Elke keer als je denkt dat het niet gekker kan bij Tadej Pogacar, verzint hij weer wat nieuws. De 26-jarige wielrenner verbaasde zondag in Zürich iedereen door wereldkampioen te worden na een ultravroege aanval. "Het was een stomme actie."
Mathieu van der Poel en Remco Evenepoel waren in het peloton rustig met elkaar aan het praten toen hun grootste concurrent besloot te versnellen. Er was nog 100 kilometer te rijden bij de WK-wegrit, dus niemand verwachtte dat Pogacar al aanviel.
"Mathieu en ik dachten allebei dat het een kamikazeactie was van Tadej", vertelt olympisch kampioen Evenepoel na de koers. "We gingen ervan uit dat we hem nog zouden terugpakken."
Van der Poel vond de vroege aanval van Pogacar geen groot probleem. Sterker nog, de Nederlandse kopman dacht dat het gelukt was om de topfavoriet "een beetje in paniek te krijgen". "Het voelde als een wanhoopspoging van Tadej. Ik weet zeker dat als je het hem vraagt, hij ook zal zeggen dat dit niet zijn plan was voor de koers."
Pogacar bevestigt een half uurtje later op zijn persconferentie dat het niet de bedoeling was dat hij met nog meer dan drie rondes te gaan al zou demarreren. "Ik wil niet zeggen dat ik in paniek was, maar het was wel een stomme actie", zegt hij. "Ik had er niet over nagedacht, het kwam gewoon in me op."
De nieuwe wereldkampioen lacht even. Hij kijkt naar beneden, naar zijn eerste regenboogtrui. "De stomme actie heeft gewerkt. Dus dat betekent dat we het niet meer stom kunnen noemen."
Bauke Mollema zag de beslissende aanval bij de WK niet. De Nederlander zat wat verder van achteren in het peloton en miste de versnelling van Pogacar. "Ik wist pas dat hij voor ons reed toen ik dat langs de kant van de weg op een bord van een ander land zag staan", vertelt de 37-jarige Mollema met een glimlach.
"Toen Pogacar aanviel, dacht ik: het is nog wel heel ver tot de finish. Het is ook nooit meer stilgevallen in de achtervolging. Maar toch heeft hij het volgehouden. Pogacar heeft weer laten zien dat hij er echt boven uitsteekt."
Pogacar was er zelf vlak na zijn aanval absoluut nog niet van overtuigd dat hij de winnende tactiek had gekozen. Maar de Sloveense kopman kreeg hulp van zijn ploeggenoot Jan Tratnik, die zich liet afzakken uit de kopgroep.
"Toen ik zag dat Jan op me wachtte, gaf me dat hoop en motivatie", vertelt Pogacar. "Hij is een machine, hij kan zó hard op kop rijden. Hij wist wat hij moest doen en dat deed hij geweldig."
Door de hulp van Tratnik sloot Pogacar heel snel aan bij de kopgroep. Vervolgens besloot de topfavoriet om met nog 78 kilometer te gaan weer te versnellen. Alleen de Fransman Pavel Sivakov - normaal een ploeggenoot van Pogacar bij UAE Team Emirates - kon hem volgen.
"Ik wist op dat moment dat er een kans was om het tot het einde vol te houden", vertelt Pogacar. "Ik kon hoe dan ook niet meer terug."
Met nog 50 kilometer te gaan moest ook Sivakov lossen, waarna Pogacar aan een lange solo begon. "Het is bijna niet te beschrijven hoe sterk Tadej is", zegt Van der Poel. "Hij is sterker dan ooit. Dit is het tijdperk van Tadej, en we lijken pas aan het begin te staan. Ik heb geen idee hoelang zijn tijdperk nog gaat duren."
Pogacar pakte nooit veel meer dan een minuut voorsprong op zijn achtervolgers. Maar alle toprenners achter hem wisten het gat ook niet echt te dichten. In de laatste ronde was de marge even 35 seconden, maar verder liet de eenzame koploper het niet komen.
"Ik was op dat moment heel moe, keek al wat scheel", zegt Pogacar. "Ik kon amper nog op mijn trappers staan. Maar ik gaf niet op, bleef erin geloven en probeerde nog een beetje energie over te houden voor het laatste stuk. Het was een hel, maar ik heb het gered."
Van der Poel (derde) en Evenepoel (vijfde) zagen Pogacar pas terug na de finish. Ze eindigden op 58 seconden van de winnaar. "Ik zou achteraf niks anders gedaan hebben", zegt Evenepoel. "Bij elke normale gast zou je zeggen dat het niet kan om al op 100 kilometer van de streep aan te vallen. Maar we kunnen wel zeggen dat Tadej dit seizoen geen normale gast is. Hij verdient deze wereldtitel."
Voor Pogacar kwam met zijn eerste gouden medaille op de WK een langgekoesterde wens uit. "Als kind droomde ik er al van om in de regenboogtrui de Tour de France te mogen rijden", zegt hij. "Ik heb gehuild bij elk interview dat ik na de finish heb gegeven. Het is een ongelooflijke dag."
Source: Nu.nl algemeen