In een tv-debat tussen JD Vance en Tim Walz was het doel niet om elkaar aan te vallen, maar om ‘hun’ kandidaat zo goed mogelijk uit de verf te laten komen. Toch was de sfeer, ondanks de pogingen van Vance om Walz joviaal bij zijn voornaam te noemen, bij vlagen gespannen.
Terwijl Walz, de running mate van de Democratische presidentskandidaat Kamala Harris, net stroef de eerste debatvraag had beantwoord over de Amerikaanse respons op de crisis in het Midden-Oosten, nam Vance in zijn paar minuten eerst rustig dertig seconden de tijd om zichzelf aan het Amerikanaanse volk voor te stellen: ‘Ik realiseer me dat veel Amerikanen geen idee hebben wie wij zijn’, waarbij hij naar Walz wees, en hem op dat moment óók onbekend verklaarde.
Vance sprak over zijn moeder, die verslaafd aan drugs was toen hij klein was en gebruik maakte van voedselbonnen, en schakelde soepel naar de kansen die hij kreeg in het Amerikaanse leger en zijn tijd in Irak.
Zo greep Vance direct de regie. Hij moest die ook een paar keer uit handen geven, zoals op het moment dat zijn microfoon werd uitgezet omdat hij maar niet ophield met praten over de gevaren van migratie, maar hij kwam door de bank genomen kalm en weloverwogen over.
Walz, die met de vuisten gebald de arena binnen was gekomen, had duidelijk gerekend op een andere JD Vance - de videpresidentskandidaat die in interviews op televisie en tijdens rally’s juist zeer confronterend uit de hoek kan komen.
Hoewel ze beleefd bleven - ‘op dat gebied ben ik het met je eens, Tim’ - botsten de kandidaten over bijna alle onderwerpen waar de moderatoren van CBS naar vroegen: immigratie, belastingen, abortus, klimaatverandering en de economie.
Vance verkocht zoals verwacht de vier jaar die oud-president Trump in het Witte Huis doorbracht als een groot succes voor Amerikanen op alle fronten, van de economie tot het buitenlandbeleid. Walz liet de mogelijkheid liggen om de in eerste instantie trage coronarespons van Trump aan te halen, en het grote aantal doden dat als gevolg viel.
Steeds als Vance een parallel trok tussen oud-president Trump en ‘de regering van Kamala Harris’ die ‘minder gedaan kreeg’, worstelde Walz. Want hoewel de vergelijking oneerlijk is, Harris is momenteel immers geen president en voegt zich qua beleid naar haar baas Joe Biden, halen de Democraten zelf regelmatig haar ervaring als vicepresident aan om te bewijzen dat ze vanaf ‘dag één’ in het Oval Office plaats kan nemen. Ontkennen dat Harris beleid maakt, was dus moeilijk voor Walz.
Met deze aanvalstactiek ging team Vance-Trump in de herkansing; Trump liet de mogelijkheid om Harris op deze manier aan te vallen grotendeels liggen tijdens het eerste en enige debat dat de twee presidentskandidaten met elkaar hadden.
Walz bleef ondertussen hameren op Trump als een instabiele leider die als president miljardairs prioriteit had gegeven en zich liet leiden door vlijerij van buitenlandse mogendheden. Ook viel hij Trump aan omdat hij de Republikeinen in het Congres onder druk had gezet een immigratiewet te laten vallen waarover beide partijen overeenstemming leken te hebben, hetgeen verzandde in een ‘welles-nietes’ over het vervallen wetsvoorstel in kwestie.
Sterker was Walz toen het over 6 januari 2021 ging, de dag dat het Amerikaanse Capitool werd bestormd door aanhangers van Trump. De Democraten hameren in hun campagne op Trump, die al jaren de uitslag van de verkiezingen in 2020 afdoet als een leugen, als gevaar voor de democratie.
Toen Walz zich tot Vance keerde en hem vroeg of Trump in 2020 verloren had, maakte Vance zich er slap vanaf door te zeggen dat hij zich wilde ‘richten op de toekomst’.
Walz bekritiseerde Trump ook voor zijn rol bij de benoeming van drie conservatieve rechters van het Amerikaanse Hooggerechtshof, dat vervolgens besloot een landelijk recht op abortus na bijna een halve eeuw af te schaffen.
Net als Harris kwam Walz bij dit onderwerp goed op stoom toen hij verwees naar Amerikaanse vrouwen die de strenge abortusregels, die werden ingesteld na het einde van het landelijke recht op abortus in 2022, soms met de dood moeten bekopen.
Vance bleef er, net als Trump, op hameren dat abortuswetten ‘in een land zo groot als de VS’ beter door de individuele staten kunnen worden gemaakt, waarop Walz hem in het gezicht gooide dat die denkwijze het leven had gekost aan Amber Thurman, een vrouw in Georgia die overleed omdat ze geen adequate medische zorg had gekregen in haar staat.
Vance, bekend om zijn conservatieve standpunten over abortus, kwam uiteindelijk een stuk milder uit de hoek dan verwacht. De Republikeinse partij moet ‘veel meer doen’ om het vertrouwen van de kiezers terug te winnen op het gebied van gezondheidszorg voor vrouwen, zei hij.
Of het vicepresidentiële debat tussen, zoals Vance al zei ‘twee onbekende kerels’ gewicht in de schaal gaat leggen, zal moeten blijken. Maar het debat gaf Vance de kans om te laten zich waarom hij oorspronkelijk tot Trumps running mate werd gekroond: om tegenwicht te bieden aan diens chaotische inborst. En daarin slaagde hij.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant