Voor het maken van haar nieuwe album nam Eefje de Visser de tijd. Voor lezen, tv-kijken en tuinieren komt ze dan weer tijd tekort, maar dat weerhoudt de zangeres en componist er niet van haar favorieten met ons te delen.
Eindelijk was er enkele weken geleden het album Heimwee, de opvolger van het in 2020 verschenen en veelgeprezen Bitterzoet. Zangeres en componist Eefje de Visser (38) heeft er de tijd voor genomen. Niet alleen omdat het succes van Bitterzoet, dat voor velen de soundtrack werd bij de moeilijke pandemiejaren, niet om een snel vervolg riep. Of omdat ze in de tussentijd moeder is geworden van zoon Pablo (inmiddels bijna 3).
Maar meer nog omdat dit nieuwe hoofdstuk in De Vissers loopbaan vooral niet te veel als Bitterzoet moest klinken. ‘Ik wilde echt een heel andere plaat maken’, legt ze uit. ‘Op Heimwee moesten de liedjes met meer akoestische instrumenten worden gespeeld.’
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Om tekst en uitleg te geven is ze naar Amsterdam gekomen. Eefje de Visser woont al jaren in Gent, waar ze inmiddels met Pieterjan Coppejans – behalve haar partner en vader van Pablo ook medeproducer van Heimwee – een huis heeft gekocht dat ook ruimte biedt aan een eigen studio.
Het liefst doet ze zo veel mogelijk zelf, zegt De Visser op het kantoor van haar platenmaatschappij Sony Music in de A’dam Toren. Haar eerste drie albums bracht ze daarom zelf uit, op haar eigen label Eefjes Platenmaatschappijtje.
Sinds Bitterzoet zit ze bij het grote Sony, maar nog steeds geniet ze hier alle artistieke vrijheid. Ook de liedjes voor Heimwee schreef ze zelf, pas in een later stadium kreeg Coppejans ze te horen en gingen ze samen aan het werk. ‘De basis van de nummers komt van mijn hand, en Pieterjan deed vooral de opnamen en de mix’, beschrijft De Visser het werkproces aan het nieuwe album.
Gijsbert Kamer schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het idee om net als vroeger weer meer akoestische gitaren te laten klinken en bassynths te vervangen door een echte basgitaar, is aan haar brein ontsproten. ‘Ook hoor je nu weer meer echte drums en geen drumcomputer. Niet dat ik die meer elektronische sound van Bitterzoet zat ben, maar ik wilde een wezenlijk anders klinkende plaat maken.
‘Mijn zang heeft een dwingende maar ook wat beperkte stijl; er zitten geen uithalen in. Luisteraars die erg gericht zijn op zangstemmen, zeggen dan al snel dat alles hetzelfde klinkt – waar ze ook wel een beetje gelijk in hebben. Daarom wil ik de sound van de arrangementen op ieder album veranderen. Ik vind het vervelend als mensen zeggen: die nieuwe van Eefje klinkt precies als de vorige. Bovendien zou het me ook weinig voldoening geven om door te gaan in dezelfde muzikale lijn, ik wil mezelf uitdagen.’
De Visser is zich daarom ook meer op het arrangeren gaan toeleggen. Het geluid kon en mocht best wat breder worden. Weelderige synths die breed uitwaaierend als een strijkorkest kunnen klinken. En koortjes waarin haar vader en broer te horen zijn. Voor het maken van Heimwee luisterde ze veel naar Nick Drake en het Franse Air. Zowel de subtiele arrangementen van Drake en zijn tijdgenoten uit de vroege jaren zeventig als de warme elektronische sound van Air hoor je terug in de nieuwe liedjes van De Visser.
De muziek klinkt grootser dan op Bitterzoet, maar blijft heel subtiel. ‘Alle losse instrumentpartijen moesten mooi in elkaar haken’, en dat kost tijd. Net als het schrijven van een goede tekst. Die teksten zijn weer in het Nederlands en daar deed ze ook nu weer het langst over. ‘Een slechte tekst vind ik echt horrible, maar ik heb het idee dat ik beter word in het schrijven. Ik vind interessantere woorden, denk ik.’
In het titelnummer van haar nieuwe album zingt ze: ‘Dit huis voelt als een buik waaruit we nog geboren moeten worden.’ Ineens was die zin daar, zegt ze. ‘Ik zat me af te vragen: moet ik dat nu wel doen, is het niet too much? Maar eigenlijk klopt dit op een manier die ik zelf niet rationeel zou bedenken. Die zin is gewoon uit mij gevallen. En ik ben natuurlijk moeder geworden en ik ben dus ook bezig een eigen nest voor ons te creëren. Dat zijn de zaken die speelden toen ik aan Heimwee werkte. Die mag ik best in mijn liedjes verwerken.’
‘Ik groeide op in Moordrecht, vlak bij Gouda, en had al vroeg een eigen smaak. Toen ik 10 was luisterden al mijn vriendinnen naar de Spice Girls, maar ik hield meer van Nirvana en Alanis Morissette. Later ging ik vaak in een platenzaak op de Grote Markt in Gouda naar cd’s luisteren van artiesten die ik op MTV had gezien.
‘Toen ik 13 was, kocht ik daar dit tweede album van Fiona Apple. Ik kende al een liedje van haar dat ik geweldig vond, Sleep to Dream, maar eigenlijk was deze plaat te moeilijk voor me. Gelukkig heeft mijn moeder best een hippe smaak, ze hield toen van Zita Swoon en Bettie Serveert en vond Fiona Apple ook goed. Zij draaide het album heel vaak en zo leerde ik steeds meer van het album When the Pawn... houden.
‘Ik vind haar nog steeds geweldig. Ze maakte albums die een beetje vreemd en weerbarstig zijn. Maar al haar liedjes hebben een aparte timing en eigenheid.’
‘Een meer recente ontdekking van mij is de Amerikaanse band Unknown Mortal Orchestra. Ik vind Ruben Nielson een erg goede songschrijver en arrangeur. In een interview had hij het over een van mijn favoriete nummers van hen: Multi-Love. Hij vond dat het liedje met een mooie piano en een goede melodie al bijna af was, en alleen nog een goede baslijn nodig had. Dat heb ik altijd onthouden.
‘Ik kom uit een bassistenfamilie en baspartijen zijn ook voor mij heel belangrijk, al dacht ik daar nooit zo over na. Zowel mijn vader als mijn oudere broer speelt bas, en goed ook. Ik ben nog eens goed naar Multi-Love en andere liedjes gaan luisteren en ze steeds meer gaan waarderen. Altijd bijzonder gearrangeerd, maar met een soort schoonheid en eigenheid die niet inwisselbaar is. Daar zoek ik naar in de muziek.
‘Veel muziek die ik op de radio hoor is generiek. Of het nu Taylor Swift is of Katy Perry, ze werken vaak met dezelfde producers en songschrijvers. Dat hoor je. Niet dat ik daarop afgeef, hoor, want er zitten heel goede nummers tussen, maar ik ben toch op zoek naar meer eigenheid.’
‘Ik heb te weinig tijd om te lezen, en luister liever dan ik lees. Noem me maar een pragmatisch lezer. Zo ben ik de laatste tijd extra geïnteresseerd in boeken over opvoeding. Ik vroeg een vriendin van mij, psycholoog, om advies en die zei dat je opvoeden het best op intuïtie kunt doen. Toch had ze één boekentip: Jagen, verzamelen, opvoeden.
‘De auteur is natuurkundige, een bodemonderzoeker die over de hele wereld binnen groepen jagers de opvoeding onderzocht. Het viel haar op dat ouders daar altijd zo rustig bleven en zelden strijd hadden met hun kinderen. Wat ik onder meer uit het boek haalde, is dat dit kwam doordat ze opvoeden altijd in groepsverband deden. Zelf zorg ik ook altijd dat er veel familie of bekenden om Pablo heen zijn. En je moet kinderen een taak geven, zodat ze zich verantwoordelijk gaan voelen. Dat geeft ze het gevoel dat ze nuttig zijn en daar worden ze rustig van.’
‘Ik hoorde weleens om me heen dat kinderen van hun ouders alleen maar naar VPRO-programma’s mochten kijken. Mijn ouders waren niet zo. We keken de bekende Disneyfilms, maar ik leefde te veel in muziekland om erg door films geraakt te worden, al vind ik de muziek eruit wel nog steeds prachtig.
‘Een film die me wel is bijgebleven, is The NeverEnding Story, een soort fantasyverhaal in de sfeer van Labyrinth of The Dark Crystal. Vooral met terugwerkende kracht vind ik het prachtig. Dat ouderwetse decor en die oude poppen geven het een bijzonder sfeertje.
‘Recenter vond ik Vengo (Tony Gatlif, 2000) erg mooi. Er zit veel flamencomuziek in. Niet van die commerciële gladde, maar kapot doorleefde muziek en dans. Het is een dramafilm, maar het lijkt soms wel een documentaire, zo ruw en echt worden de eeuwenoude familietwisten in beeld gebracht.’
‘Ook voor tv-kijken heb ik eigenlijk te weinig tijd. Toen ik zwanger was keek ik wel veel, maar ik vond series al snel te gruwelijk. Ik ben aan Game of Thrones op HBO begonnen, maar toch afgehaakt, net als bij die nare Netflixserie Snowpiercer over die trein die in de toekomst door een ijslandschap raast.
‘Wat ik dan weer wel leuk vond, was Downton Abbey. Die serie heb ik zelfs twee keer gezien, zo goed vond ik het gedaan. Het gaat over een aristocratische familie in de vorige eeuw met veel personeel. Allemaal personages bij wie steeds iets mis is. Ook de meest onberispelijke types hebben hun onhebbelijkheden. Verder is het allemaal veel te geromantiseerd natuurlijk, bijvoorbeeld hoe het klassenonderscheid in beeld wordt gebracht. Maar het is een heerlijke soap om te volgen. O, jeetje. Dit ga je nu vast prominent als mijn televisietip brengen. Nou ja, dat moet dan maar.’
‘Minder controversieel is mijn keuze voor Barcelona als mijn lievelingsstad. Samen met Berlijn dan. Maar daar ben ik slechts een paar keer kort geweest. Ik vind de Berlijnse stadsindeling in blokken fijn. Niet zo kronkelig als veel andere Europese steden.
‘Mijn liefde voor Barcelona is ontstaan toen ik er in 2015 aan mijn album Nachtlicht ging werken. Ik zat er een maandje voor 25 euro per nacht bij een gezin in een buitenwijk. Ik wandelde heel veel en zo leerde ik ook de minder beroemde bouwwerken in de stad kennen. Door gewoon rond te lopen kwam ik steeds bijzondere parken en pleintjes tegen. Precies wat ik nodig had, even alleen met mijn gedachten. Wat ik wel had kunnen missen was dat ik vijf dagen doodziek was, vermoedelijk van de zonnesteek die ik door al dat lopen had opgelopen. Maar het heeft mijn beeld van Barcelona als ideale stad om even tot mezelf te komen niet weggenomen.’
‘Winkelen doe ik eigenlijk niet, als ik in Gent naar buiten ga dan is dat om koffie te drinken in een leuk tentje als The Way. Of om uit eten te gaan, wat er de laatste tijd helaas weinig van gekomen is. We komen graag in La Malcontenta, een tapasrestaurant in Patershol, de oudste wijk van Gent. Een supercharmant, klein restaurant met minituintje en heerlijk brood. Maar alle tapas zijn daar heerlijk.
‘Zelf heb ik me bekwaamd in salades maken. Mijn man Pieterjan houdt van veel, vettig en bourgondisch koken, daar passen mijn combinaties van fruit, kaas en noten goed bij. O ja, ik maak ook een heel lekkere zalmpasta met gorgonzola, al is dat wel alweer een tijdje geleden.’
‘Een ambitie van mij die er een beetje bij inschiet, is tuinieren. We hebben dan ook nog maar kort een tuin, met onder meer een heel mooie blauweregen. Ik ben van alles aan het planten en zie wel wat gaat groeien. Ik merk dat je voor goed tuinieren een bepaalde regelmaat en rust moet hebben die ik soms niet heb. Als ik na een dag vol bandrepetities thuiskom, is mijn hoofd zo vol van alles dat ik het al moeilijk vind om een beetje thuis op te ruimen.
‘Dan is het kijken naar een korte docu op het Nowness-platform heel rustgevend. Je kunt kiezen uit verschillende reeksen over architectuur, huizen, interieurs en tuinen. Zelf kijk ik graag naar tuinen in de In Residence-serie. Heerlijk, maar ook een beetje jaloersmakend, die weelderige Engelse tuinen die aan je voorbijtrekken.’
‘Zou ik bijna Talking Heads vergeten. Ze hebben niet heel veel gemaakt, maar bijna alle nummers zijn hits voor mij. Ik hou van de percussieve nummers met veel ruimte, die allemaal lekker groovy klinken. Toen ik een jaar of 14 was zag ik hun film Stop Making Sense (1984). Wat toen eigenlijk niet cool meer was, want eind jaren negentig keken we niet naar films uit de jaren tachtig. Ik had echt het gevoel een buitenbeentje te zijn, maar vond de film geweldig. Zanger David Byrne heeft alle dansjes heel conceptueel uitgedacht zonder dat het gelikt overkomt.
‘Talking Heads komt uit de kunsthoek, maar klinkt nooit pretentieus. Dat vind ik het knappe. Ik hou namelijk niet zo van arty, meer experimentele muziek die ontoegankelijk is, waar geen harmonie of melodie in zit. Ik hou van popmuziek die een beetje aan de kunstzinnige kant grenst, maar niet te veel. Precies dat vind ik het mooie aan Talking Heads.’
8 februari 1986 Geboren in Voorburg.
2006 Studie aan de Rockacademie (niet voltooid).
2009 Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter.
2011 Debuutalbum De koek.
2013 Tweede album Het is.
2016 Nachtlicht, derde en laatste album op haar eigen label Eefjes Platenmaatschappijtje.
2020 Album Bitterzoet verschijnt op Sony Music. Geen optredens wegens de covidpandemie, wel een concertfilm.
2020 Zingt Liedje van verlangen op Hennie Vrientens album Tussen de Regels.
2023 Live-album Bitterzoet Live.
2024 Heimwee, het titelnummer van haar vijfde album, verschijnt in februari.
2024 Festivaloptredens in de zomer op Rock Werchter en Down The Rabbit Hole.
2024 In september verschijnt haar vijfde studioalbum Heimwee.
Eefje de Visser is getrouwd, heeft een zoon en woont samen in Gent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant