Race: Grand Prix van Nederland, Zandvoort, 1975
Auto: Hesketh 308
"Er komen verschillende momenten in me op als kandidaten voor de race van mijn leven en mijn overwinning op Brands Hatch in 1976, hoewel die me werd ontnomen door politiek gemanoeuvreer van Ferrari, is er één van. Het was waarschijnlijk de meest emotionele race vanwege het drama toen het publiek uit protest blikjes op de baan begon te gooien en gedreigd werd dat ik de race niet zou mogen hervatten. Op Watkins Glen in 1973 reden Ronnie Peterson en ik weg van de rest van het veld, hoewel ik er nooit in slaagde om hem te passeren. Het was het begin van een liefdesrelatie met de plaats en het circuit, dat na de Nürburgring het uitdagendste en moeilijkste circuit was."
"Om voor de tweede keer om de leiding te strijden (Silverstone was de eerste, maar dat leek niet helemaal hetzelfde omdat ik in een groep van vier zat) in pas mijn zevende Grand Prix was een gedenkwaardige manier om mijn eerste seizoen af te sluiten. Ik schat mijn overwinning in 1976 op Watkins Glen hoog in. Het kostte meer dan vijftig ronden om voorbij Jody Scheckter te komen (wat ik daarna nog een keer moest doen nadat ik werd opgehouden door een achterblijver). Ik moest heel geduldig zijn, want het was een heel moeilijk circuit om te passeren met twee aan elkaar gewaagde auto's. Het was cruciaal om te winnen. Winnen was cruciaal om mijn hoop op het kampioenschap levend te houden."
Jody Scheckter, Tyrrell 007 leads at the start
Photo by: Sutton Images
James Hunt, Hesketh 308
Photo by: Motorsport Images
"Maar dé belangrijkste race voor mij was in de Hesketh tijdens de Nederlandse Grand Prix van 1975 – mijn eerste GP-overwinning en de enige van het Hesketh team. Dat alleen al maakte het heel speciaal, want Hesketh Racing gaf me, en leerde me, alles in de Formule 1 en het was waar mijn ziel lag. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze meer verdienden dan één GP-overwinning. Het was een belangrijke race om een aantal redenen. Ik had een zeer onregelmatig pad naar F1. Ik had nauwelijks races gewonnen en had geen ervaring met winnen. Aan het einde van mijn carrière had ik veel meer F1-races gewonnen dan alle andere races bij elkaar. Ik was heel constant in GP-races en maakte nooit fouten, behalve als ik aan de leiding reed. Maar tot dan toe had ik verschillende fouten gemaakt toen ik aan de leiding reed zonder enige druk van achteren."
James Hunt leads Niki Lauda
Photo by: Motorsport Images
Niki Lauda, Ferrari 312T
Photo by: Sutton Images
"De GP van Nederland in 1975 draaide dat volledig om en genas me van de ene op de andere dag van die laatste grote zwakte in mijn rijgedrag. Het was een race onder maximale druk omdat Niki Lauda in mijn nek hijgde in de allesoverheersende Ferrari. Ik denk dat we eerlijk kunnen zeggen dat het vanaf het begin van het Europese seizoen de enige keer was dat Lauda eerlijk werd verslagen zonder problemen of drama. Het was een nat/droog race. Wat mij de overwinning opleverde, was dat ik in eerdere races had gezien dat slicks veel beter werkten op een natte baan dan mensen dachten. Degenen die vroeg wisselden, leken in het voordeel te zijn."
"Ik had de manier uitgedokterd om de pitstop te timen: op het moment dat je begint te denken 'ik moet er nu aan denken om banden te wisselen', was het al tijd om het te doen. Terwijl je in de pits staat droogt het circuit snel op en als je naar buiten komt om je eerste ronde te rijden is het al beduidend droger dan toen je naar binnen ging omdat 26 auto's die met natte banden rondrijden veel water verplaatsen. Lauda en het grootste deel van het veld stopten een stuk later dan ik. Toen ik eenmaal aan de leiding lag, heb ik alles gegeven. Tegen de tijd dat Lauda en Jean-Pierre Jarier hun banden opgewarmd hadden en gewend waren aan de baanomstandigheden, had ik tien seconden voorsprong. Vanaf dat moment haalden ze me langzaam in omdat de Hesketh niet zo'n competitieve auto was."
James Hunt, Hesketh 308 Ford
Photo by: Motorsport Images
James Hunt, Hesketh, 1st position, Niki Lauda, Ferrari, 2nd position and Clay Regazzoni, Ferrari, 3rd position, on the podium
Photo by: Motorsport Images
"Lauda passeerde uiteindelijk Jarier, die een paar ronden later spinde met een klapband, maar ik moest Niki voor het laatste derde van de race afhouden. Gelukkig voor mij was de Ferrari niet veel sneller op het rechte stuk. Hij had aanzienlijk meer vermogen dan de Cosworth-motor op dat moment, maar Niki had iets meer vleugel dan ik. Het was vooral belangrijk om mijn voorsprong te beschermen bij het passeren van Tarzan aan het einde van het rechte stuk. Door me volledig te concentreren op de bocht naar het rechte stuk, een zeer snelle bocht naar rechts, kon ik net genoeg afstand nemen om aan het einde van het rechte stuk nog steeds mijn neus vooraan te hebben."
"De race eindigde dus in een patstelling zolang ik geen fout maakte. En dat was de voltooiing van mijn training als F1-coureur. Het stelde me in staat om het kampioenschap van 1976 te winnen, bij mijn eerste en enige kans in een competitieve auto, onder maximale druk."
Interview door Dan Knutson, voor het eerst gepubliceerd in Autosport Magazine, 24/31 december 1992.
Source: Motorsport