De lezersbrieven, over de vermeende arrogantie van progressieve partijen, lijsten maken om de aftakeling van de beschaving bij te houden, het Kinderen voor Kinderen-themaliedje en het gedachte-experiment van Asha ten Broeke.
Zodra iemand begint af te geven op ‘linkse, hoogopgeleide mensen’ voel ik een frame. Als links persoon zou ik me ver verheven voelen boven mensen met een ‘andere mening’. Maar ik voel een soort van fysieke pijn als de menswaardigheid van wie dan ook in het gedrang komt.
Helaas voor Arie Elshout: ik heb het niet zo ver geschopt zoals hoogopgeleiden als hij. Toch word ik voortdurend uitgenodigd bij de progressieve partij waar ik lid van ben, omdat ze mijn mening over mogelijke problemen willen weten.
Vindt de heer Elshout mijn niet-academische visie ook belangrijk? Of ben ik alleen interessant als ik ver naar rechts doorschiet? Kijk ik op mensen neer als ik meen dat Geert Wilders veel mensen oplicht door te doen alsof hij ze uiterst belangrijk vindt?
Ellen Schoof, Rotterdam
Kustaw Bessems oppert in zijn column dat de krant misschien ‘een dagelijkse rubriek moet overwegen waarin de teloorgang van de beschaving handzaam wordt samengevat’.
Dat vind ik een heel goed idee. Tijdens de regering-Trump volgde ik Amy Siskind op Twitter. Zij hield een lijst bij van alle kleine en grote aanvallen op de democratie door de regering-Trump. Want: ‘Experts in authoritarianism advise to keep a list of things subtly changing around you, so you’ll remember.’
Ik heb overwogen om zelf zo’n lijst bij te houden, maar dat is me als indivu te ingewikkeld. Maar de suggestie van Bessems om de krant dat te laten doen vind ik een geweldige. Het gaat zo sluipenderwijs dat je als een kikker in de bekende pan met kokend water erbij zit en pas doorhebt wat er gebeurd is als het te laat is.
Heleen Kuiper, Amsterdam
Sinds 2012 wordt de Kinderboekenweek ingeluid met het Kinderen voor Kinderen-themaliedje. Dit jaar Lekker Eigenwijs, geschreven door Carry Slee op muziek van Lars Koehoorn en Willem Laseroms.
Als leraar in het basisonderwijs zing ik ieder jaar trouw het liedje en studeer ik met mijn leerlingen daarbij het dansje in. Op een meerderheid van de basisscholen zijn samen zingen en dansen het hoogtepunt van de week.
De CPNB organiseert de Kinderboekenweek ter stimulering van de verkoop van kinderboeken. De CPNB en alle deelnemende instellingen en basisscholen voeren leesbevordering en het bestrijden van laaggeletterdheid uiteraard hoog in het vaandel.
De muziek is ook dit jaar weer volstrekt voorspelbaar: elektronische en liefdeloze pop, met een rap aan het einde. Het ge-autotunede zangeresje heeft de kenmerkende Gooische r, waardoor vooral de eerste regel (‘Mijn vaderrrrr’) een persiflage lijkt.
Maar dan de tekst! In het eerste couplet neemt het lieve kind stiekem de mobiele telefoon ter hand. Vervolgens maakt ze zich druk om haar kapsel. In het hele lied wordt geen letter gelezen, geen bladzijde omgeslagen en geen bibliotheek bezocht.
‘Ik ben lekker eigenwijs, ik weet wel hoe het moet.’ Ministers Faber en Wiersma maken school. Maar lezende kinderen? Verder weg dan ooit.
Remco Tielemans, Rotterdam
Er lijkt een parallel te ontstaan tussen fatbikes en designerdrugs: als de ene constructie door nieuwe wetgeving onaantrekkelijk wordt gemaakt, bedenkt de markt middels een marginaal andere structuur een nagenoeg identieke variant die niet aan diezelfde wetten onderhevig is. Dit alles gebeurt uitsluitend om te kunnen blijven produceren, verkopen en verdienen.
De aangekondigde ‘skinnybikes’ lijken niets anders dan moleculaire semiklonen waarmee men eenzelfde immoreel pad wil bewandelen. De Tweede Kamer greep in het geval van synthetische drugs in door hele stofgroepen aan de Opiumwet toe te voegen. Het is in het belang van de samenleving dat zij de producenten van fatbikes in dit kat-en-muisspel op dezelfde manier de pas afsnijdt.
Thomas Otte, Tilburg
Er waren twee berichten afgelopen tijd die mij opvielen: in Alabama werd de doodstraf voltrokken door een veroordeelde een stikstofmasker op te zetten en hem daardoor zuurstof te onthouden. Volgens tegenstanders is dat een wrede en inhumane manier om iemand te doden.
Daarnaast pleegde in Zwitserland een zieke persoon zelfdoding door in een sarcofaag te gaan liggen en daar stikstof in te laten stromen. Volgens de ontwerper van dat apparaat een snelle, pijnloze dood, waar je niks van merkt.
Zijn er ook wetenschappers die weten hoe het echt zit?
Luc Knols, Utrecht
Hierbij nomineer ik ‘schoofhondje’ voor Woord van het Jaar.
Marjorie Gosen, Chaumard (Fr.)
De column van Asha ten Broeke met het gedachte-experiment over de omkering van rollen in het Israëlisch-Palestijnse conflict was een interessante uitdaging. Het begon al meteen bij de situatie in 1948, want in een écht omgekeerde wereld zouden alle landen in het Midden-Oosten een Joodse meerderheid hebben, terwijl het Arabische volk in diaspora over de wereld verspreid is.
In 1948 is er dus een situatie waarbij Arabieren hun leven als minderheid in andere landen te precair vinden worden. Zij stichten een staat in het Midden-Oosten, en dwingen met geweld de aldaar wonende Joden om te vertrekken. Mijn eerste gedachte: waarom zijn de omliggende Joodse staten niet bereid om deze Joodse vluchtelingen op te nemen?
En dan verplaats ik me naar het huidige jaar 2024 in dit gedachte-experiment. De enige Arabische staat ter wereld bevindt zich midden in dit Joodse Midden-Oosten. De omliggende Joodse landen zijn vooral bezig met het bestaan (of verdwijnen) van de naburige Arabische staat.
Ik voel in dit gedachte-experiment eerlijk gezegd een hoge mate van irritatie naar zowel het Joodse Midden-Oosten, als naar het leiderschap van die enige Arabische staat ter wereld. Kan men de wederzijdse zucht naar land niet even terzijde schuiven, en zich bekommeren om het lot van de Joodse vluchtelingen die zo in de geopolitieke verdrukking zijn geraakt? En is het niet volledig in het belang van de enige Arabische staat ter wereld om alle energie die zij nu steken in landjepik, onderdrukking en oorlog in plaats daarvan te richten op diplomatie met de omliggende Joodse landen?
Marte Otten, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant