Het Israëlische luchtafweersysteem werd dinsdagavond opnieuw flink op de proef gesteld tijdens de aanval Iran. Het onderschept dagelijks korteafstandsraketten en drones, maar moest nu ook in actie komen tegen een enorme lading Iraanse ballistische raketten was het bestand. Hoe werkt dat luchtafweersysteem?
Voor zover bekend maakte de Iraanse aanval op Israël dinsdag één slachtoffer, doordat een Palestijnse man op de Westoever door een neerkomend brokstuk werd geraakt. Dat Israël er verder relatief gunstig van afkwam, is voor een groot deel te aan de geavanceerde luchtafweer. Die afweer bestaat uit gelaagde systemen, die allemaal gericht zijn op verschillende soorten inkomende raketten en projectielen.
Zo is de veelgenoemde Iron Dome bedoeld voor projectielen die Israël bereiken op geringe hoogte en over korte afstanden (zo’n 70 kilometer). Dan gaat het om de meeste raketten die Hezbollah afvuurt op het noorden van Israël en de raketten die Hamas gebruikt vanuit de Gazastrook.
Over de auteur
Dana Holscher is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
De rakettenregen die Israël dinsdag te verduren kreeg, is echter van een ander kaliber. Iran zegt dat het ballistische raketten van het type Fattah heeft afgevuurd, een ‘hypersonische’ raket waarvan de maximumsnelheid ruim vijf keer zo groot is als de geluidssnelheid.
Door de immense vaart is deze raket moeilijk te onderscheppen. Daarvoor heeft het Israëlische leger daarin de Arrow 2 en Arrow 3. Die zogeheten interceptorsystemen zijn toegespitst op het onderscheppen van langeafstandsraketten.
Een raket van het Arrow 2-systeem bevat een explosieve fragmentatielading, waardoor zij vijandelijke raketten in de lucht tot ontploffing kan brengen. Inkomende projectielen op een maximale afstand van 100 kilometer en een maximale hoogte van 50 kilometer kunnen met de Arrow 2 onderschept worden.
De Arrow 3-raketten hebben met 2.400 kilometer een veel groter bereik. Bovendien kunnen ze zelfs buiten de dampkring projectielen onschadelijk maken. Ballistische raketten kunnen een traject hebben dat via de ruimte gaat. De Arrow 3 gebruikt ‘hit-to-kill’-technologie, oftewel: het schakelt vijandelijke projectielen uit door er met grote snelheid tegenaan te vliegen.
Met het Arrow-systeem en de Iron Dome is de Israëlische luchtafweer nog niet compleet. De derde component is de zogeheten ‘David’s Sling’, vernoemd naar het Bijbelverhaal over David die de reus Goliath uitschakelde met een steen in een slinger.
Dat systeem is geschikt voor de middellange afstand, met een bereik van zo’n 300 kilometer. In tegenstelling tot de Arrow is David’s Sling niet geschikt voor hoogvliegende projectielen, het hoogtebereik strekt tot zo’n 15 kilometer. Net als de Arrow 3 werkt David’s Sling door inkomende projectielen met zeer hoge snelheid te raken.
Ook al is de Israëlische luchtafweer zeer geavanceerd én effectief, goedkoop is het niet. Een raket voor het Arrow-systeem kost ruim 3 miljoen euro, David’s Sling-raketten zo’n 900 duizend euro. Iron Dome-raketten zijn het minst kostbaar, zo’n 40 duizend euro per stuk. Mede om kosten te besparen maakt het Israëlische leger vooraf een inschatting over waar een raket zal inslaan. Is dat in een onbewoond gebied, dan kan het leger ervoor kiezen het projectiel niet te onderscheppen.
Tijdens de aanval van dinsdagavond werd Israël bijgestaan door de Verenigde Staten, die vanaf twee torpedobootjagers in de Middellandse Zee zeker twaalf anti-raketwapens lanceerden. Om wat voor specifieke wapens het gaat, heeft het Amerikaanse leger niet bekendgemaakt. Wel is bekend dat de schepen zijn uitgerust met het zogeheten Aegis-afweersysteem, dat voor het onderscheppen van ballistische raketten ontworpen is.
Bij de vorige grootschalige Iraanse aanval gebruikte Israël behalve het raketafweersysteem ook gevechtsvliegtuigen om inkomende projectielen uit de lucht te halen. Dat waren echter vooral relatief langzame drones. Die zijn voor gevechtsvliegtuigen makkelijker te onderscheppen dan ballistische raketten, die vrijwel verticaal neerkomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant