De lezersbrieven, dit keer over zwijmelen bij De Nees, een medicijn tegen de zwaarte van de krant, de mens en het vuur, en de 7 oktober-herdenking.
Gelukkig was er veel media-aandacht voor het overlijden van Johan Neeskens, mooie voetballer, prachtig mens. Begrijpelijkerwijs is hij beschreven door voornamelijk mannenogen, maar is ook bekend dat hij tegen wil en dank een enorm tienermeisjesidool was? Ik was 15 en voor mij was De Nees: volle plakboeken, poster aan de muur, spijbelen en met lijn 9 naar De Meer, handtekening vragen en hem zien wegrijden in zijn donkerblauwe Alfa Romeo terwijl de hormonen door mijn tienerlijf gierden, Ajax zien trainen in het Amsterdamse Bos, het elftal op Schiphol opwachten na een Europacupwedstrijd en ‘per ongeluk’ tegen hem opbotsen, de wekker zetten om al zwijmelend naar een door Nees ingesproken radioreclame over Witte Kat-batterijen te luisteren en uiteindelijk dikke tranen huilen bij de aankondiging van zijn vertrek naar Barcelona. Of ik ook interesse had in voetbal? Een beetje, tijdens wedstrijden had ik als 15-jarige vooral oog voor de schoonheid van dat oersterke lijf en idem karakter en in het bijzonder voor die heerlijke Neeskens-benen! Is daarover niet ooit een gedicht geschreven?
Jennifer van den Heuvel, Amsterdam
Zo’n vijf jaar geleden reed ik op een middag in een taxi naar het vliegveld van Lima, Peru. De chauffeur barstte in gejuich uit toen ik op zijn vraag waar ik vandaan kwam, Nederland zei. Nederland! En toen vertelde hij dat zijn vader zo’n grote fan was van Johan Neeskens dat hij zijn eerste zoon had gedoopt met de voornaam: Neeskens. Hij liet me al rijdend zijn identiteitskaart zien en toen we op de plaats van bestemming waren, stapte hij ook uit en gaf me een dikke zoen omdat ik uit het land van Neeskens kwam, het land van zijn voornaam.
Mariolein Sabarte Belacortu, Amsterdam
De gang door de maandagkrant is dezer dagen vooral een zware. Naarmate de pagina’s vorderen zakken mijn mondhoeken steeds lager, richting de moed die al tot in de schoenen is gezakt. Totdat de allerlaatste pagina wordt bereikt. Het Nieuwe Eten, piepklein qua inhoud maar groots in uitvoering , zorgt bij mij iedere keer weer voor een lift van de mondhoeken en van mijn gemoed. Zo wordt het triviale toch belangrijk, voor mij in ieder geval. Complimenten voor de makers.
Harm Rood, Nijmegen
Pakweg twee miljoen jaar geleden leerden de menselijke voorlopers het
vuur te beheersen. Er is een school van wetenschappers die denkt dat dat
zelfs de doorslaggevende succesfactor geweest is waardoor aapachtigen
tot mensen konden evolueren. Sindsdien hebben we geslapen rond
kampvuurtjes, in grotten met kookvuren, en in houten huizen zonder
noemenswaardige vorm van ventilatie, waarin de rook van het vuur
essentieel was voor de conservering van de daken van riet of andere
plantendelen. Twee miljoen jaar, dat waren ruwweg vijftigduizend
generaties die floreerden in nauw contact met rook en vuur. De huidige
generatie kan geen rook meer verdragen, ook al zijn de concentraties veel geringer dan voorheen. Wanneer een diersoort niet meer in de eigen niche kan functioneren vraagt dit toch enige uitleg.
W. de Winter, Wageningen
Wat goed dat jullie berichten over het probleem van hout stoken. Heel veel mensen hebben er last van en dat mag hardop gezegd worden. De titel vond ik ongelukkig gekozen. De stokers moeten hun buren vrezen? De buren vrezen al jaren iedere dag de stokers. Het boetebedrag staat in geen verhouding tot continu in stank leven en longproblemen hebben.
Szilvia Zsoldos, Zundert
Uit het verslag over de betogingen van 7 oktober: ‘Een Israëlische vrouw zegt: ‘Zien jullie wat er gebeurt als je te veel moslims in je land toelaat?’ Extreme uitspraken zoals deze vallen op te tekenen in beide kampen.’ Werden in het pro-Palestinakamp uitingen gedaan die het spiegelbeeld vormen van het onversneden racisme en botte moslimhaat van de vrouw? Het afgelopen jaar is geen enkele pro-Palestinademonstrant wegens racisme of jodenhaat vervolgd. Vals incrimineren van vreedzame betogers past niet bij onafhankelijke journalistiek.
Willem Jebbink, Amsterdam
In Nederland biedt de Grondwet het recht om te demonstreren, binnen zicht- en gehoorafstand van het doel van de betoging. Als gevolg hiervan kunnen herdenkingen niet respectvol worden gevierd.
Ik kan mij niet voorstellen dat dat ooit de bedoeling van dit wettelijke recht is geweest. Zijn we niet een beetje te ver doorgeslagen naar academisch in plaats van praktisch?
Kees de Jong, Utrecht
In het artikel ‘Aanval Hamas’ vermeldt het fotobijschrift dat de gevluchte bewoners van de kibboets Be’ri worden opgevangen in luxe containerwoningen. Wanneer is bij een gedwongen verhuizing naar een container sprake van woningluxe?
Angelique Berendsen, Den Bosch
Het is eindelijk gebeurd. The Last Screenwriter, de eerste film volledig geschreven door ChatGPT, staat online. Waar besloot de regisseur over te laten schrijven? De letterlijke vraag die hij deed was ‘Write a plot for a film where a screenwriter realizes he is less good than AI’. Een misselijke grap, als je het mij vraagt.
ChatGPT schrijft vele malen sneller dan een echte auteur ooit zou kunnen. AI heeft een nieuwe tegenstelling in de samenleving blootgelegd. Kunstenaar en zakenman, kunstliefhebber en massaconsument. Waarom de grote filmstudio’s zich verheugen op de revolutie van de computers is duidelijk. Het is geen geheim dat ook de culturele sector in de realiteit een commune aan geldprinters is.
Maar er zijn genoeg consumenten die zich ook verheugen op de komst van AI-kunst.‘Je zou oneindig veel films kunnen kijken, precies zoals je ze wilt!’ is het argument dat ik vaak hoor. Maar moet je dat wel willen? Door de jaren heen is er zó ongelofelijk veel kunst geproduceerd, er zal voor iedereen altijd genoeg voorraad zijn. Maar het moet altijd makkelijker, sneller. Een computer die eindeloos films schrijft die precies bij jou passen, is niets meer dan een filmische naald heroïne.
Pandora’s doos is open, zeggen velen, maar dat is nog niet zo. Met hulp van de overheid, een disclaimer op elke AI-film of een afspraak met de schrijversbond is de schade te beperken. Eén ding is helaas wel uit de doos geglipt. Hoe menselijk ook, er zal nu altijd, bij elk kunstwerk, ergens in iemands achterhoofd rondzwerven: ‘Is dit wel echt?’
Rein Smith, (16), Amsterdam
Deze brief won de derde prijs bij de jaarlijkse schrijfwedstrijd van Nieuws in de klas. Leerlingen van alle basis- en middelbare scholen in Nederland worden uitgedaagd om een brief te schrijven over nieuws dat hen raakt. Meer dan 300 leerlingen gaven een inkijkje in hun dromen, ergernissen, twijfels en verontwaardiging. De meest inspirerende opiniestukken worden deze week gepubliceerd in de deelnemende landelijke en regionale kranten. Meer winnende brieven lezen? Ga naar schrijfwedstrijdindeklas.nl.
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant