De lezersbrieven, over antisemitisme, plantaardig eten, emigreren omdat Nederland te progressief is, vooroordelen over bewust alleenstaanden, het romantiseren van inheemse bevolkingen, rollators en sociale ongezondheid.
De column van Elma Drayer over het gebrek aan sympathie voor Israël gaat wel erg kort door de bocht. Zij heeft een blinde vlek voor het feit dat er in de dagen na 7 oktober juist enorm veel sympathie voor Israël was. Maar een groot deel van de samenleving is afgehaakt omdat de reactie van de Israëlische regering in Gaza en Libanon al snel als disproportioneel werd beschouwd.
Wouter Jong, Den Haag
Wat een scherpe en in deze tijd bijna controversiële column van Elma Drayer.
Laten we niet vergeten dat het huidige drama in het Midden-Oosten precies het oogmerk was van de gruwelijke aanval van Hamas. Het Palestijnse probleem staat weer prominent op de kaart. Dat dit duizenden doden kost, is voor Hamas (en Hezbollah) van minder belang.
Zorg dat Elma Drayer voor de krant behouden blijft! Voor het broodnodige tegengeluid in de Volkskrant.
Per Fanja, Naarden
Beste Elma, boosheid brengt geen wederzijds begrip of compassie, zeker niet als het gaat om het gruwelijke conflict in het Midden-Oosten, met zijn oneindige keten van actie-reactie, provocatie en wraak, waarin aan álle kanten burgers het slachtoffer zijn, steeds opnieuw.
Wel deel ik de schrik dat er bij de politie mensen zijn die geen Joodse instellingen in Nederland willen beveiligen. Ik weet dat er ook betrokken politiemensen zijn die de (helaas noodzakelijke) beveiligingstaak met toewijding doen, en roep de politie op om niet mee te gaan met de weigeraars, maar met hen in gesprek te gaan. Net zoals ik hoop dat kerken en moskeeën in Nederland op bescherming kunnen blijven rekenen wanneer elders in de wereld (of in Nederland) geloofsgenoten in opspraak komen.
Juist in deze tijd is elkaar de hand reiken over alle tegenstellingen heen, zoals Chaja Polak en Tineke Bennema beschreven, de enige weg.
Myriam Lipovsky, Utrecht
Wat ook zou helpen op weg naar meer plantaardig eten: een andere menukaart in restaurants. Als vegetariër moet je nog steeds langs de brede opsomming vlees, vis en gevogelte voor je bij het zielige hoopje vegetarische gerechten komt. Draai dat eens om.
Jos Koning, Nijmegen
Ik heb, als iemand uit onder meer de lhbti-wereld, het idee dat de mensen die naar Marokko willen emigreren hier in Nederland al in een parallelle wereld leven. Als ze zich met hun strenggelovige achtergrond beter thuis voelen in bijvoorbeeld Marokko, dan gaan, maar wel met een rechte rug: Nederlands paspoort inleveren op Schiphol bij vertrek en niet terugkomen.
Als je niet tolerant bent ten opzichte van lhbti’ers, abortus, prostitutie, en mogelijk ook euthanasie en de vrijheden die men hier heeft als individu, hoezo klaag je dan zelf over intolerant gedrag?
In dit land hoef je niet mee te doen aan deze vrijheden, maar je moet wel tolerant zijn. En over discrimineren gesproken: dat ervaar ik ook, door voornamelijk mannen uit deze geloofsgemeenschap. De reden? Ik heb een roze fietsbel.
Ik kom zelf oorspronkelijk (al lang geleden) uit een strenggelovig gezin. Dus ik weet hoe zo’n systeem werkt.
Wim van Ham, Eindhoven
Bij het lezen van het artikel over hoogopgeleide moslims die verhuizen naar Marokko voelde ik aanvankelijk schaamte voor hun keuze. Ik kon mij voorstellen dat zij zich, door de toenemende verrechtsing van Nederland, steeds minder gewenst voelen. Totdat ik las wat Yasmine vond: ‘Zij (Nederlanders) accepteren misschien dat we een baard en een hoofddoek hebben, maar onze normen en waarden zien ze het liefst verdwijnen. Linkse ideeën over lhbti, abortus en prostitutie staan haaks op mijn ideeën over het gezinsleven.’
Toen begon ik me af te vragen: hoe gewenst zijn háár kinderen straks in hun nieuwe land, als een van hen homoseksueel is of het geloof afzweert? Als Nederlander met de door haar verguisde ‘linkse ideeën’ blijf ik dan, misschien tegen beter weten in, hopen dat deze kinderen als vluchteling uit Marokko liefdevol in Nederland worden opgevangen.
Joost Rekers, Eindhoven
Het lijkt me dat de auteur van ‘12 regels voor een betere omgang met singles’ beter een andere vriendenkring kan zoeken. Blijkbaar lijken die stellen (en zijzelf?) er altijd van uit te gaan dat het een negatieve keuze is om alleen door het leven te gaan. Al doet de auteur een poging om aan te geven dat een single meer is dan een gemankeerde helft, er komt nergens echt naar voren dat het ook een positieve keuze kan zijn.
Een relatie en kinderen zijn niet alleen een zegen, ze kosten ook veel energie en tijd. Er zijn mensen die hun tijd en energie liever anders besteden. Aan vrijwilligerswerk bijvoorbeeld, of wetenschappelijk onderzoek, carrière maken of weet ik wat. En dat een positieve keuze vinden.
Mijn redelijk doorsnee vriendenkring heeft er geen enkele moeite mee en kan gelukkig zonder twaalf regels. Ze beschouwen me niet als ‘ongetrouwd’ of ‘kinderloos’. Ik ben wat je noemt een overtuigde single en soms, voor twintigers die voor grote keuzes staan, een rolmodel van hoe het ook kan. Mijn voorstel: de term ‘alleenstaande’ vervangen door ‘alleengaande’. Die is wat positiever.
Marieke Nelissen, Diemen
In haar column schreef Marcia Luyten: ‘Hoewel ze slechts 5 procent vormen van de wereldbevolking, zouden inheemse gemeenschappen gebieden beheren waar ruim de helft (sommigen zeggen 80 procent) van de resterende biodiversiteit aanwezig is. Het diepe besef dat zonder gezonde bomen en zonder gezonde bodem de mens geen leven heeft, maakt ze behoedzaam.’
Hiermee trapt ze in de oude valkuil van inheemse mensen romantiseren als hoeders van de natuur/nobele wilden, een ongefundeerde en op koloniale leest geschoeide mythe.
Ten eerste is niet duidelijk wie ‘inheems’ zijn, en op basis van welke criteria.
Ten tweede reduceer je mensen die zich identificeren als inheems op deze manier tot relikwieën uit de oudheid. Dat veroordeelt hen vaak tot het spelen van die rol om ergens zeggenschap over te hebben, of om simpelweg een baan te vinden (bijvoorbeeld in ecotoerisme). Zij ervaren disproportionele consequenties van natuurbeheer, terwijl het ‘oplossen’ van ecologische problemen juist door deze mythe vaak op hen wordt afgewenteld.
Ten derde is er voor de genoemde 80 procent geen enkel bewijs, als het al te meten zou zijn. Onlangs werd daarom nog opgeroepen in Nature om deze statistiek niet meer te gebruiken.
Stasja Koot, Wageningen
Naar aanleiding van het artikel over dicht borstweefsel werd mij opeens duidelijk waarom een tumor die ik tien jaar geleden zelf in mijn borst ontdekte, twee maanden daarvoor niet was opgemerkt in het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek. Opeens herinnerde ik me dat een Weense arts mij al ruim 35 jaar geleden liet weten dat ik een drüsenreiche Brust (klierenrijke borst) had. Het woord vond ik toen zo mooi dat ik er eigenlijk wel mee in mijn nopjes was.
Nu ik lees dat dit misschien bijna mijn leven heeft gekost – niet alleen omdat de tumor daardoor op de röntgenfoto over het hoofd is gezien, maar ook omdat mijn kans op borstkanker kennelijk bijna twee keer zo groot is – kijk ik toch anders terug op de opmerking van die Weense arts en begrijp ik ook wel de verontwaardiging die hierover op sociale media is losgebarsten. Dit had ik zeker wel willen weten.
Maar of je nou werkelijk alle gezonde vrouwen als ik, zonder verdachte knobbeltjes, regelmatig onder een MRI-scan moet gaan leggen, betwijfel ik zeer. Het is nou eenmaal zo dat iedere euro die naar mij gaat, niet naar een ander gaat. Wat ik ook mis in het verhaal is dit: op de uitslag die je ontvangt na het bevolkingsonderzoek wordt altijd vermeld dat er van de tien gevallen van borstkanker drie (!) niet worden ontdekt. Ik zou zeggen: blijf zelf regelmatig controleren op knobbeltjes. Het heeft mijn leven gered.
Hester Minnema, Haarlem
Ik ben het van harte eens met de Brief van de Dag, maar ik heb dan ook een heel mooie, lichtgewicht (van carbon) van mijn partner gekregen.
Ik weet niet of ze vergoed worden vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning (dat heb ik niet geprobeerd), maar ik heb een hippe donkerrode.
Ik ben natuurlijk nog niet oud, pas 76 jaar. En ik heb altijd in een auto rondgereden en heb dus niet veel bewogen, maar dat kan ook niet meer sinds ik de diagnose beginnende alzheimer heb gekregen en ik vaak omval door een zenuwafsluiting in mijn onderrug. Dus leve de rollator!
Bea Dorpema, Utrecht
Een kritische opmerking naar aanleiding van het sympathieke betoog van Sjaak Wijma.
Wat in mijn ogen een zorgelijke trend wordt, is dat (beleids)dokters gaan zeggen dat de oplossing om een zogenaamd zorginfarct te voorkomen afkomstig moet zijn van allerlei maatregelen in de maatschappij, zoals verbetering van sociale onrechtvaardigheid en een evenwichtig leefpatroon. En dat het verstandiger is om geld ten behoeve van behandeling van zieke mensen te steken in veronderstelde preventieve maatregelen, waaronder betere sociale hulp.
Daarbij gaat men er dan van uit dat het resultaat zal zijn dat mensen minder (langdurig) ziek worden. En gaat men voorbij aan het feit dat mensen uiteindelijk altijd ziek worden en dat in een gezonde ‘langlevende’ samenleving juist dure, zorgarbeidsintensieve ziekten (dementie, parkinson et cetera) waarschijnlijk net zo’n beroep op geld en menskracht gaan doen, naast de veelheid van ‘lichte’ ouderdomskwalen.
De vraag is of we ooit een sociaal rechtvaardige overheid krijgen die de sociale ongezondheid bestrijdt. De huidige regering blinkt zeker niet uit in een krachtige aanpak van sociale onrechtvaardigheid. Dus graag realisme: zieke mensen moeten weten dat ze door dokters geholpen blijven worden. Het is volstrekt terecht dat de bevolking van dokters vraagt om patiënten zo optimaal mogelijk te behandelen, op financieel verantwoorde wijze. En dat dokters stimuleren dat mensen zo gezond mogelijk leven. Om daadwerkelijk gezond te kunnen leven speelt echter de gekozen overheid een veel grotere rol dan de dokter naar wie je toe gaat omdat je ziek bent.
Bart Meijman, huisarts
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant