Vorige maand was er ophef over een ‘brief’ die voormalig NRC-redacteur en Het Parool-hoofdredacteur Sytze van der Zee naar onze redactie stuurde. Daarin spuwde hij zijn gal over de nieuwe indeling van de krant, waarbij het dagelijkse economiekatern is opgeheven en artikelen over economie over alle pagina’s verspreid worden. „Dat krijg je ervan als je een vrouw tot hoofdredacteur benoemt”, schreef Van der Zee. „Met haar komst is de verdere feminisering van deze ooit zo gewaardeerde krant een feit. Het begin van het einde.”
In de storm die op de sociale media opstak – ‘openlijk seksisme’, ‘oude zielige man’, ‘dit had nooit gepubliceerd mogen worden’ – hield ik me koest. Ik keek wel uit. Als vrouw wordt er van je verwacht dat je solidair bent met je seksegenoten. Maar afgelopen week dacht ik ineens: dit heeft lang genoeg geduurd.
Want Van der Zee heeft gewoon gelijk. Sinds we Patricia Veldhuis als hoofdredacteur hebben, neemt de feminisering van de krant én redactie hinderlijke vormen aan. En ook ik maak mij daar zorgen over.
Zo worden er sinds februari alleen nog maar knappe jonge mannen aangenomen, worden ze ontslagen als ze trouwen, en hangen er bangalijsten getiteld ‘vers mannenvlees’ naast de koffieautomaten.
We moeten elkaar ook steeds laten uitpraten in vergaderingen, er wordt niet meer tegen elkaar geschreeuwd, je krijgt geen promotie meer als je haantjesgedrag vertoont, en IEDEREEN moet ineens de koffiekopjes in de vaatwasser zetten.
We beginnen de dag tegenwoordig verplicht om 06.00 uur met een Teams-vergadering waarin we samen onze make-uproutine doornemen. Eenmaal op de redactie moeten we elkaar knuffelen, bij elkaar ‘inchecken’, en doen we een plenaire yogasessie om elkaar niet alleen mentaal flexibeler op te kunnen vangen, maar dit ook lichamelijk beter op te kunnen volgen.
De rest van de dag gaat het vervolgens over ‘inclusie en diversiteit’ met de bijbehorende cursussen, workshops, micro-learnings, spiegelsessies (in je broekje) en heidagen om het BESPREEKBAAR te maken. Handtastelijke mannen worden publiekelijk geshamed. Ook als het alleen maar een geintje was.
Verder wordt er gewerkt aan een ‘mindful’ katern, met breipatronen, is huilen op de werkplek meteen een enkele reis naar bedrijfsmaatschappelijk werk, therapie en prikkelloze ruimtes, en er is een werkgroep opgericht om te kijken of we de dagelijkse deadlines kunnen afschaffen omdat die te veel stress opleveren.
Maar al die feminisering met gevoelens en waardenvrije ‘feedback’ is natuurlijk nog maar Fase 1. Fase 2 is de aanstaande fusie met de Linda, met tips over die ene onontdekte wijk met leuke lokale dingetjes in Barcelona, en tops over hoe je samen de badkamer verbouwt.
Fase 3 is het echte werk. De fotootjes van de mannelijke columnisten zijn niet langer meer pasfoto’s, maar kalenderportretten in speedo. Op basis van het aantal likes bij de foto wordt bepaald of de column mag blijven bestaan. Maak je borsthaar maar nat, Youp!
En dan fase 4. Daarin wordt het jaarlijkse voetbaltoernooi vervangen door een dagje samen naar de ‘wellness’, komt er een elektrische viool in de NRC Handelsband, wordt de kookrubriek vleesvrij, mag Bas van Putten alleen nog maar kinderwagens en bolderkarren testen, doen we geen exclusieve interviews meer; alleen nog maar inclusieve, en wordt het verboden nog ironie te gebruiken in columns.
Ik ben niet gek. Ik realiseer me dat de feminisering in de hele samenleving oprukt. Zo was die crisiswet er natuurlijk allang geweest als Marjolein Faber een man was geweest, en was Bert Huisjes allang premier. Maar nu het mijn geliefde old-boys-sigaren-met-pantoffels-krant NRC betreft, kan ik niet langer zwijgen. Laten we elkaar niet voor de gek houden.
Een vrouw als baas is gewoon onnatuurlijk. Een vrouw als baas geeft alleen maar gezeik.
Welke man komt NRC verlossen?!
Heb je een vraag van de week, suggestie, hartenkreet, taboe of ‘kwestie’ op je werk? Mail naar japkeddenktmee@nrc.nl
Vorige maand maakte mijn LinkedIn-vriend Dharminder Biharie met AI een ‘bullshitjob-generator’. Daarmee kun je de meest indrukwekkende functietitels produceren: Cloud-Native Visionary Mastermind, Hybrid Alignment Influencer, Innovative Solutions Engineer.
Dus heb je een totaal overbodige bullshitjob en zoek je een functietitel? Zet hem dan aan – zie de link in mijn post op LinkedIn – en kies er één. Hier ga je punten mee scoren! Ik vond zelf deze zeven heel mooi:
7
Sustainable Transformation Ninja. Sustainable! Dan zit je altijd goed met het milieu én je transformeert, dus lekker agile.
6
Lead Participation Sherpa. Lead! Dan loop je altijd voorop. Met je participatie!
5
Chief Meeting Observer. Als je de hele dag in vergaderingen zit te dutten. Maar wel als chief!
4
Holistic Cross Functional Specialist. Holistisch? Niemand doet je wat. En dan ook nog crossfunctioneel. Dan ben je wel een baas hoor.
3
Future Monetization Disruptor. Future! Dan kan je het disrupten van je monnies lekker over het weekend heen tillen.
2
Autonomous Engagement Rockstar. Autonoom, geëngageerd en dan ook nog een ‘rockstar’: #lifegoals
1
Maar de topper vond ik die van een lezer op LinkedIn die lekker met de bullshitjob-generator had zitten freaken: Chief Executive Officer of Strategic Synergy and Innovative Solution Optimization for Future-Forward Business Dynamics and Operational Excellence Enhancement. Daar kan je écht alle kanten mee op. Stappen maken, stippen op de horizon, neuzen dezelfde kant op, goals alignen, you name it! Werken was nog nooit zo makkelijk.
Source: NRC