Het is al minstens een half leven geleden dat ik vanwege pijnlijke ogen een bril kreeg aangemeten. Ternauwernood stond het ding op mijn neus of ik zag op tv dat presentator Henk van Dorp precies hetzelfde brilletje droeg. Niets ten nadele van Van Dorp, maar nu zag ik pas goed wat voor een mal montuurtje ik uitgekozen had. Min of meer per ongeluk ben ik er toen maar op gaan zitten. Van mijn ogen heb ik overigens nooit meer last gehad.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op verkiezingsavond bracht NRC vorig jaar een huisbezoek aan Gerd Leers, minister voor Immigratie en Asiel in Rutte I, gedoogd door de PVV. Op de foto’s bij het interview droeg Leers exact hetzelfde groene vest als ik kort tevoren voor mijn verjaardag had gekregen. Ditmaal bleef mijn nieuwe bezit heel. Logisch. Het is namelijk een uitzonderlijk comfortabel vest. Het klinkt misschien raar, maar je komt tot rust in dat vest. Je wordt jezelf. Je ritst het dicht, het vest houdt je helemaal bij elkaar.
Met terugwerkende kracht, en met de kennis van de bewindslieden van nu, lijkt Leers haast een toonbeeld van democratische gezindheid. Terwijl hij vroeger weleens vijandige gevoelens op kon roepen – nooit streek hij eens over zijn discretionaire hart, al waren de gevallen nog zo schrijnend. Een angstige speelbal van Wilders ook, leek het, waar al te veel mee was overgegooid – de rol waar nu premier Schoof is ingekropen.
Over samenwerken met Wilders zei Leers: ‘Je hebt een deal, maar richting zijn achterban zal hij daar altijd afbreuk aan doen. (…) Altijd als je iets voor elkaar had gekregen, met medeweten van Wilders, riep hij daarna meteen dat het een schande was voor het land. Dat Leers slappe knieën had. (…) Je voelt je altijd bekocht. Het vreet je helemaal leeg.’
Zou Pieter Omtzigt het afgelopen jaar dezelfde ervaringen met Wilders hebben opgedaan? Het zou verklaren waarom hij zo uit zijn evenwicht is geraakt. Het moet erg frustrerend zijn om de hele tijd de Leers-behandeling te krijgen, zonder dat iemand het merkt. Premier Schoof lijkt er ook over mee te kunnen praten, als je hem soms ziet – de man staat, de armen zwaaien, de ogen tollen van onzekerheid en morele desoriëntatie.
Met Omtzigt kon het sowieso niet goed gaan. Hij staat voor goed bestuur en dat gaat niet samen met regeren met de ondemocratische PVV. Er zijn vast genoeg andere manieren om overspannen te worden, ik ken ze nog niet allemaal, maar dit is in elk geval een methode die werkt: heel lang doorgaan met dingen waarvan je weet dat ze niet goed zijn.
Blijf de aarde trouw – dat weet Omtzigt zelf ook wel. Maar trouw blijven aan jezelf lukt niet meer na een jaar met de PVV. Dat moet je meteen vanaf het begin doen – je laten leiden door je eigen beginselen, veel ingewikkelder hoef je het niet maken. Voor ons is dat ook belangrijk, las ik in Het keerpunt van Klaus Mann: ‘Wie zichzelf verraadt, die zal ook de gemeenschap, het sociale geheel, niet meer kunnen dienen.’
Zullen we Omtzigt zo’n vest opsturen, bij wijze van beterschapswens? Je moet er niet aan denken dat hij de krant leest of eens het jaar overziet, en dan helemaal zonder zit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant