Door zijn ramkoers is Israël veroordeeld tot eeuwige strijd.
De terreuraanval van Hamas op 7 oktober was een traumatisch moment voor Israël. De wonden zijn nog vers, de behoefte aan wraak is groot, de woede allesoverheersend. Bij alle gerechtvaardigde verontwaardiging over het Israëlische optreden in Gaza, mag deze daad van enorme wreedheid niet worden vergeten.
Hij ontketende een nieuwe cyclus van geweld in het Midden-Oosten, die helaas nog lang niet ten einde is. Een jaar na 7 oktober kan wel een voorlopige balans worden opgemaakt. Hamas zette de Palestijnse kwestie weer op de kaart, maar werd gedecimeerd. Nog veel groter was de prijs die de burgerbevolking betaalde. In Gaza vielen tienduizenden burgerdoden, terwijl elk uitzicht op een fatsoenlijk bestaan na de oorlog ontbreekt.
Hezbollah werd onthoofd en hangt in de touwen. De strategische positie van Iran is verzwakt door de verliezen van Hamas en Hezbollah, de milities die door Iran werden gefinancierd en bewapend. Ook de internationale gemeenschap behoort tot de verliezers van het afgelopen jaar. De Verenigde Staten kregen niets voor elkaar, en werden keer op keer voor schut gezet door de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. De Europese Unie blonk weer eens uit door machteloosheid en onderlinge verdeeldheid.
Als Hamas, Hezbollah, Iran en de internationale gemeenschap het afgelopen jaar de verliezers waren, is Israël dan de winnaar? Israël trotseerde de mondiale publieke opinie, vocht door en dwong zijn vijanden op de knieën, zei premier Benjamin Netanyahu tegen de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. De arrogantie van Netanyahu is adembenemend, zowel tegenover zijn bondgenoten als tegenover de Palestijnen, die hij volledig negeert.
Maar de winst van Israël kan slechts tijdelijk zijn. Ten eerste neemt het een groot risico door te gokken op de zwakte van Iran. Israël gelooft dat Iran weinig terug kan doen tegen de Israëlische escalatie in het Midden-Oosten. Niettemin kan het conflict nog altijd uitmonden in een ontwrichtende regionale oorlog met onvoorspelbare gevolgen.
Ten tweede – en veel fundamenteler: Israël heeft al zo veel oorlogen en militaire krachtmetingen gewonnen. Het geweld keerde steeds opnieuw terug omdat het onderliggende probleem, de Palestijnse kwestie, niet werd opgelost. Dat zal ook nu weer gebeuren. Wellicht zal na de oorlog een periode van relatieve rust intreden, omdat Israëls vijanden verzwakt zijn. Maar de oorlog heeft zoveel nieuwe haat veroorzaakt dat zij ongetwijfeld weer zullen opstaan.
Daarom pleitten na 7 oktober vrijwel alle wereldleiders voor een tweestatenoplossing. Maar Netanyahu heeft nooit geloofd dat verzoening met de Palestijnen mogelijk is.
Zo is het beeld somber, een jaar na 7 oktober. Toch moet de internationale gemeenschap blijven aandringen op een politieke oplossing, hoe moeilijk die ook is. Daartoe moet het Israël veel sterker onder druk zetten, bijvoorbeeld door wapenleveranties te stoppen. Ook hier werpen de Amerikaanse presidentsverkiezingen hun schaduw vooruit: als Donald Trump wint, zal er van druk op Israël niets terechtkomen.
Ondanks alles blijft een politieke oplossing in het Midden-Oosten noodzakelijk, ook in het belang van Israël zelf. Het verkeert nu in de winning mood, maar zijn ramkoers veroordeelt het land tot eeuwige strijd.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant