Na jaren idolaat te zijn geweest van haar geliefde, voelt Tosca op een dag plotsklaps alleen nog maar afkeer van hem. Het doet haar twijfelen aan haar inschattingsvermogen.
Tosca (47): ‘Toen ik 23 was, dacht ik de liefde van mijn leven te hebben gevonden. Hij was lang en blond, muzikant en twee jaar ouder dan ik. Het was het jaar 2000 en ik was helemaal in de ban van Simone de Beauvoir en haar levenskunst. Iedere dag moest een bewuste keuze zijn voor elkaar, wij zouden elkaar nooit begrenzen met conventies. We kozen voor samenwonen, maar dan wel met twee huiskamers, en als we wilden mochten we best met anderen zoenen en naar bed.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Deze man keek tot in mijn ziel, zo voelde het. Hij merkte iedere beweging in mijn gezicht op, en interpreteerde en toetste die. Als we ’s avonds thuiskwamen van een concert, zetten we nog een muziekje op en dansten we uren door. Die energieke betrokkenheid verbond ons, anderen prezen ons om onze blijvende verliefdheid, het maakte ons trots. Ik wist zeker dat dit voor altijd zou zijn, en de dag dat onze dochter werd geboren bestendigde die overtuiging. Dat ik de kostwinner was, al jong een baan had gevonden en hij als muzikant bleef freewheelen en niks verdiende, kon me niet schelen. We woonden op onze eigen woonboot en hadden niet veel nodig, hadden wekelijks lange gesprekken en bleven tot het allerlaatst elkaars spiegel.
‘Tot hij me op een dag aankeek en zei: ik zie je niet meer, wat is er toch? Hij begon af te spreken met een andere vrouw en na de eerste date zei hij: ik ga hiermee door. Onze open relatie betekende tot dan toe ‘af en toe eens een ander’, niet een ander permanent ernaast. Ik schrok. Er volgde een ingewikkelde periode waarin hij uiteindelijk voor mij koos, maar toen ik ontdekte dat hij bij haar een vensterbank aan het timmeren was en hun relatie dus gewoon doorging, appte ik hem de klassieke woorden die het einde van al zo veel relaties voor ons hadden ingeluid: ik moet met je praten, kom nu naar huis, het is over.
‘Toen hij binnenkwam wilde hij me omhelzen, maar ik deinsde terug. Plotsklaps was al mijn liefde verdwenen. Ik ben daar nog steeds verbaasd over, hoe er kennelijk een soort luik kan opengaan, waardoor alle warmte, niet een deel ervan, ook niet beetje bij beetje, maar met bakken tegelijk naar buiten gutst. Jarenlang was ik idolaat van hem geweest, nu voelde ik alleen nog afkeer.
‘In de weken en maanden erop groeide het besef dat ik de intense dynamiek tussen ons al die jaren had verward met liefde. Ik zag ineens heel helder hoe ik hem in een gouden kooi had gezet met een strik eromheen. Mijn financiële ondersteuning leek misschien genereus, maar daarmee nam ik hem zijn vrijheid juist af. Hij had mij nodig, de keuzemogelijkheden van De Beauvoir waren een farce, want in werkelijkheid kon hij geen kant op. Ik was als zijn moeder van wie hij zich moest ontdoen om eindelijk echte vrijheid te kunnen vinden, en net als alle moeders was ik niet boos maar verdrietig over zijn vertrek en maakte ik me iedere ochtend als ik wakker werd zorgen: waar is hij, redt hij het wel zonder mij? Tegelijk brak er een nieuwe tijd aan waarin ik als nieuwe single werd teruggeworpen naar de tijd dat ik 20 was. Maar kon ik mijn inschattingsvermogen nog wel vertrouwen, nu bleek dat ik mij de liefde zo lang had verbeeld?
‘En toen ontmoette ik op een jarentachtigfeestje een andere man. Iemand die ik nooit uit een catalogus zou hebben gekozen, maar met wie alles heel fijn is. Deze nieuwe man is noch gefixeerd op mij, noch uit het lood te slaan. We zoenden op de dansvloer, spraken opnieuw en opnieuw af. Uit gewoonte en omdat ik het losjes wilde houden, stelde ik voor ook anderen te blijven daten. Dat vond hij niks. Zo zei hij dat: ik vind het niks. Mijn ex zou daar oeverloos over hebben gedelibereerd, maar voor hem was dit antwoord afdoende.
‘En toen ik toch een keer met een ander zoende, zei hij: wat fijn dat je me dit vertelt, al vind ik het niet leuk. Daarmee was de kous af. Hij maakte geen ruzie, twijfelde niet openlijk aan de houdbaarheid van onze verhouding, begon geen lange gesprekken over hoe dit in de toekomst te voorkomen. Hij maakte van iets zwaars iets lichts.
‘Nu raak ik steeds meer gehecht aan hem en toch vind ik het spannend om dit een relatie te noemen. Is liefde zonder hevige passie wel echte liefde? Het is niet dat deze man gevoelens uit de weg gaat, het is meer dat hij het niet nodig vindt om wat wij hebben te definiëren. Het is goed zoals het is. Toen ik laatst naar een concert ging van mijn favoriete zangeres, zei hij: ‘Zal ik meegaan of wil je liever met een vriendin of alleen? Alles is goed’. En toen hij er stond, genoot hij vooral van hoe ik genoot. Zomaar, zonder aandacht op te eisen.
‘Het is voor het eerst dat ik zoveel zuurstof in een relatie vind, ik was gewend geobjectiveerd te worden met woorden als: jij bent zo lekker, zo mooi. Maar deze nieuwe man smacht niet naar me. Hij zegt: ik vind het fijn dat je er bent, wat eigenlijk beter voelt. Dat gejubel van mijn ex ging natuurlijk niet alleen over mij, maar ook over hemzelf, over een man die smacht. Het klinkt misschien flauw, maar toch: hij wilde graag die smachtende man zijn, dat was het beeld dat hij van zichzelf had gecreëerd, en ik hielp hem dat beeld in te kleuren.
‘Het heeft iets merkwaardigs, deze nieuwe liefde die zo kalm is. Ik vertrouwde het niet en begon me na een aantal maanden te misdragen door te drinken en mijn afspraken niet na te komen, ik werd als het ware mijn ex en hij werd mij. Toen heb ik het uitgemaakt, tot ik niet veel later inzag dat ik niets liever wil dan een liefde zonder gedoe, ook al is het dan wennen. Ik maak kennis met een nieuwe vorm van passie: die van toewijding, van op tijd komen, van mij de ruimte gunnen als ik bijvoorbeeld haast heb en zonder irritatie zeggen: fiets jij maar vast door, ik kom er wel aan.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Tosca gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant