De lezersbrieven, over de opkomst van vertaalbots, weigeragenten, de bordjes van asielminister Faber, wel of geen huisdieren, de salarissen in het basisonderwijs, de gevaren van AI en de voetbalkantine van de Volkskrant.
Vertalers die genoemd worden in recensies, die een prominente plek krijgen op de voorzijde van het boek. Een voorname vertalersprijs, en ook aandacht daarvoor in de media. Met veel genoegen zag ik de afgelopen jaren een toename van waardering voor de kunst van het literair vertalen. Met lede ogen lees ik nu over een uitgeverijconcern dat vertaalbots gaat inzetten als vertaler van Engelse boeken.
Een uitgever die financieel belang voorop moet stellen, dat is niets nieuws. Een visie die de betekenis van taal terugbrengt tot een woordenboeklemma en de ‘vertaler’ terugbrengt tot een expert in het gebruik van dat woordenboek, ook niets nieuws. Ironisch hoe AI het boekenbedrijf zo meer dan honderdvijftig jaar terug dreigt te zetten in de tijd (al zou die ironie aan de vertaalbot voorbijgaan).
Bianca Graat, Diemen
Ik lees in de column van Elma Drayer dat politiemedewerkers op basis van morele bezwaren kunnen vragen niet ingeroosterd te worden bij bepaalde (Joodse) objecten of evenementen. Dat begrijp ik niet, want zij worden niet ingezet tegen doel of achtergrond van een demonstratie of instelling, maar - heel neutraal - tegen overlast of geweld. Het lijkt me onacceptabel als de privéopvatting van de agent hierbij een rol kan spelen. Het suggereert dat zo iemand bij zijn beroepsuitoefening geweld vanuit een bepaalde hoek mag goedkeuren.
De politie behoort echter neutraal de Nederlandse wet te dienen.
Alice Garritsen, Assen
Ik was niet verbaasd, zoals de journalist die door Sheila Sitalsing wordt aangehaald in haar zaterdagcolumn, toen hij de tekst zag die Marjolein Faber voor ieder asielzoekerscentrum neer zou willen zetten: ‘Hier werken we aan uw terugkeer.’ Ik was verbijsterd. Een grovere vorm van cynisme is haast niet denkbaar. Ik had nooit verwacht dat een Nederlandse overheidsfunctionaris tot een dergelijke uitspraak in staat zou zijn.
Marc Hofman, Courbefy (Fr.)
‘Ik ben beleid’, zei minister Marjolein Faber. Dat kun je ook zien als een bekentenis, een antwoord op de roemruchte vraag van de Amsterdamse wethouder Jan Schaefer: ‘Is dit beleid of is erover nagedacht?’
Boudewijn Otten, Groningen
Gelukkig ben ik net als Sander van Walsum van 1957 en hoef ik hopelijk niet meer het huisdierloze tijdperk mee te maken dat hij voorspelt en haast lijkt te verwelkomen. Misschien was onze hond Tina liever in de Spaanse bergen blijven zwerven, ondervoed en met ziektes. Dan zouden wij dierenleed veroorzaken door haar een thuis te bieden.
Toch geloof ik dat niet als ik zie hoe ontspannen ze zich op een van haar vele rustplekjes nestelt en blij en vol zelfvertrouwen andere honden tegemoet treedt .Het mooie van het hebben van een hond is dat wij voor haar zorgen en zij voor ons. Tina dwingt mij naar buiten te gaan, ook bij regen, en dat is goed voor haar en mijn gezondheid. En die van de maatschappij. Terwijl zij plezier maakt met Saartje, Tasca, Jeroen, Tommy, Maggie en Daan, maak ik een praatje met een oud-minister, een zieke mevrouw op een scootmobiel of met een meneer die op een geheel andere politieke partij stemt dan ik.
Tina en ik verrijken elkaars leven. Laat Sander van Walsum maar een zorgrobot in huis nemen.
Heleen den Beer Poortugael, Soest
Er is nu toch een cao-akkoord in het onderwijs. Tot mijn (blijde) verbazing zie ik verhoogde salarissen die sterk concurreren met die in het bedrijfsleven. Een beginnende basisschoolleraar ontvangt een jaarinkomen van 50 duizend euro, met een uitloop naar ruim 70 duizend. Een leraar met extra taken kan zelfs uitlopen naar 85 duizend euro.
Lijkt mij dat salaris tegenwoordig geen belemmering meer is om leraar op een basisschool te worden.
Ruud Vogel, Aalsmeer
In de Volkskrant bechrijft Bob de Jong de gevaren van het manipuleren van oude kiekjes door middel van AI. Hij haalt daarbij aan dat we hier waakzaam voor moeten zijn en ‘we nieuwe vaardigheden moeten ontwikkelen die ons in staat stellen om subtiele verschuivingen te herkennen…’
Ik heb een beter idee. Blijf met je handen van oud beeldmateriaal af. Dan is er ook geen gevaar.
Jeroen van Bergen, Amsterdam
Ik lees nooit eens een ingezonden brief met hulde aan de zaterdagse Volkskrant-rubriek van de Betrouwbare Mannetjes (een soort voetbalkantine, maar dan in de krant). Dus daarom schrijf ik die maar. Hulde!
Wim van der Lee, Zaltbommel
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant