Het zijn de Nobelprijsweken. Gezellig. Officieel zijn er vijf Nobelprijzen. Zes, als je die voor Economie (die officieel geen Nobelprijs is) meerekent. En elf, als je de volgende prijzen ook gewoon meetelt.
Nobelprijs voor de Onvrede
Moet nog worden uitgereikt. Als elk jaar zijn er weer vele kanshebbers, maar de bookies geloven vooralsnog in Caroline van der Plas, die met haar onafgebroken gezemel over media die berichten op een manier die haar niet aanstaat (zelfs als later blijkt dat die media helemaal niet hebben bericht zoals zij dacht dat ze berichtten) niet alleen haar onvrede uit, maar tegelijk onvrede oproept. Het doelbewust verkeerd interpreteren van nieuwsberichten om die onvrede verder kunstmatig op te kloppen, zou haar zomaar een mooie prijs kunnen opleveren.
Nobelprijs voor de Wiskunde
Moet nog worden uitgereikt, maar kan dhr. G. Wilders nauwelijks ontgaan. Diens jarenlange intensieve onderzoek naar de chaostheorie in de politieke praktijk begint werkelijk boeiende resultaten op te leveren.
Nobelprijs voor de Pijnlijke Stilte
Gaat dit jaar naar het kabinet Schoof. Dik verdiend, dankzij het gemeenschappelijk zwijgen na een zoveelste griezelige opmerking van een partijleider van de grootste partij, ditmaal over de burgemeester van de hoofdstad. Speciale vermelding in het juryrapport voor mevrouw Hermans (VVD), die geregeld duidelijk maakt per se niet met uitingen van de partijleider van de grootste partij te willen worden geconfronteerd, wat ieders goed recht is, behalve voor die paar mensen die intensief samenwerken met die grootste partij. Haar stiltes omschrijft de jury als ‘onvergetelijk pijnlijk’.
Dhr. G. Wilders vist helaas achter het net. Hij deed op een bijeenkomst in Noord-Italië afgelopen weekend een vergeefse gooi naar de onderscheiding, toen hij een gezelschap glazig kijkende Italianen toesprak die alleen voor de heren Salvini en Orbán waren gekomen.
Nobelprijs voor de Routineuze Blik
Gaat, gezien de peilingen, wéér naar alle politiek duiders op tv. Zij doen al jarenlang collectief onderzoek naar hoe bont beleidsbepalers het kunnen maken, en wat de maximale hoeveelheid ennui is waarmee je die excessen kunt ondergaan. De duiders zullen een eventuele prijs niet zelf komen ophalen. In een reactie laten ze weten dat ze ‘gewoon hun werk doen, net als altijd. En het zijn voorlopig maar peilingen’.
Nobelprijs voor de Goocheltruc
Gaat óók naar het kabinet-Schoof, daarmee de grote winnaar van de Nobelprijzen. Al snel was duidelijk dat de prijs – bestaande uit het bronzen beeld ‘Oogkleppen’ van de Amerikaanse kunstenaar Helene Milton, dat een weggewaaid dorp voorstelt, en een Shell-aandelenpakket van 250 duizend euro het kabinet nauwelijks kon ontgaan. Citaat uit het juryrapport: ‘De belangrijkste taak van goochelaars is dat ze met veel bombarie, rook, handgebaren en halfnaakte assistentes de aandacht afleiden van wat er daadwerkelijk gebeurt: de truc zelf. Kabinet-Schoof heeft als geen ander bewezen de aandacht van het publiek onafgebroken te kunnen vasthouden, dankzij de radslagen van assistentes – in de vorm van geruzie, geroddel, gescheld, geleuter, getweet en oeverloze discussies over fatbikes en noodmaatregelen – en zo iedere vorm van belangstelling voor wezenlijke kwesties te smoren in alledaagse boosaardigheid van de onderste plank. Een teamprestatie. Weergaloos, en spectaculair cynisch. Felicitaties aan alle winnaars!’
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant