7 oktober 2023 gaat de geschiedenis in als de inktzwarte dag van de wreedste massa-aanval op Joden sinds de Holocaust. Tegelijkertijd is 7 oktober symbool voor de ondergang van het internationaal recht.
Hamas slachtte op 7 oktober 1.189 mensen af en ontvoerde 251 Israëlische burgers. Ruim zesduizend vrouwen en elfduizend kinderen zijn door Israël gedood, volgens ‘conservatieve cijfers’ van hulporganisatie Oxfam Novib. Daarmee doodde het Israëlische leger meer vrouwen en kinderen dan elk ander conflict deze eeuw. Ter vergelijking: in Irak stierven 2.600 vrouwen in 2016; deze eeuw het hoogste aantal vrouwen omgekomen in een oorlog. In totaal zijn minstens 42 duizend Palestijnen gedood.
Ziekenhuizen, scholen en hulporganisaties in Gaza zijn stelselmatig gebombardeerd. Gemiddeld elke drie uur raakte een Israëlisch explosief civiele infrastructuur. Burgers werd gezegd zoek links een veilig heenkomen, we bombarderen rechts. Werd rechts én links met bommen bestookt. Hulpverleners en journalisten waren direct doelwit van dodelijke aanvallen. In juni had Israël 70 duizend ton aan bommen geworpen op een gebied iets groter dan tweemaal Texel. Dat is meer dan het gewicht van alle bommen op Dresden, Londen en Hamburg in de Tweede Wereldoorlog.
Dit kan dankzij onbegrensde internationale steun. De belangrijkste oprichter van de internationale rechtsorde, Amerika, heeft die orde stelselmatig verloochend – en opgeblazen. Letterlijk opgeblazen: in weerwil van Israëls schendingen van oorlogsrecht en mensenrechten, stuurden de Verenigde Staten voor 18 miljard dollar artilleriegranaten, bunkerkrakers, precisieraketten en luchtafweer. Niet eerder stuurden de VS Israël zo veel militair materieel in een jaar tijd.
Onbegrensd is de militaire steun. En onbegrensd is de diplomatieke steun, ongeacht de politieke en morele prijs. Het internationaal gerechtshof in Den Haag sommeerde Israël tot drie keer toe genocide tegen de Palestijnen te voorkomen en hulp toe te laten tot Gaza. De VS bleven raketten zenden. Net zo makkelijk brak de regering-Biden Amerikaanse wetgeving: het is niet toegestaan wapens te leveren aan regimes die hulpprogramma’s belemmeren. Zoals een oud-medewerker van de Amerikaanse ambassade in Jeruzalem tegen onderzoeksplatform ProPublica zei: ‘Het ongeschreven beleid was Israël te vrijwaren van kritiek, en wapenleveranties te laten doorgaan, ongeacht de hoeveelheid mensenrechtenschendingen.’
Militaire overmacht zonder moreel kader voert ons terug naar barbarij die het zegt te bestrijden. Might is right, met barbaarse statistieken tot gevolg. Evenmin dwingt die onbegrensde overmacht Israël tot een pragmatische oplossing van het conflict.
Wreedheden zoals Hamas die pleegde op 7 oktober 2023 zag ik eerder, in Rwanda. Daar moordde de Hutu-meerderheid met kapmessen de Tutsi-minderheid vrijwel uit. Maar Hutu en Tutsi leven al eeuwen met elkaar op de heuvels, en dus moesten daders en slachtoffers zich op de een of andere manier verzoenen. Vergeving was daarvoor niet nodig (en onmogelijk bovendien), essentieel zijn waarheid en gerechtigheid. Ongekend groots en ingrijpend was de tour de force van de Rwandese justitie, die op elke heuvel traditionele volkstribunalen organiseerde. Elke gemeenschap berechtte zijn daders.
Ik zat naast Anastasie, die opstond en de moordenaar van haar man en zoon aanklaagde. Vergeten en vergeven zou ze nooit, maar ze moest verder. De dader bekende, zat zijn straf uit en keerde naar hun heuvel terug.
Israël krijgt een vrijgeleide die nooit zal leiden tot vrede. Amerika en zijn bondgenoten – Nederland incluis – verschaffen Israël die vrijgeleide. En kunnen zich nooit meer beroepen op het internationaal recht, laat die conclusie maar aan China en Rusland over. Wat rest is de wet van de jungle. Waarmee ook wij behoren tot grote verliezers van deze oorlog.
Over de auteur
Marcia Luyten is journalist en columnist van de Volkskrant. Luyten presenteerde Buitenhof en werkte zes jaar in Afrika. Ook schreef ze onder meer Het geluk van Limburg en de biografie Moederland, de jonge jaren van Máxima Zorreguieta. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant