Bij het WK wielrennen kwam de 18-jarige Zwitserse wielrenster Muriel Furrer donderdag zwaar ten val. Vrijdag kwam het nieuws dat ze was overleden. Haar dood werpt een schaduw over het WK in Zwitserland.
Enkele vlaggen – niet allemaal – hangen zaterdagmorgen in regensluiers halfstok rondom de Sechseläutenplatz in Zürich. De muziek op de plek waar dit weekeinde de elites van de mannen en de vrouwen tijdens het wereldkampioenschap wielrennen finishen, staat op een bescheiden volume. De volksliederen tijdens de prijsuitreikingen zijn geschrapt.
De dood van de 18-jarige Zwitserse renster Muriel Furrer werpt een schaduw over het WK in Zwitserland. Tijdens de wedstrijd in de categorie van de junioren kwam ze donderdag zwaar ten val en werd met zware verwondingen aan het hoofd met een helikopter naar het ziekenhuis vervoerd. Een dag later kwam de mededeling dat ze was overleden.
Over de auteur
Rob Gollin is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over wielrennen.
Het peloton is diep geraakt. Demi Vollering, kopvrouw van de Nederlandse selectie en zelf woonachtig in Zwitserland, plaatste een bericht op Instagram. ‘Ik kan niet geloven dat we weer een talent in de sport hebben verloren. Mijn gedachten gaan uit naar de familie en haar geliefden.’
Mathieu van der Poel, de troef van Nederland bij de mannen, zei vrijdagavond in het rennershotel dat dergelijke voorvallen nooit wennen. ‘Dit komt altijd binnen. Het raakt vooral de familie en de vrienden die haar moeten afstaan na uiteindelijk een stomme koers. Maar die gaat altijd weer verder.’
UCI-voorzitter David Lappartient verklaarde zaterdagmorgen dat het afgelasten van de wedstrijden geen moment een optie is geweest. ‘Dat zou niet de goede manier zijn om Muriels nagedachtenis te eren.’ Haar ouders hadden nog voor haar overlijden ingestemd met het laten doorgaan van het programma.
Nog altijd is veel onduidelijk over de toedracht. Furrer ging onderuit in een afdaling op een bosrijk weggetje naar het plaatsje Küsnacht en bleef lang onopgemerkt liggen, onzichtbaar voor rensters en volgers die daar ook nog in een volgende ronde voorbij kwamen. Na de finish van de wedstrijd zouden haar ouders aan de organisatoren hebben gevraagd waar hun dochter toch bleef. Lappartient wilde niet ingaan op vragen. Hij wees erop dat de politie nog bezig is met een onderzoek.
Na het tweede dodelijke ongeval in korte tijd – afgelopen zomer verongelukte de Noorse renner André Drege tijdens de Ronde van Oostenrijk – laait ook de discussie weer op over de veiligheid van de sport. Verdient het aanbeveling op WK’s toch ook ook met communicatie te gaan rijden, zoals dat in de meeste wedstrijden het geval is en contact met de coaches mogelijk is? Is het zinvol ook de fietsen van junioren en beloften uit te rusten met ‘trackers’, zodat altijd duidelijk is waar ze zich bevinden? Moet er geen maximum worden gesteld aan de grootte van de kettingbladen, die steeds hogere snelheden binnen bereik brengt?
Van der Poel zei dat er geen makkelijke oplossing bestaat, ‘anders was die er al geweest’. ‘Soms zijn het de renners die het gevaar creëren. Het kan de snelheid zijn of het gewring om in positie te komen. Maar de wedstrijden zijn nu eenmaal op de openbare weg. Het is ondoenlijk om elk paaltje en elke put te markeren. Je kunt ook niet elke afdaling eruit halen.’ Hij staat niet onwelwillend tegenover rigoureuzere oplossingen, zoals de invoering van een airbag die hoofd, nek en rug beschermt tijdens een val. ‘Zolang het renners niet stoort, zijn alle opties die bijdragen aan veiligheid welkom.’
Volgens bondscoach Koos Moerenhout kan er al winst worden geboekt door het automatisme los te laten dat het in het wielrennen altijd maar sneller moet, een vaststelling waarmee hij nadrukkelijk geen verband wil leggen met het overlijden van Furrer. Maar de huidige ontwikkelingen baren hem zorgen.
‘Bladen met 68 tanden, is dat eigenlijk wel nodig? Met de fietsen van nu gaat het steeds harder. De frames zijn extreem stijf, ze slaan al snel aan het stuiteren. De laatste jaren zie je ook dat sturen steeds smaller worden, zodat renners hun armen dichter tegen het lichaam kunnen houden omwille van de aerodynamica. Dat gaat ten koste van de bestuurbaarheid van de fiets. Daar kun je best paal en perk aan stellen.’ Hij is ervan overtuigd dat de aantrekkingskracht van de koers er niet onder zal lijden.
Zouden de renners niet een keer statement moeten maken door de wedstrijden maar eens te beëindigen? Moerenhout: ‘Ik zou dat wel kunnen accepteren. Maar of dat bijdraagt aan een oplossing is een tweede.’ Ook Van der Poel trekt de zin ervan in twijfel. ‘Je kunt niet zomaar alles stopzetten. Je moet vooral de oorzaken zien te vinden om het veiliger te maken. Maar dat is juist zo ingewikkeld: het is nu eenmaal vaak een samenloop van omstandigheden.’
Voordat zaterdag de elite van de vrouwen van start gaat, finishen deelnemers aan paracycling op de Sechseläutenplatz. Armen gaan nog juichend de hoogte in. Een begeleider snelt op een Zwitserse winnaar af en lijkt haar tot wat meer ingetogenheid te manen. Het illustreert dat gewoonten in de wielrennerij zich niet zomaar opzij laten zetten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant