Het Israëlische publiek reageert enthousiast op de militaire en strategische successen in Libanon. En daarmee groeit ook de populariteit van premier Netanyahu, die gewoon weer bovenaan staat in de peilingen.
Er wordt de afgelopen weken veel gejuicht in Israël: terwijl Hezbollah klap na klap incasseert, Libanese inwoners massaal op de vlucht zijn geslagen en Libanese burgers hun geliefden moeten begraven, hebben ze het aan de Israëlische talkshowtafels over ‘de geniale acties’ van het leger.
Dat vertaalt zich direct terug in de opiniepeilingen. Terwijl de populariteit van premier Benjamin Netanyahu begin dit jaar nog tot een dieptepunt was gezakt, komt zijn Likoedpartij nu als grootste uit de bus: als er verkiezingen werden gehouden (die staan pas voor oktober 2026 op het programma), zou Likoed nu 25 van de 120 zetels krijgen. Ondanks de aanval van Hamas van vorig jaar, zo , lijken veel Israëliërs te denken, zijn we voor onze veiligheid toch in goede handen bij Netanyahu – wiens bijnaam al jaren ‘Mr. Security’ is.
En die veiligheid, daar draait het allemaal om in Israël. Toen zaterdag bekend werd dat Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah, was omgekomen bij een Israëlisch bombardement, reageerden veel Israëliërs opgetogen. Strandgangers applaudisseerden toen de strandwachten het nieuws omriepen, er gingen direct allerlei vrolijke memes rond in WhatsAppgroepen en in nachtclubs in Tel Aviv werd ‘Yalla, yalla, Nasrallah, we sturen je naar Allah, samen met de rest van Hezbollah’ gezongen.
Over de auteur Sacha Kester is buitenlandredacteur van de Volkskrant en schrijft over België, Israël en de Palestijnse gebieden, en het Midden-Oosten.
Het is niets nieuws dat burgers tijdens een oorlog niet meeleven met de pijn van de vijand. De Israëlische samenleving is nog steeds aan het bijkomen van de gruwelijke aanval van Hamas, nu bijna een jaar geleden, en veel mensen zien in Hezbollah een gelijksoortige organisatie. Bovendien logeren zestigduizend Israëliërs al bijna een jaar in hotels, of bij vrienden en familie. Door de raketten van Hezbollah zijn zij hun leven in het noorden van Israël niet zeker.
De kritiek op de eigen regering zwol de afgelopen maanden in Israël aan, en tijdens massale demonstraties werd premier Netanyahu bijna gesmeekt om een bestand te sluiten met Hamas. Dat vroegen de demonstranten niet vanwege het immense leed in Gaza, waar ondertussen bijna 41 duizend mensen zijn gedood. Hun belangrijkste zorg is het leven van de Israëlische gijzelaars die vorig jaar zijn meegesleurd naar Gaza en daar nog altijd gevangen zitten. Een jaar oorlog, zo roepen binnenlandse critici wanhopig, en Hamas is niet verslagen, de gijzelaars zijn niet vrij, en het noorden van ons land is nog steeds onveilig.
De militaire en strategische successen die Israël de afgelopen weken in Libanon heeft geboekt, zijn dus iets waar veel Israëliërs naar snakten. Voor de duidelijkheid: de oppositie, die al maanden vurig pleit voor een staakt-het-vuren met Hamas, steunt de aanvallen op Libanon van harte. Er moet iets gebeuren, vindt ook zij, om de zestigduizend Israëlische vluchtelingen weer terug naar huis te krijgen.
Ondertussen heeft Netanyahu de positie van zijn regering ook verstevigd: afgelopen weekeinde heeft de politieke partij Verenigd Rechts zich aangesloten bij het kabinet, en partijleider Gideon Sa’ar is benoemd tot minister zonder portefeuille.
Twee weken geleden zong de naam van Sa’ar nog rond als mogelijke vervanger van de huidige minister van Defensie Yoav Gallant. Deze verschilt met Netanyahu van mening over de te varen koers in Gaza, en naar verluidt was de premier van plan om hem te wippen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd.
Maar Sa’ar heeft dus wel een plekje aan de coalitietafel gekregen. Daarmee verandert niet heel veel: Sa’ar neemt 4 zetels met zich mee, en dat is minder dan de uiterst rechtse partijen van Itamar Ben Gvir (6 zetels) en Bezalel Smotrich (7 zetels) hebben. Als deze dreigen om de stekker uit de regering te trekken als Netanyahu bijvoorbeeld toch bereid is een bestand te sluiten, dan verliest de coalitie dus nog altijd haar meerderheid.
Tegelijkertijd is de boodschap naar de rest van de oppositie duidelijk: Netanyahu kan (tussentijds) zakken in de peilingen en bij de internationale gemeenschap volledig onder vuur liggen, maar hij blijft een politieke kracht die je nooit moet onderschatten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant