De premier zal het gedrag van de grootste regeringspartij zien als ‘extraparlementaire vrijheid’, maar het komt onderhand dichter in de buurt van ondermijning.
Het is dat ze in Jeruzalem wel wat beters te doen hebben, anders hadden ze dit weekend een tijdje kunnen studeren op het Nederlandse standpunt over de gevechtshandelingen in Libanon. Premier Schoof had bij de VN nog niet gepleit voor een staakt-het-vuren of de leider van onze grootste regeringspartij prees de Israëlische regering omdat die Schoofs ‘onverstandige oproep’ straal negeerde.
Dat was na een week waarin PVV-staatssecretaris Chris Jansen er drie werkdagen en meerdere etappes voor nodig had om in zijn correspondentie met de Tweede Kamer duidelijk te maken hoe hij zich verhoudt tot Wilders’ minder Marokkanen-oproep. Zijn eerste opmerking dat hij er nog vierkant achter stond, werd hier en daar nog weggezet als politieke onhandigheid, maar over de briefjes die daarna kwamen, was natuurlijk nagedacht en overlegd. Niet te veel tegelijk toegeven, was de impliciete boodschap vanuit de PVV: de mensen moeten wel weten hoe we er echt over denken.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Dat roept herinneringen op aan de tijd van Rutte I, toen Wilders als ‘gedoger’ voortdurend de premier in verlegenheid bracht. Die moest dan aan andere regeringsleiders uitleggen dat Wilders’ Polenmeldpunt niet betekende dat Nederland tegen arbeidsmigratie was, dat Wilders’ verzet tegen de viering van de Turks-Nederlandse betrekkingen echt niet door het kabinet werd gedeeld, dat Nederland heus niet voor een opt-out in de EU was, hoewel Wilders dat wel twitterde…Zo ging dat maar door. ‘Pestgedrag’, noemden terugblikkende bewindslieden het later.
Net als toen is ook nu de vraag wat Wilders eigenlijk wil met het kabinet: iets voor elkaar krijgen of slechts zijn opiniepeilingen op niveau houden. In de komende weken volgt de proef op de som. Zelfs binnen de regeringscoalitie is vrijwel niemand meer te vinden die denkt dat minister Faber een kansrijk traject is ingeslagen met haar asielnoodwet: dat wordt een negatief advies van de Raad van State, ruzie in de ministerraad en een NSC-fractie die onmogelijk zal kunnen instemmen.
Coalitiepartijen die met hun kabinet iets willen bereiken, maar zien dat een partner het moeilijk heeft, nemen in zulke gevallen wat gas terug om elkaar de ruimte te geven. ‘Comfort bieden’, heette dat in het tijdperk-Rutte. Van Wilders hebben we tot nu toe slechts gehoord dat het plan-Faber ‘gewoon doorgaat’, dat hij ‘het niet voor minder doet’, dat er ‘een probleem’ is als Schoof iets anders durft te besluiten en dat hij ‘voor niets en niemand bang is’. Intussen is er geen enkel teken dat binnenskamers aan een serieuze oplossing wordt gewerkt.
Schoof zal het wel scharen onder de ‘extraparlementaire vrijheid’ die partijen nou eenmaal zeggen te hebben, maar dit komt dichter in de buurt van ondermijning. Mochten de premier, de NSC-fractie of andere betrokkenen er nog aan twijfelen, de signalen zijn nu wel duidelijk: voor Wilders telt in deze constellatie alleen het belang van de PVV en hij vindt dat hij in de formatie wel genoeg heeft ingeleverd. En voor het geval Schoof nog denkt dat hij daarom toch maar beter kan instemmen met de noodwet: die concessie zal Wilders’ opstelling hooguit even veranderen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant