De wereld van de nieuwe Legend of Zelda: Echoes of Wisdom is gebouwd vanuit de speelgoedkist van Nintendo. Van deze vormgeving, het verhaal tot de (te) simpele puzzels en verrukkelijke muziek: het roept allemaal een gevoel van zorgeloos kinderspel op.
Al bijna veertig jaar verkennen gamers Hyrule, de fantasiewereld van de Zelda-games. Recente titels uit de serie, Breath of the Wild en Tears of the Kingdom, revolutioneerden met hun enorme open werelden het genre avonturengames. Tot de verbazing van een gretig publiek gamers maakte Nintendo halverwege juni plots bekend een nieuwe Zelda-game uit te gaan geven, The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom. Maar zo uitbundig als de voorgangers, zo ingetogen en aandoenlijk is het nieuwe spel – en dat is het sterkste punt.
Het eerste dat Echoes of Wisdom anders doet is dat prinses Zelda – naar wie de serie is vernoemd – voor het eerst de hoofdrol speelt. Het is nu aan haar om de heldhaftige zwaardvechter Link te redden, in plaats van andersom, tot nu toe steeds het standaardrecept.
Noem het neerbuigend of juist feministisch, maar dit heeft directe gevolgen voor het spel: Zelda vecht niet zelf. In plaats daarvan roept ze ‘echo’s’ op, kopieën van objecten en monsters die je eerder bent tegengekomen. Voor jou als speler betekent dit dat je op een creatieve manier om moet gaan met gevechten: laat ik een leger echo’s van vleermuizen het opnemen tegen dat monster daar, of roep ik een zware rots zo op, dat die op zijn kop valt?
Het is een tof experiment dat zowel nieuwe spelers van Zelda als doorgewinterde veteranen zal verrassen. Wel kan het op den duur gaan vervelen om toe te kijken terwijl echo’s de boel voor je opruimen. Om dit op te lossen krijg je de mogelijkheid om tijdelijk te transformeren in Link, waarbij je tóch weer met je zwaard kan zwaaien. Dit zorgt voor de nodige afwisseling, maar voelt tegelijkertijd als een toegave van de ontwikkelaars dat het echo-systeem niet waterdicht is.
Over de auteur Frank Rensen is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Daarnaast schrijft hij over games, met een voorliefde voor retro- en indie-games.
Maar eerlijk gezegd valt deze kritiek al snel in het niet bij de overweldigende charme van het spel. Echoes of Wisdom voelt als een zorgeloze zondagmiddag, waarop je met speelgoed op het tapijt in de woonkamer speelt. Van Zelda en haar kwaadaardige tegenstanders tot het rivierwater en de waterlelies die erop drijven: het is allemaal schattig, met de nostalgische glans van Duplo of Playmobil. Het belangrijkste spelmechanisme – het plaatsen van echo’s zoals bedden, bloempotten en kratten om op te springen, overheen te lopen of slechteriken mee te verslaan – vult dit natuurlijk perfect aan.
Deze speelse sfeer is overduidelijk waar Nintendo en mede-ontwikkelaar Grezzo op uit waren. Zo zijn de randen van het scherm altijd uit focus: dit geeft een miniatuureffect aan Zelda en haar omgeving, alsof de game zich afspeelt in een kijkdoos. Ook is Echoes of Wisdom niet bepaald uitdagend – de puzzels zijn eerlijk gezegd nauwelijks puzzels te noemen – maar dat is spelen met Playmobil ook niet.
Het spel in Echoes of Wisdom is meer wat je doet terwijl je geniet van de sfeervolle wereld. Die is niet in het minst neergezet door een fantastische soundtrack: spelers worden verwend met het kleurrijke geluid van kleine blaasensembles – het schattigste ensemble, misschien – met hoofdrollen voor de (blok)fluit en klarinet. Tijdens Echoes legde deze speler zijn controller meerdere keren neer om even te luisteren: de hoogste lof voor gamemuziek.
De game laat je zo’n vijftien à vijfendertig uur opgaan in een van de meest opwekkende versies van Hyrule, afhankelijk van hoeveel extra’s je wilt ontdekken.
The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom
★★★★☆
Voor Nintendo Switch
Nintendo/Grezzo
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant