De Nederlandse vrouwenploeg was zaterdag bij de WK wielrennen veel in beeld, maar met een vijfde plek voor Demi Vollering was het resultaat teleurstellend. En dus ging het ook na de laatste wereldkampioenschappen van bondscoach Loes Gunnewijk vooral over tactiek.
Na ruim vier uur koersen in de kou en regen van Zürich staat Mischa Bredewold bibberend in de tent waar de rensters met de media praten. De Nederlandse heeft een papieren bekertje thee gekregen om bij te komen, maar door haar trillende handen valt het warme water vooral op de grond.
"Ik geloof dat Demi nog tweede is geworden?", vraagt Bredewold klappertandend aan een groepje Nederlandse journalisten. Als ze hoort dat haar kopvrouw naast het podium is geëindigd, betrekt haar gezicht. "Vijfde… Dat is wel heel jammer."
Bredewold finishte zelf als negentiende, op drie minuten van winnares Lotte Kopecky. En aangezien er bij WK-wegritten al jaren geen communicatiemiddelen zijn toegestaan, had ze direct na de koers geen idee hoe de finale was verlopen.
Tijdens de koers was het duidelijk te merken dat de Nederlandse ploeg geen 'oortjes' mocht gebruiken. De tactische keuzes van de rensters in het oranje waren regelmatig niet de juiste. Gunnewijk zag het gebeuren vanuit haar ploegleidersauto. "Maar zonder communicatie is het voor mij lastig om bij te sturen", zegt de bondscoach een uur na de wedstrijd.
Gunnewijk heeft dan in de warme teambus net een eerste nabespreking met haar rensters gehad. De conclusie? "Dat het op sommige punten net even wat lastig was en misschien beter had gekund", zegt ze. "Achteraf is het altijd makkelijk praten. Maar als we de koers opnieuw zouden rijden, hadden we op bepaalde momenten iets anders gedaan."
Nederland wilde de heuvelachtige race van 154 kilometer zo zwaar mogelijk maken, omdat Vollering dan een voordeel zou hebben ten opzichte van haar grootste concurrent Kopecky. Daarom begon de formatie van Gunnewijk al heel vroeg met aanvallen.
Zo ontstonden er veel kopgroepen met Nederlanders erin. Maar opvallend genoeg deed de oranje ploeg vervolgens ook het meeste kopwerk in het peloton. Zo reed Pauliena Rooijakkers zich leeg om het gat met een kopgroep met daarin landgenoten Bredewold en Riejanne Markus te dichten.
"We wilden er op de stukken bergop voor zorgen dat de koers zwaarder werd", vertelt Gunnewijk. "Dan wordt het een slijtageslag, terwijl wij in de breedte heel sterk zijn. Ja, dat kost kracht. Maar als je niks doet, ga je in een slakkentempo omhoog. En lijdt niemand."
Nederland had van tevoren een aantal signalen afgesproken zodat er tijdens de koers toch gecommuniceerd kon worden. In de twee bevoorradingszones van het lokale circuit stonden stafleden die een boodschap van Gunnewijk uit de auto konden doorgeven.
In de voorlaatste ronde zag de geloste Bredewold het signaal dat er vooraan geen goede situatie voor Nederland was. Ze kende geen details, wist niet dat Markus in een kopgroepje met de Belgische Justine Ghekiere zat. Maar toen ze weer aansloot bij de groep van Vollering, ging ze op kop rijden.
Bredewold bleef het pelotonnetje aanvoeren toen Marianne Vos een tegenaanval plaatste en met de Australische Ruby Roseman-Gannon aansloot bij Markus en Ghekiere. "Demi wilde op dat moment dat ik tempo bleef rijden. Ik reed echt niet zo hard", legt Bredewold uit. "Dat was om Demi uit de problemen te houden en om controle te houden."
Bij de eerstvolgende bevoorradingszone hoorde Bredewold van de kant dat de situatie nu wel goed voor Nederland was en dat ze moest stoppen met haar kopwerk. De voorsprong van de groep met Vos en Markus liep zo op tot anderhalve minuut.
Even leek Vos een grote kans te krijgen op haar vierde wereldtitel op de weg. Tot de Duitse Liane Lippert en de Italiaanse Elisa Longo Borghini het gat dichtreden. "Ik wist dat het goed was voor Demi dat wij vooraan zaten", zegt Vos. "Maar ik wist ook dat het van achteren nog zou ontploffen. En dat ik niet heel goede benen meer overhad."
Vollering woont al jaren op 55 kilometer van het WK-parcours. Ze keek dus al heel lang uit naar deze 'thuiswedstrijd' in Zwitserland. In de laatste 20 kilometer van de koers zat ze ook van voren. Maar ze viel niet aan op de zwaarste klim van de race, omdat Markus en Vos op dat moment nog in de kopgroep zaten.
"Ik voelde me heel goed vandaag, maar heb misschien te laat mijn aanval geplaatst doordat Marianne en Riejanne van voren zaten", vertelt Vollering na de race.
De Zuid-Hollandse plaatste haar belangrijkste demarrage nu pas op 9 kilometer van de streep. Door die aanval moesten Vos en Markus lossen uit de kopgroep, terwijl Kopecky, Longo Borghini en Lippert wel konden volgen.
"Misschien wilde Demi wel te graag winnen", zegt Gunnewijk. "Ze was heel sterk en dan is het een gevaar dat je te veel wil doen. Soms moet je daar keuzes in maken. Welk moment pak je en ga je ervoor? Met de kennis van nu zou ik zeggen dat Demi had moeten wachten en in de laatste 5 kilometer nog één keer vol had moeten aanvallen op het laatste korte klimmetje."
Die keuze maakte Vollering niet. En na al haar inspanningen in de finale slaagde de Nederlandse er niet meer in om in de sprint aanspraak te maken op de wereldtitel. "Natuurlijk zijn we teleurgesteld. We kwamen hier niet om naast het podium te vallen", zegt Vos. "Achteraf hadden we het misschien anders gedaan, dat is zeker."
Source: Nu.nl algemeen