In een tamelijk Democratisch gezind grensstandje in Arizona schetst Kamala Harris voor de lokale bevolking de contouren van haar pittige migratiepolitiek. Ze hoopt ook zwevende kiezers aan te spreken.
Als Anita Silva (79) ’s morgens de gordijnen opendoet, ziet ze de McDonald’s, het tankstation en de grens met Mexico. ‘De grens waar iedereen het over heeft’, zegt Silva terwijl ze met haar vingers vol gouden ringen grote aanhalingstekens maakt in de lucht, ‘is hier iets heel gewoons.’
Silva zit op een bankje voor de sporthal van de gemeentelijke hogeschool in Douglas, Arizona. Ze drinkt kleine slokjes cola tegen de hitte en wacht op Kamala Harris, de eerste Amerikaanse presidentskandidaat sinds mensenheugenis die een campagnebijeenkomst organiseert in dit grensplaatsje met 16 duizend inwoners, midden in een leeg landschap met slechts hier en daar een manshoge cactus.
Over de auteur
Sterre Lindhout is buitenlandredacteur voor de Volkskrant over Noord-Amerika, het Caribisch gebied en Suriname. Hiervoor was ze correspondent Duitsland.
In Douglas stemt ongeveer de helft van de bevolking op de Democraten. Daarmee is het stadje iets ‘blauwer’ dan de meeste landelijke gebieden in Arizona. ‘Als ik Kamala op televisie zie, dan zie ik empathie’, zegt Silva. ‘En dat is wat we missen in dit land.’
Maar Kamala Harris komt niet naar Arizona om empathie te tonen – tenminste, niet in de eerste plaats. Ze komt juist om duidelijk te maken dat zij, net als haar Republikeinse rivaal Donald Trump, voorstander is van een streng asielbeleid.
Dat doet Harris tijdens een wandeling langs de grens met grenswachters en een besloten campagnebijeenkomst voor genodigden. Anita en andere spontaan toegestroomde fans mogen de sportzaal niet in.
Vijf weken voor de verkiezingen zijn de vooruitzichten voor de Democraten niet al te geruststellend. Harris’ voorsprong in de noordelijke swingstates Pennsylvania, Michigan en Wisconsin is klein. In zuidelijke twijfelstaten Arizona, Nebraska, Georgia en North Carolina gaat Trump volgens de meeste peilingen aan kop.
En dus richt Harris’ campagne zich op het overtuigen van kiezers in de marges van haar politieke bereik. Dat zijn Republikeinen die Trump hebben afgezworen, maar sceptisch staan tegenover Democraten. Harris richt zich ook op onafhankelijke kiezers, die haar inhoudelijk te vaag vinden.
Om deze mensen te bereiken, gaat Harris de inhoudelijke confrontatie aan met haar grootste demonen. Vorige week woensdag sprak ze in Pittsburgh gedetailleerder dan voorheen over haar economische plannen. ‘Ik ben een kapitalist’, zei ze onder meer. In Douglas sprak Harris over alle problemen die samenkomen bij de grens met Mexico: immigratie, asiel en grensoverschrijdende criminaliteit.
Trump heeft met succes het narratief in het leven geroepen dat Harris als vicepresident schuldig was aan ‘de chaos aan de grens’. Hij noemt haar consequent de ‘border czar’ ( grenstsaar). In werkelijkheid was Harris niet verantwoordelijk over het hele grensdossier, maar voor het bestrijden van de oorzaken van migratie in Midden-Amerika.
Toch werkt Trumps strategie. Steeds opnieuw blijkt uit peilingen dat kiezers meer vertrouwen hebben in de Republikeinen als het gaat om asielpolitiek.
‘Grensbeveiliging en stabiliteit’ staat er op grote schermen achter het spreekgestoelte waarachter Harris nu elk moment kan plaatsnemen. Daarachter hangen zware blauwe gordijnen, die een perfectionistische campagnemedewerker op een ladder in de plooi vouwt.
De ernst van het onderwerp en de ambiance lijken in tegenspraak met de vrolijke, verwachtingsvolle stemming bij de ongeveer tweehonderd genodigden in de zaal. Het zijn lokale partijleden, maar vooral mensen uit het maatschappelijk middenveld van Cochise County, het kiesdistrict waarvan Douglas deel uitmaakt. Af en toe zet er iemand een rondje in: ‘Ka-ma-la, Ka-ma-la, Ka-ma-la’.
Als Harris even later het podium opstapt, presenteert ze de contouren van de meest strikte Democratische migratie- en grenspolitiek in decennia. ‘De Verenigde Staten zijn een soevereine natie en we hebben de plicht om regels te maken voor onze grens en deze te handhaven’, zegt ze met haar kenmerkende, beheerste timbre. ‘Ik neem die verantwoordelijkheid heel serieus.’
Harris belooft voortzetting van het deze zomer door Biden ingevoerde quotum van 1.500 asielaanvragen per dag. Ze wil de locaties waar asiel kan worden aangevraagd beperken tot de 50 officiële grensovergangen. Haar aankondiging illustreert de draai die de Democraten maken in de asielpolitiek. Vier jaar geleden pleitte Harris nog voor het decriminaliseren van illegale grenspassages – net als veel andere progressieve partijgenoten. Maar drie jaar van migratierecords en Trumps onaflatende pogingen de ‘grenschaos’ in Harris’ schoenen te schuiven, hebben de Democratische mainstream rijp gemaakt voor een hardere lijn.
Toch krijgt Douglas ook de humane Harris te zien, naar wie Anita Silva buiten op haar bankje zo verlangt. Harris belooft ‘werk te maken van humane trajecten naar burgerschap’ voor illegale migranten die al langer in de VS wonen en de zogenoemde ‘dromers’, kinderen die illegaal de VS zijn binnengekomen. ‘Yeah!’ roept een vrouw in de zaal, haar vuist in de lucht.
En Harris luistert naar het verhaal van Theresa, een moeder uit Douglas die in 2020 haar enige zoon verloor aan een overdosis van de synthetische drug fentanyl. Sindsdien voert ze actie tegen de drug, die ook via de Mexicaanse grens de VS binnenkomt. Harris neemt Theresa in haar armen en omhelst haar lang en innig.
Daarna wijst ze op het pakket grensmaatregelen dat door toedoen van Trump dit voorjaar eindigde op het kerkhof voor wetgeving die ten prooi is gevallen aan politieke polarisatie. ‘Als de border bill was aangenomen, dan hadden we honderd scanners kunnen kopen die hele vrachtwagens kunnen doorlichten op fentanyl’, zegt Harris in Douglas.
Trump is een prater, zij een harde werker. Dat is de boodschap waarmee Harris de mensen in Douglas naar huis wil sturen. Uit kiezersonderzoeken blijkt dat het grenspakket nog steeds op brede steun kan rekenen onder kiezers van beide partijen. ‘Als ik president word, verzinnen we oplossingen die politieke tegenstellingen overbruggen: gezond verstand.’ Ook daarvoor wordt gejuicht in Arizona.
Buiten heeft Anita Silva het bankje in de zon ingeruild voor de airconditioning van haar truck op het parkeerterrein. Ze schudt even haar hoofd als ze hoort dat Harris een strenger asielbeleid heeft aangekondigd. ‘Maar ik stem toch op haar.’
Ook Nickey (36) en Albert (37) twijfelen niet over stemmen op Harris. ‘Latino’s for Harris’ staat er op hun zelf gemaakte glitterspandoeken. Nickey vreest dat striktere migratiewetgeving het wantrouwen en racisme jegens niet-witte Amerikanen verder zal vergroten.
Nickey is geboren in Californië, maar liet zich door haar werkgever een paar jaar geleden overplaatsen naar Arizona vanwege de lagere huizenprijzen. Sindsdien wordt ze regelmatig aangehouden door de grenswachten met wie Harris vanmiddag langs de muur is gewandeld. ‘Er zijn maanden waarin ik wel zes keer van de straat wordt geplukt met een auto vol kinderen en moet bewijzen dat ik niet illegaal ben.’
Op een steeds legere parkeerplaats zegt Nickey: ‘Immigranten zijn op zoek naar een goed leven, net als iedereen. Amerika is een melting pot. Dat leerde ik vroeger op school.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant