Niet alleen loodgieters en wijkverpleegkundigen zijn amper te vinden, ook het speuren naar een CEO voor ABN Amro blijkt een helse zoektocht. Twee maanden geleden maakte de huidige topman Robert Swaak bekend voortijdig te willen vertrekken. Maar de beoogde kandidaten voor zijn opvolging vinden het geboden salaris van ruim acht ton onvoldoende.
Dat is vier keer de Balkenende-norm, maar er is niemand met een geschikt cv voor te porren. Daarom zou het salaris omhoog moeten.
Triodos, de idealistische bank die zoveel last heeft van opstandige certificaathouders, voelt zich met het oog op de beursgang gedwongen de bezoldiging van zijn commissarissen te verhogen.
Voor deze bijbaan gaat de beloning van 20 duizend naar 35 duizend euro per jaar. De voorzitter kan zelfs 52.500 euro gaan opstrijken tegen 30 duizend nu. Wel moeten buitenlandse commissarissen hun reisvergoeding inleveren.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zodra een bedrijf op de beurs staat, wanen topbestuurders en toezichthouders zich heel speciaal, net zoals een zeer begenadigd voetballer bij een Premier League-club of een succesvol artiest of dj in de top van de hitlijsten.
Maar meestal zijn het omhooggevallen managers. Wie de top van een bedrijf wil bereiken, moet veel vrienden hebben, niet te veel vijanden maken en vooral op het juiste moment op de juiste plek zijn. Wat verbale kwaliteiten hebben helpt ook.
Toen de raad van commissarissen van ING de bezoldiging van toenmalig ceo Ralph Hamers verhoogde, verdedigde commissaris Jeroen van der Veer dat met de opmerking dat hij Eredivisie speelde maar Keuken Kampioen Divisie verdiende, alsof hij unieke capaciteiten zou hebben. Niets is minder waar.
De bazen van grote ondernemingen zijn geen Messi. Meestal zijn ze even gemakkelijk vervangbaar als de clubvoorzitters. Vele ceo’s wisten amper wat er in de krochten van hun bedrijf of bank gaande was. Weinig bouwbestuurders zagen dat calculaties voor aanbestedingen niet deugden of dat er binnen hun bedrijf sprake was van gesjoemel of corruptie.
Topbankiers wisten niet hoe de complexe derivaten van hun whizzkids werkten of onderkenden niet dat subprimes ondeugdelijk waren. Prachtige visies en strategieën leidden vaker tot mislukte dan tot geslaagde overnames.
Maar het heeft niet tot bescheidenheid geleid. Integendeel. Dat bestuurders bovenmodaal mogen verdienen, is evident. Bestuursvoorzitters van multinationals zijn nu eenmaal de kop-van-jut. Als het mis gaat worden ze ter verantwoording geroepen door hun personeel, aandeelhouders, klanten en de maatschappij.
Dat is stressvol. En de meesten werken hard en moeten veel vervelende vergadertijd uitzitten met ondergeschikten die hen proberen te paaien. Maar vergeleken met een politicus opereren ze in de schaduw.
In 2015 legde toenmalig minister Jeroen Dijsselboem van Financiën de bezoldiging van bestuurders van banken die geheel of gedeeltelijk in staatshanden waren, zoals ABN Amro en de Volksbank, aan banden. Acht ton was mooi. Op bonussen kwam een totaalverbod. Verder mochten bestuursbeloningen bij dergelijke banken niet harder stijgen dan de banken-cao voor het gewone personeel.
Maar nu de beurs lonkt, wordt zielig gedaan. Ach, er is altijd wel een rekenwonder te vinden voor acht ton. Zelfs onder loodgieters en verpleegkundigen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant