Het waren gekke maanden voor Kiran Badloe. De olympisch surfkampioen van Tokio miste de Spelen van Parijs, maar deed weer wel mee aan een tv-programma. Klaar met de sport is hij allerminst,
Volgens zijn eigen plan had Kiran Badloe (30) nu met twee olympische titels op zak midden in zijn surfpensioen moeten zitten. Maar plannen komen niet altijd uit. Het afgelopen jaar liep uit op een grote deceptie, al ontstonden er ook kansen. Juist zonder deelname aan zijn tweede Olympische Spelen stond hij voor ‘een eindexamen als topsporter’ en werd hij bekender dan voorheen.
Laatst liep Badloe door Rotterdam en hoorde hij: ‘Hé Kiran.’ Verbaasd keek de olympisch surfkampioen opzij, zich afvragend waar hij het gezicht van moest kennen. ‘Nee, ik ken je niet hoor’, klonk het. ‘Maar ik zag je op tv.’
Als succesvol topsporter werd hij af en toe herkend, maar sinds zijn optreden in het tv-programma Expeditie Robinson – na vijf afleveringen zit de olympisch kampioen nog in het spel – wordt hij opgemerkt door een breder publiek, merkt hij. ‘Gelukkig gaat het bij zo’n herkenning wel lekker op z’n Hollands: daarna was het van ‘oké, doei’. Niet van die Amerikaanse praktijken, met foto’s en lastigvallen.’
Hou je niet van dat soort aandacht?
Voorzichtig lachje: ‘Ik probeer altijd een beetje undercover door het leven te gaan.’
Over de auteur
Lisette van der Geest is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over olympische sporten als schaatsen, zwemmen en tennis.
Badloe zit in een vergaderruimte van het Watersportverbond, met uitzicht op de Scheveningse haven en een paar minuten rijden van zijn huis. Op zijn hoofd een crèmekleurig petje. Als hij voor zijn sport door luchthavens loopt, gaat daar nog een capuchon overheen. Dat voelt lekker anoniem.
Als voormalig ploeggenoot en vriend Dorian van Rijsselberghe vroeger werd herkend, liep Badloe grinnikend door: ‘Ik ga vast naar huis’, riep hij dan naar de extraverte tweevoudig olympisch kampioen.
Maar je verfde zelf een blauwe pijl op je hoofd tijdens de Spelen van Tokio, dan neemt de aandacht toch juist toe?
‘Aan de ene kant wel, aan de andere kant associeert men mij met de blauwe pijl, niet met iemand met een donkere bos haar die er vrij normaal uitziet. Juist dankzij die pijl, die er alleen zat tijdens de Spelen van Tokio toen ik de meeste aandacht kreeg, bleef ik daarna meer undercover. Al zal dat nu door Expeditie Robinson misschien anders gaan.’
Na een aantal hectische jaren voelt hij eindelijk rust. In 2021 werd hij – met blauwe pijl – in Tokio olympisch kampioen op de RS:X, de oude windsurfplank. Die pijl was een verwijzing naar animatieserie The Last Airbender, waarin de hoofdpersoon de wind kan controleren en een blauwe pijl op zijn hoofd heeft – dat vond hij wel toepasselijk.
Na Tokio begon zijn inhaalrace, zijn strijd om ook te domineren in de nieuwe olympische windsurfklasse: het windfoilen. Daarvoor moest hij 20 kilo aankomen. Van 73 kilo naar ruim boven de 90.
Met meer lichaamsgewicht kan hij meer tegendruk geven, wat belangrijk is in de nieuwe olympische klasse op een board met een draagvleugel die de plank tijdens het foilen boven het water tilt. Maar het kostte tijd en energie en Badloe kreeg daar nog wat blessures bij.
Hij had ook korter de tijd om te wennen aan het nieuwe materiaal dan Nederlandse concurrenten die zich niet op Tokio hoefden te richten en die ook aasden op het ene beschikbare olympische ticket voor Parijs. Door de pandemie waren de Spelen van Tokio een jaar uitgesteld, tussen Tokio en Parijs zat maar drie jaar. En in die tijd moest ook nog eens worden geselecteerd. In februari wist Badloe: ik kom steeds dichterbij de top, maar ga de Spelen niet halen.
‘Toen overheerste heel even de radeloosheid. Mijn agenda was ineens leeg. Dat was een zware dag, maar daarna wist ik ook: ik kan het niet veranderen. Aan het maken van nieuwe plannen was ik nog niet toe, ik wilde eerst gewoon even lekker op de bank zitten.’
Hoe lang ben je blijven zitten?
‘Een paar weken. Ik heb series gebinged, nutteloos gescrold op mijn telefoon, en na drie jaar werken met zoveel haast en druk was het vooral heel bevrijdend om geen programma te hebben.’
Dus eigenlijk was het ook prettig om je niet te kwalificeren voor de Spelen?
‘Nou, als je afstand neemt van wat je altijd hebt gedaan, kun je evalueren en reflecteren. Daardoor zag ik hoe ik was toen ik mijn carrière begon en waar ik nu sta, welke grote veranderingen er zijn geweest.’
Op zijn 9de begon hij met windsurfen op Bonaire. Badloe werd geboren in Almere, maar bracht door het werk van zijn vader drie jaar van zijn jeugd door op het eiland. In 2013, op zijn 18de, werd Badloe, zoon van een Nederlandse moeder en Surinaamse vader, uitgenodigd door Van Rijsselberghe en diens coach, de Nieuw-Zeelander Aaron McIntosh, om mee te trainen. Het mondde uit in een jarenlange, hechte samenwerking en een vriendschap.
‘Dor (Badloe kort Dorian steevast af tot Dor, red.) is een vrij extravert persoon. Aaron is ook open, wil delen en vertellen. Als je daar als introvert persoon bij zit, leer je zo meer naar buiten te treden. We gingen eropuit, met nieuwe mensen in gesprek.’
Is dat handig voor een topsporter?
‘Ik denk dat extravert zijn een heel goede eigenschap is voor een topsporter. Van anderen kun je leren groeien. Je raakt makkelijker aan de praat met onbekenden, waar je soms weer kleine beetjes informatie vandaan kunt halen.’
Toen Badloe zich niet kwalificeerde voor de Spelen van Parijs, beëindigde het Watersportverbond de samenwerking met Aaron McIntosh. Luuc van Opzeeland, goed voor olympisch brons, werkte met een andere coach. Twee coaches in dienst houden werd te duur. Badloe, die het EK dat zondag begint laat schieten om door te kunnen trainen, werkt nu zonder windsurfcoach, maar met een fysiek trainer.
Is dat lastig?
‘Voor nu gaat het nog, omdat ik voorlopig geen wedstrijden vaar. Maar het afscheid van Aaron was wel vervelend. Ik was echt een jongetje toen ik onder zijn hoede kwam, nu ben ik een volwassen olympisch atleet. Aaron kneedde mij, legde altijd de nadruk op groei en op een mooi mens worden.
‘Maar de bond zei: ‘We zijn er klaar mee, het is niet meer rendabel.’ Terwijl ik de hoop had met hem door te kunnen gaan en hij op dat moment in Nieuw-Zeeland zat. Het was heel apart hem niet meer te zien.
‘We bellen nog steeds veel, ik zie Aaron via Facetime. Maar de afsluitende omhelzing, die zegt van: hé, wij hebben toch echt wel dertien onwijs gave jaren samen gehad, die is er nooit geweest.’
Als kind riep Badloe jaren geleden op donderdagavond tijdens het kijken naar Expeditie Robinson tegen zijn moeder: mama, ik wil dit ook gaan doen. Ze begon te lachen, zei dat het alleen voor bekende Nederlanders was.
Toen zijn bekendheid als topsporter zo’n vier jaar geleden iets toegenomen was, antwoordde hij zijn manager in aanloop naar de Spelen van Tokio, gevraagd naar televisieprogramma’s: ‘Alle uitnodigingen mogen in overleg, behalve Expeditie Robinson, daar mag je gewoon ja tegen zeggen als het in de agenda past.’
Toen zijn kwalificatie voor de Spelen van Parijs misliep, wist hij: het is nu of nooit.
‘Het is niet erg om nu af te vallen – je weet dat nauwelijks eten bij het programma hoort – ik heb de tijd om daarna weer aan te sterken.
‘Ik kwam in een omgeving die heel erg lijkt op topsport, met mentale en fysieke uitdagingen. Er komen triggers bij, als honger. Zaken die je niet kunt controleren, want je zit in het spel en de regie bepaalt wat er gebeurt.
‘Tijdens de opnamen besefte ik hoe ik me ontwikkeld heb, van jongetje dat is gaan windsurfen omdat hij het leuk vond, naar iemand die met lastige omstandigheden kan omgaan. Daar merkte ik hoe sterk ik ben. Het werd een soort eindexamen van mijn afgelopen sportcarrière.’
En nu ga je door naar deel twee?
‘De Spelen hadden een mooie afsluiting van mijn carrière kunnen zijn. Als ik kijk naar de uitslagen en races in Marseille had ik zeker kans gemaakt op een olympische medaille, denk ik. Dan had ik me in twee windsurfklassen bewezen. Dan was ik klaar met topsport.’
Heb je bewijsdrang?
‘Ja, maar tegenover mezelf, niet tegenover anderen. Ik heb nog veel plezier in de sport. Ik wil kunnen zeggen dat ik een olympische medaille heb in het windfoilen. Laten zien dat ik goed ben in wat ik doe. Ik ben groeiende en maak elke dag progressie. Dat motiveert om door te gaan en zorgt dat ik nu met een tunnelvisie naar de komende vier jaar kijk. De Spelen van Los Angeles halen zou een mooie afsluiting zijn.
Als Badloe even later buiten zijn pet van zijn hoofd haalt, zegt de fotograaf: ‘Geen blauwe pijl?’
Van 6 tot en met 11 oktober is het EK windfoilen in het Italiaanse Cagliari. Kiran Badloe doet niet mee, hij wil doortrainen. Luuc van Opzeeland, goed voor olympisch brons bij de Spelen van Parijs, is wel een van de deelnemers.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant