Op een recent filmpje op Instagram fietst Muriel Furrer ontspannen door het prachtige Zwitserse berglandschap. Rustig, lachend, laverend langs de rand van de diepte, met een vrolijk muziekje. Ze is belijdend christen en dankt in het bijschrift Jezus voor de prachtige omgeving, waar ze een paar weken later sterft in de wedstrijd voor junioren tijdens de wereldkampioenschappen wielrennen.
De 18-jarige Zwitserse viel donderdag vlak bij huis, nadat ze een bocht naar links miste, waar ze vermoedelijk honderden keren had gefietst, en verdween ergens in de diepte. Even was daar openbare rouw, nadat de ouders langs het parcours zich al hadden afgevraagd waar hun dochter bleef (hoe verschrikkelijk moet dat zijn geweest), en ze eindelijk was gevonden. De wedstrijden gingen door met wat soberder omlijsting, al wachten tal van vragen op een antwoord.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Collega Bert Wagendorp schreef onlangs over de overvoering met voetbal op tv. Zelfs de grootste junks vinden het te veel. Hij heeft een punt. Spelers raken overbelast en de kijker moet kiezen uit een menu van honderd gangen, wil hij niet uit elkaar knallen van overconsumptie. Topspeler Rodri sprak onlangs van een mogelijke spelersstaking, waarna hij prompt een knieband scheurde.
Wat de tv-kijker betreft valt trouwens een nuance aan te brengen: wie geen abonnement heeft op bepaalde of betaalde zenders, ziet niet eens veel meer voetbal dan vroeger, in pakweg de jaren tachtig van de vorige eeuw. Samenvattingen van de eredivisie bij de NOS, net als wedstrijden van Oranje, maar voor veel Europees en rechtstreeks voetbal is het extra betalen geblazen.
Hoe anders is dat met wielrennen. Vrijwel alles is op tv voor iedereen toegankelijk en geen anderhalf uur, maar urenlang, voor wie tenminste ook Eurosport in zijn pakket heeft. En de Belgen zenden nog veel meer uit dan wij bij de publieke omroep. De wetmatigheid: als de Belg het niet uitzendt, kan het nooit belangrijk zijn.
Er zijn bovendien steeds nieuwe races, en meer evenementen. Het verschil tussen Tour, Vuelta en Giro is in aandacht veel kleiner dan voorheen, toen de Tour 1, 2 en 3 was en de rest opvulling. Dan is er sinds een aantal jaren een EK, dit jaar verreden vlak na de olympische race, en dan dus weer een WK.
Mountainbike, veldrijden, BMX, allerlei onderdelen met mannen en vrouwen gemengd, het is allemaal groter en groter gegroeid. Daarnaast spelen de vrouwen, terecht overigens, een veel grotere rol dan voorheen. Ook van hen is veel op tv. Uren en uren, vol gebabbel van analisten over kansen, met dan weer weinig nadruk op het onbenul van het Nederlandse rijden van de vrouwen, over Demi Vollering die lijdt aan een volstrekt gebrek aan populariteit in het peloton, oftewel gewoon geen koersinzicht heeft.
Alles is gezien dit jaar. Maar een Zwitsers meisje van 18 jaar valt in de stromende regen van een berg, buiten het zicht van de camera’s, op hetzelfde parcours als de race voor volwassen mannen en vrouwen. Ze ligt te sterven in een verregend niemandsland, voordat ze haar opmerken. Het is zo ongelooflijk droevig, dat het niet te beschrijven is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns