Het was zo’n week waarin zich drie zaken opdrongen die op het oog niets, maar ondertussen alles met elkaar te maken hebben.
1. De bordjes met de tekst ‘Hier werken we aan uw terugkeer’ die Marjolein Faber in een vlaag heeft verzonnen – of misschien niet in een vlaag, want ze presenteert volcontinu dit soort plannetjes – en die ze graag zou willen neerzetten bij asielzoekerscentra om haar ingebeelde asielcrisis te bestrijden. ‘Dit is toch geen kabinetsbeleid?’ informeerde een verbaasde verslaggever. ‘Ik heb dit bedacht, ik bèn beleid’, antwoordde Faber.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
2. De oplopende irritaties tussen enerzijds de directie van het Zuyderlandziekenhuis in Heerlen, die roeiend tegen een onoplosbaar personeelstekort de regio van zorg probeert te voorzien, en anderzijds een deel van de Tweede Kamer, dat wantrouwen zaait tegen de wijze waarop het ziekenhuis dat wil doen. Die wijze is ‘verantwoord’ én wordt breed gedragen door alle betrokkenen, aldus bestuursvoorzitter David Jongen, maar daar hoor je de Kamer nooit over.
Hij maakte ons in de krant deelgenoot van de volgende observatie: ‘De mijnstreek telt een kleine half miljoen inwoners. Het is een streek met veel mensen uit de lage sociaal-economische klasse, met weinig gezondheidsvaardigheden, veel laaggeletterdheid, armoede. Ga bij ons in de hal zitten en je ziet het elke dag. Maar de oplossing daarvoor is niet een spoedeisende hulp. De oplossing is dat de overheid investeert in leefbaarheid, in het wegwerken van de gezondheidsverschillen, in werk. Het ziekenhuis is een vangnet voor als het misgaat. En het gaat hier vaak mis, mensen krijgen chronische ziekten, hartfalen, COPD. Maar de behandeling dáárvoor blijft gewoon in Heerlen.’
3. De landsbegroting, die uitdrukt wat het kabinet belangrijk genoeg vindt om in echt bestaand beleid om te zetten met werkelijke effecten, voor reëel bestaande mensen. Daaruit blijkt dat de mensen die het het moeilijkst hebben, het minst te verwachten hebben. Hun inkomsten blijven achter terwijl vermogenden worden ontzien. Op onderwijs wordt bezuinigd terwijl zelfontplooiing door het lezen van boeken en kranten duurder wordt gemaakt. Dat er 150 duizend kinderen in armoede blijven opgroeien wordt door het kabinet als een prestatie van formaat gezien.
De connectie tussen deze drie dingen is dit: terwijl het kabinet het ambtenarenapparaat inzet om kostbare tijd, denkkracht en middelen te steken in het najagen van spookbeelden en het verzinnen van onzin (zie: de bordjes van Faber, of eigenlijk: alles van Faber) en de politiek vol op mediagenieke symbolen duikt (zie: de herschikking van de zorg bij het Zuyderlandziekenhuis), blijven de onderliggende structuren buiten beeld (zie: armoede, laaggeletterdheid).
De gevolgen daarvan worden voor de buitenwereld pas goed zichtbaar wanneer zo’n ziekenhuis het maatschappelijk falen aan het opdweilen is (zie: COPC en hartfalen. Overigens gaat dit ook op voor rechtbanken die overspoeld worden met zaken tegen kleine draaideurcriminelen en verwarde/verslaafde/dakloos geraakte mensen die geen straf maar hulp nodig hebben, maar amper worden geholpen).
En een structurele aanpak blijft uit (zie: de landsbegroting).
Geen begrip is in de politiek zó misbruikt en als duizenddingendoekje ingezet als het woord ‘bestaanszekerheid’. Op een zeker moment konden ook heel rijke mensen ‘bestaansonzeker’ zijn omdat ze ‘te veel’ belasting zouden hebben betaald over hun vermogen. Evenals mensen die geplaagd werden door de allesverterende onzekerheid over de vraag of ze nog wel subsidie konden krijgen op een zonnepaneel. Maar de originele betekenis was glashelder: geef de mensen die het het moeilijkst hebben een steun in de rug, en de hele samenleving knapt er erom van op.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant