De lezersbrieven, over bewegingsarmoede onder de jeugd, het Palestijnse bestuur, ‘Dutch only’ in het studentenhuis, de zelfdodingscapsule Sarco, gevaarlijke planetoïden, chihuahua’s en fatbikes.
Mijn oude gymjuffenhart maakte een sprongetje (ook dat is bewegen) toen ik de kop las ‘Kom van die bank af’. Want dat dat nodig is, moge duidelijk zijn. En ineens kreeg ik het inzicht, zonder onderzoek te doen, dat ook de bewegingsarmoede – naast allerlei andere factoren – een oorzaak is van de depressieve gevoelens onder jongeren. Het ontbreekt hun aan dat bekende geluksstofje endorfine.
Nu is het zo dat deze leeftijdsgroep over het algemeen niet snel uit zichzelf zal gaan bewegen. Wat zou kunnen helpen is als ouders, docenten, begeleiders, opvoeders en iedereen die met jongeren werkt, gaan samenwerken om dit doel te bereiken.
En ik durf te voorspellen dat hierdoor voor vele jongeren het leven zowel fysiek als mentaal lichter wordt. Hoe mooi is dat?
Teja van Rooijen, Delft
In de Volkskrant schrijft Arnout Brouwers dat in het Israëlisch-Palestijnse conflict een politiek doel ontbreekt, te weten ‘naast Israël een Palestijnse staat onder niet-terroristisch bestuur’. Wellicht is het Brouwers ontgaan dat die Palestijnse staat dertig jaar geleden al is opgericht.
Op 4 mei 1994 tekenden Rabin en Arafat in Cairo het Gaza-Jericho Akkoord, gebaseerd op de Oslo-akkoorden uit september 1993, waarbij de Palestijnse Autoriteit werd opgericht. Ik vind dat dit bestuur als niet-terroristisch kan worden aangemerkt, in tegenstelling tot Hamas, zoals vorig jaar maar weer eens is gebleken.
Ruud Bos, Burgh-Haamstede
Ik begrijp het wel, die voorkeur voor Nederlandse studiegenoten in het studentenhuis. Ik heb zelf maar al te vaak ervaren hoe ongemakkelijk het is als buitenlandse collega’s aanschuiven in de kantine, aan de borreltafel of anderszins. Je hebt dan de keuze tussen overschakelen in het Engels of de ander buitensluiten door gewoon Nederlands te blijven spreken. Dit is geen discriminatie, geen Nederlands leren is een keuze.
Jeen Griffioen, Lent
Bij de discussie over de door Nitschke ontwikkelde Sarco mis ik een belangrijk, misschien wel het belangrijkste punt. Bij een euthanasie wil je graag een partner, kinderen, vrienden et cetera om je heen. Tot het laatste toe elkaar vasthouden, vaak letterlijk.
Bij de Sarco is dit onmogelijk. Zittend in een plastic capsule als in een klein ruimteschip zie je door het plastic je geliefden. Wat een onmenselijke manier om afscheid te nemen.
Frits Boer, arts, Lathum
Eens in de paar duizend jaar ligt een planetoïde met een afmeting van 50 tot 200 meter op ramkoers met de aarde (Wetenschap, 5/10). Zo’n gevaarte kan zomaar een stad vernietigen, is de boodschap. Maar de kans daarop is niet zo groot, want de steden op aarde beslaan slechts iets meer dan een promille van het totale aardoppervlak. Toch besteedt de Nasa bakken met geld om te kijken of en hoe ze zo’n planetoïde een por kunnen geven zodat hij niet op de aarde terechtkomt. Ik ben benieuwd hoever we zelf zijn met het vernietigen van onze steden voordat de eerste planetoïde zich meldt om zijn steentje bij te dragen. We zijn al aardig op weg. En wanneer het eenmaal zover is, zullen de grootste mogendheden op aarde genoeg kennis en middelen hebben om de planetoïde een zodanig zetje te geven dat hij terechtkomt op een grote stad in vijandig gebied, met dank aan Nasa.
Henk Meeuwsen, Wageningen
Mooi betoog van Sander van Walsum over de (on)schuld van het houden van huisdieren. Ik verbaas mij vaak over hoever sommige hondenrassen zijn doorgefokt. Dat geeft soms gezondheidsproblemen voor de betreffende dieren. Daarnaast is het voor mij een bron van vermaak: stel je voor, de volgende keer dat je een pekinees, maltezer of chihuahua ziet, dat het arme beest afstamt van de wolf.
Bri Wiener, West-Terschelling
Minister Barry Madlener weet nog steeds niet hoe hij de fatbikes moet verbieden. Een voorstel: een helmplicht voor alle elektrisch ondersteunde fietsen voor fietsers tot 18 jaar, met uitzondering van fietsen die een voorwielaandrijving hebben of een batterij beneden een bepaald maximumvermogen. Aanvullend kan bepaald worden dat passagiers alleen vervoerd mogen worden op een goedgekeurd kinderzitje.
Dan zijn de facto alle fatbikes zonder helm verboden onder de 18 jaar, en kunnen kinderen die ver moeten fietsen naar school veilig (maar zonder helm) elektrisch op pad.
Lex van der Hoeven, Rotterdam
Wat een daadkracht van PVV-minister Madlener. Is dit dan misschien het strengste veiligheidsbeleid ooit?
Dion Eckhart-van Iperen, Hoofddorp
Onderzoeksjournalist Simon Rozendaal gaat wel erg kort door de bocht. Stoffen als pfas komen wel in ons lichaam, maar worden niet of nauwelijks afgebroken of uitgescheiden. We verzamelen dus die stoffen gedurende ons leven en dat kan tot ongewenste niveaus leiden, die op latere leeftijd vrijkomen.
Het gaat bovendien niet alleen om wat we binnen krijgen, maar vooral ook om de niveaus van uitstoot door chemische bedrijven zoals Tata Steel en Chemours, die zich al decennia lang aan hun verantwoordelijkheid onttrekken: hoge belasting van het milieu, geen zicht op hun bedrijfsprocessen en geen medewerking bij controle.
Per bestrijdingsmiddel gerekend zijn de niveaus inderdaad lager geworden. Er worden nu echter cocktails van wel twintig verschillende middelen gebruikt. Ieder van die middelen blijft onder de norm, maar met elkaar ontstaat vaak een hoge en onaanvaardbare blootstelling. Voor toxiciteit van een middel is het alleen verwijzen naar de maat van sterfte wel erg beperkt, er zijn meer factoren die meetellen, zoals effecten op de ongeboren vrucht. Die kennen we vaak onvoldoende, zeker van zulke cocktails.
In de Europese en dus ook in de Nederlandse wet staat een voorzorgsprincipe. Een vorm hiervan is Alara, een afkorting voor As low as reasonably achievable: uitstoot ‘zo laag als redelijkerwijs bereikt kan worden’. Dit is bedoeld om ook rekening te houden met mogelijke effecten, en niet alleen met gevolgen die bewezen zijn. Veel van die effecten worden pas na vele jaren duidelijk. Dat vraagt om langdurig onderzoek, en niet om bagatelliseren.
Leo van Raamsdonk, Zetten
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant