gaat snel door naar een andere grote hit, That’s the Way Love Goes, maar ook die mag wel wat meer ademruimte krijgen.
Janet wriemelt wat aan haar headset, die de hele avond net niet lekker lijkt te zitten. Haar stem wankelt soms een beetje, maar het geluid is uitstekend en wanneer ze omgekleed terugkomt voor de tweede en misschien ook wel beste akte van vier, wordt het zelfs overdonderend goed. Het blokje hits van het album waarmee ze doorbrak in 1986, Control, klettert door de zaal. Nasty en What Have You Done For Me Lately zijn robuust maar verzorgd gearrangeerd en even zijn we terug in de tijd dat Jackson met Prince tot de grootste vernieuwers in de popmuziek mocht worden gerekend.
Maar is alles wel live? Het klinkt misschien wel iets te goed. En ja, daar zien we een beetje verstopt maar toch even op videoschermen als bewijsmateriaal aangeleverd, een heuse band. Jammer alleen dat ze ook When I Think of You veel te snel afbreken. De haast waarmee Jackson zich ook door haar beste werk spoedt, begint toch te irriteren, zeker wanneer ze in de derde en vierde akte bewijst hoe stevig de nummers van het album Rhythm Nation 1814 (1989) vijfendertig jaar later nog altijd overeind staan.
Los van het wat stroeve begin heeft de volle Ziggo Dome over de setlist toch al weinig te klagen. Ze weet wat haar beste albums zijn (ook Janet uit 1990 is goed vertegenwoordigd), en het gekke is dat de knallende synths uit haar jarentachtigsound in de Ziggo Dome minder gedateerd aandoen dan je zou verwachten. Het volume wordt langzaam opgeschroefd en als Jackson tegen het einde Scream inzet en we even beelden van broer Michael voorbij zien komen met wie ze het in 1995 de hitparade inzong, is er even iets van ontroering. Niet bij Jackson zelf, die begint steeds meer te stralen naarmate de avond vordert. Maar wel bij ons.
Razendknap hoe Janet donderdag bewijst een veel groter entertainer te zijn dan waar ze de laatste decennia voor gehouden is. Ze heeft geen vuurwerk nodig om te schitteren in een betrekkelijk sober, met ledschermen opgetuigd decor. Jammer alleen dat ze vooral haar mond houdt. Behalve om te zingen dan, en dat doet ze vanavond beter dan we mochten hopen.
Control
De impact die Janet Jacksons album Control in de popwereld had was in 1986 immens. Voor dit derde album maakte de toen nog 19-jarige zangeres gebruik van de producers Jimmy Jam en Terry Lewis die in de band van Prince hadden gespeeld. De klaterende sound op dat album was minstens zo vernieuwend als de muziek waarmee Prince in die tijd pop naar zijn hand zette.
Het duo Jam & Lewis produceert drie jaar later met Jackson ook de opvolger Rhythm Nation 1814 dat het hier wat minder goed doet, maar haar in eigen land diverse nummer 1-hits en Grammy’s oplevert. Dat ze in Ziggo Dome juist deze albums zo ruimhartig aandacht geeft is niets minder dan terecht.
Pop
★★★★☆
10/10 Ziggo Dome, Amsterdam
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant