Israël dreigt een ‘failed state’ aan zijn noordgrens te creëren, met alle instabiliteit en risico’s van dien. Zo blijft een politieke oplossing ver weg.
De raketaanval van Iran op Israël van dinsdagavond was een gevaarlijke nieuwe stap in de escalatie in het Midden-Oosten. De betrekkelijk geringe schade die de raketten hebben aangericht, bevestigden echter de calculaties van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Iran is zwak en wil geen oorlog, ondanks al zijn dreigementen tegen Israël. De Verenigde Staten zullen altijd achter Israël blijven staan, hoe vaak ze ook oproepen tot de-escalatie en vervolgens door Israël voor schut worden gezet.
Kortom, de omstandigheden bieden Israël een uitgelezen kans om af te rekenen met Hezbollah. De wereld sputtert, maar Israël wint, zoals Netanyahu tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties uitdagend opmerkte. Natuurlijk heeft Israël het recht zich te verdedigen tegen Hezbollah, dat daags na 7 oktober begon met het beschieten van het noorden van Israël. Niemand hoeft medelijden te hebben met Hezbollah, een gewelddadige en dictatoriale organisatie, die terreurdaden heeft gepleegd en een grote verantwoordelijkheid draagt voor de deplorabele politieke en economische situatie in Libanon. Bovendien is Hezbollah de vooruitgeschoven post van Iran, dat een zeer kwalijke rol speelt in de regio - en de wereld daarbuiten, onder meer door raketten te leveren aan Rusland.
Toch is de Israëlische reactie om twee redenen afkeurenswaardig. Ten eerste gebruikt het Israëlische leger wederom buitenproportioneel geweld. De Israëlische aanvallen hebben in een week aanzienlijk meer slachtoffers geëist dan de beschietingen van Hezbollah in een jaar. Tegenover de 60 duizend Israëliërs die hun huizen moesten verlaten, staan volgens de Verenigde Naties meer dan een miljoen Libanezen die de oorlog ontvlucht zijn.
Ten tweede heeft Israël geen exitstrategie in Libanon, evenmin als in Gaza. Een militaire interventie in een instabiel land kan onvoorspelbare gevolgen hebben. Hezbollah ontstond na de Israëlische invasie van 1982, toen Israël de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO uit het Zuiden van Libanon verdreef. Hezbollah krijgt nu zware klappen, maar zal ongetwijfeld terugveren, wellicht in radicalere gedaante. Israël interesseert zich niet voor het lot van de Libanezen, maar dreigt een failed state aan zijn noordgrens te creëren, met alle risico’s en instabiliteit van dien.
Alleen door keihard geweld kan Israël overleven in een vijandige regio vol onverzoenlijke tegenstanders, menen Netanyahu en zijn extreem-rechtse coalitiepartners. Het is een recept dat enige tijd kan werken. Maar zolang er geen politieke oplossing voor het conflict in het Midden-Oosten wordt gevonden, zal het geweld steeds opnieuw terugkeren.
Helaas raakt die politieke oplossing steeds verder uit zicht. Nog geen jaar na de vernedering van 7 oktober voelt Israël zich sterk en is Netanyahu weer de populairste leider van het land. Na 7 oktober riep de Amerikaanse president Joe Biden Israël op te leren van de fouten die Verenigde Staten na 11 september 2001 maakten. Stort je niet uit wraakgevoelens in eindeloze oorlogen. Maar Biden is er niet in geslaagd Israël tot matiging te dwingen. Zo dreigt de gevaarlijke cyclus van geweld te worden voortgezet, met het risico dat het conflict rond Gaza alsnog uitmondt in een grote regionale oorlog.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant