De toekomstige wereldorde wordt meer bepaald door de uitkomst van de agressieoorlog in Oekraïne dan welk ander conflict in de wereld ook. Europeanen zouden dat moeten begrijpen.
President Zelensky komt terug uit de VS zonder toezegging dat militaire doelen dieper in Rusland aangevallen mogen worden met westerse raketten. De Republikeinen ontstaken in woede over zijn bezoek aan een wapenfabriek. President Biden geeft nog miljarden aan steun, maar wat er volgend jaar gebeurt blijft volledig ongewis.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Vlak voor Zelensky’s ontmoeting met Biden, kondigde Rusland aan de drempel te verlagen voor de inzet van kernwapens. Hoewel experts ook blijven benadrukken dat de inzet van een kernwapen door Poetin uiterst negatief voor Rusland zal uitpakken, en dus uiterst onwaarschijnlijk is, blijven Russische dreigementen zeer effectief.
Dus op dit cruciale moment, waarbij Oekraïne militair, civiel en economisch met de rug tegen de muur staat, blijft westerse steun omgeven met vraagtekens. En blijft Oekraïne ingeklemd tussen halfhartige westerse steun en niet aflatende Russische aanvallen – stad na stad ligt in puin, net als de energie-infrastructuur, met nu al honderdduizenden Oekraïense slachtoffers. Tot nu toe is het Westen niet bereid het brute imperialisme van Vladimir de Veroveraar te stoppen.
Het is van belang te onderstrepen wat er op het spel staat. Ondanks al het gekrakeel bij de VN in New York, wordt de toekomstige wereldorde meer bepaald door de uitkomst van deze agressieoorlog dan welk ander conflict in de wereld ook. Europeanen zouden dat moeten begrijpen, vanuit hun eigen imperialistische geschiedenis en de erfenis alhier van genocide tegen zes miljoen Joden.
Maar dat lijkt niet het geval. Een Hongaarse topfunctionaris zei deze week dat Oekraïne beter niet had kunnen terugvechten (hij maakte later excuses). De Duitse ‘Zeitenwende’, waarmee Berlijn uit zijn geopolitieke slaap leek gewekt, heeft gefaald, concludeert een recent Duits rapport. Italië en Spanje geven nog steeds nauwelijks meer dan 1 procent uit aan defensie, ze helpen Oekraïne minimaal. Talloos veel Europeanen omarmen de gedachte dat, terwijl er een oorlog op het continent woedt die al een miljoen slachtoffers heeft gemaakt, je zelf nog ‘la dolce vita’ kunt leiden.
Oekraïners vechten door – niet voor ons, of omdat ze niet snakken naar vrede, maar omdat ze geen kans zien te stoppen. Militaire overheersing en uitroeiing van al wat Oekraïens is, zijn geen optie. Dat stelt westerse landen voor cruciale keuzes. Ze kunnen de steun opvoeren en Poetin dwingen zijn extreme ‘onderhandelingseisen’ te herzien; of voortgaan op deze halfslachtige weg en Oekraïne blijvend veroordelen tot een wrede uitputtingsoorlog; of hun hulp verminderen of stoppen en Oekraïne de facto dwingen tot een vernederende verkapte capitulatie.
De laatste twee opties zullen het einde betekenen van elke pretentie dat het VN-Handvest of de soevereiniteit van staten iets waard zijn. Er resteert nog één ander alternatief, geënt op de Duitse deling tijdens de Koude Oorlog. Neem het vrije deel van Oekraïne nu op in de Navo, waarbij het door Rusland bezette deel van Oekraïne pas (veel) later, na een diplomatiek akkoord, terug kan keren.
Als grote westerse landen de steun aan Oekraïne niet kunnen of willen opvoeren, is dat de enige mogelijkheid om Oekraïne zoveel mogelijk te redden uit de klauwen van Poetins agressie. Het continent staat aan de rand van de afgrond. Als de VS en de Europese landen deze uitdaging niet aankunnen, wordt Oekraïne een nieuwe schandvlek op het Europese blazoen, en de laatste rustplaats van deze wereldorde en zijn spelregels.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant