De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt. Deze week: beeldvorming uit de mond van de schaamtelozen.
Het was een week waarin veel thema’s op een wonderlijke manier samenkwamen. Terwijl minister Faber zich opmaakte om af te reizen naar Denemarken, waar ze inspiratie wilde opsnuiven ten aanzien van het ‘strengste asielbeleid ooit’, werd bekend dat de gemeente Zutphen een sporthal had ingericht voor de opvang van honderd asielzoekers – als tijdelijke noodopvang voor het overvolle aanmeldcentrum in Ter Apel. De stad die van oudsher bekendstaat als eigenzinnige Hanzestad maakte haar naam waar door de afgeschoten Spreidingswet alsnog eigenhandig in stelling te brengen.
Het warme gebaar richting Ter Apel en de mensen die hier, als gevolg van een politiek gecreëerde opvangcrisis, anders in het natte gras zouden moeten slapen, stond in schril contrast met de foto’s die fotograaf Marcel Krijgsman vervolgens van die Zutphense sporthal nam.
Honderd bedden staan er opgesteld, evenals honderd lockers die tussen de hoofdeinden werden geplaatst om slapende mensen nog een beetje privacy te gunnen. Het schone beddengoed ligt in blauwe plastic zakken op de matrassen. Geen individuele bedlampjes, het tl-licht aan het plafond gaat ’s avonds om kinderslaaptijd uit, en wie ’s nachts naar de wc moet, kan maar beter zijn sokken aanhouden, want zo’n gymzaalvloer koelt snel af.
Misschien dat de aanblik van die soberheid de doorgaans moord en brand schreeuwende goegemeente wel beviel. Veel commentaar leverden die foto’s in elk geval niet op. Waarschijnlijk waren mensen te druk met andere beelden: die van De Heerlickheijd in Ermelo. Dit prachtig gelegen viersterrenhotel en congrescentrum, in 1999 opgetrokken ‘met een vleugje koloniale stijl’ (ik citeer de website), wordt een opvangplek voor ongeveer zeventig asielzoekers. Moeder, hou me tegen!
‘Dit is niet uit te leggen aan Nederlanders, maar buiten de Europese grenzen spreken deze beelden voor zich’, X’te Queeny Rajkowski, Kamerlid namens de VVD, slinks. Twee majestueuze foto’s erbij van De Heerlickheijd in al haar glorie, inclusief het grote zwembad – daarna handenwrijvend wachten op de online ophef.
‘Toen ik klein was, gold dit hotel als het meest luxueuze in het dorp’, schreef Sywert van Lienden, u weet wel. ‘Nu wordt ook deze plek een keet voor asielzoekers.’ Alsof Versailles werd bestormd door een groep doorgesnoven NAC-hooligans. Het was beeldvorming uit de mond van de schaamtelozen. De meeste omwonenden van het hotel zelf hadden, zo bleek uit een reportage van De Stentor, niet zoveel tegen de opvang. Zij verlangden vooral transparantie van de overheid – en God mag weten hoezeer we daar allemaal naar verlangen.
Er gebeurden nog twee opmerkelijke dingen. Eén. RTL Nieuws kwam met het bericht dat de bouw van een asielzoekerscentrum in ’t Harde, niet ver van Ermelo, niet door kon gaan vanwege de strenge stikstofregels. Een verwarrend bericht voor heel Nederland, want aan welke kant van welke kloof moest je nu gaan staan roepen?
Twee. Op donderdagochtend kwam het nieuws dat Donald Duck (een fictief stripfiguur uit een kinderblad – ik zeg het er maar even bij) nieuwe buren krijgt in de vorm van twee ‘bruin gekleurde’ eenden, bedacht door een 9-jarig meisje. Dat zelfs De Telegraaf niets bedreigends zag in vogels van wie de veren schokkend genoeg niet roomblank zijn, kon niet verhinderen dat volwassenen op sociale media er toch volledig van uit hun panty schoten. ‘Deze doorgeslagen identiteitswaanzin kent geen grenzen’, vond de radicaal-rechtse rechtsfilosoof Raisa Blommestijn, zelf al tig keer door de empathische ondergrens gezakt.
Intussen was minister Faber uiterst tevreden teruggekeerd uit Denemarken. Wat ze daar had geleerd? Dat je potentiële asielzoekers moet afschrikken door heel hard te schreeuwen dat ze niet welkom zijn. Moest ze daarvoor echt helemaal naar Denemarken? Daar waren we hier toch al lang glorieus mee begonnen?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant