Drie jaar geleden overleed de Schotse producer Sophie, een van de pioniers van de hyperpop. Haar broer en manager maakte het album Sophie af. ‘Een geweldige manier om iets van haar aanwezigheid te ervaren.’
Toen Benny Long besloot het album af te maken waar zijn zus, popster Sophie, aan was begonnen, kon hij de eerste paar maanden alleen aan de rustige nummers werken. ‘Een ambient track als Dome Protection kalmeerde me. Maar mijn hoofd was nog niet klaar voor Sophies gekte.
‘Ik voelde me in die periode nog veel te breekbaar om me te wijden aan de beukende beats en de waanzin van haar industriële sounddesign. Die zachtere nummers hielpen me bij het verlies.’
Over de auteur
Pablo Cabenda schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
De Schotse producer, muzikant, dj en songwriter Sophie Xeon (als artiest liet ze haar achternaam weg) werkte voor megasterren als Madonna en werd geroemd als pionier van het genre hyperpop. Ze vond navolging en geestverwanten in artiesten als Charlie XCX, Vince Staples en Kim Petras. Sophie overleed in 2021 op 34-jarige leeftijd na een val in haar woonplaats Athene.
Daarmee kwam een van de opmerkelijkste talenten van haar generatie aan haar eind. Een artiest die niet binnen de lijntjes van de popmuziek kleurde, maar de grenzen daarvan verlegde met elektronica in haar meest kunstmatige vorm. Een van haar eerste singles, Bipp (2013), klinkt alsof aerodynamische, verchroomde robots een liedje voor ons mensen hebben gemaakt. Alles glimt glad als metaal en koud als plastic, terwijl het nummer door zijn luchtige popformat tegelijk enorm catchy is.
Sophie was ook een enigmatische figuur, die haar identiteit lange tijd verborgen hield en zich voor het eerst presenteerde in de videoclip van haar single It’s Okay to Cry (2017), kwetsbaar in al haar weelderige schoonheid. Sophie bleek een transvrouw, die pas na It’s Okay to Cry meer van haarzelf blootgaf in de media.
Haar nalatenschap is nu weer wat gegroeid met het postume album, simpelweg Sophie getiteld, dat Benny Long in samenwerking met medeproducers en gastzangers in elkaar heeft gezet.
Een ‘bitterzoete ervaring’, aldus Long, die ook haar manager en vertrouweling was. ‘Er gingen veel verschillende emoties door me heen tijdens het werken, maar het allesoverheersende gevoel was troost. Natuurlijk, er waren golven van overweldigend verdriet en een intens gevoel van gemis, maar die zouden er hoe dan ook komen. Het werken aan dit album was juist een geweldige manier om me dichter bij haar te voelen. Iets van haar aanwezigheid te ervaren.’
Het album is dan ook Sophie ten voeten uit. Van de agressieve, desoriënterende soundscape van Plunging Assymptote met zijn industriële, knarsende en schurende geluiden, tot de fantastische, artificiële neonpop van Live in My Truth, die je laat drijven in een bad van elektronische bubbels.
Long heeft niet veel aan de tracks hoeven sleutelen. Sommige nummers waren bijna af. En waar dat niet het geval was wist hij, door eerder uitvoerig overleg met zijn zus, meestal al welke kant zij op wilde.
Long: ‘Sterker nog, Sophie werkte al aan dit materiaal nadat haar officiële debuutalbum Oil of Every Pearl’s Un-Insides in 2018 was uitgekomen.
Daarna ging de eigenzinnige poppionier live meteen aan de slag met nieuwe muziek die zou resulteren in dit postume album. Long beschrijft hoe de muziek die Sophie maakte zich in de clubshows ontwikkelde tot de nummers op Sophie. Hoe uitgenodigde vocalisten en vrienden als Bibi Bourelly en BC Kingdom bij een optreden in New York al versies zongen van de nieuwe nummers. Hoe ze coproducers op het podium een plekje gunde om met een tweede laptop live van alles te proberen, en dat opnam voor later gebruik.
Sophie voelt soms dan ook aan als de weergave van zo’n clubavond. Er zit een zorgvuldig opgebouwde spanningsboog in het album, dat in vieren is gedeeld: een soundscape-achtig begin, een poppy partydeel, de hardere dancekant en dan de etherische afsluiters.
Long: ‘Het idee was dat het album zou klinken als een vreugdevolle samenwerking. Een feestje dat zij en haar vrienden hadden gebouwd, een waarbij de muren tussen de studio en de club werden geslecht.’
Wellicht volgen er nog singles of ep’s waarop Sophie als producer heeft gewerkt voor andere artiesten. Maar Sophie zal het het laatste album van Sophie zelf zijn – al vertrouwde Long eerder dit jaar Billboard Magazine toe dat zijn zus nog ‘letterlijk honderden’ onuitgebrachte tracks heeft liggen. Hij had het idee met haar besproken om telkens om en om een popplaat en een experimentele plaat uit te brengen, en die cyclus jaren vol te houden.
Long: ‘Dat voelt nu niet meer goed. Nog een album in elkaar zetten zou erop neerkomen dat ik een willekeurig samenraapsel zou maken van de nummers die er nog zijn, zonder dat ik daarbij, zoals nu, Sophies wensen in ogenschouw neem.
‘Daarbij speelt ook de vraag in hoeverre het nog een plaat van Sophie is als ik bij wijze van spreken volgend jaar een album uitbreng met nummers van drie jaar geleden. Als artiest zou ze zich misschien totaal anders hebben ontwikkeld en niet meer tevreden zijn over eerder opgenomen materiaal.
‘Voor dit album was al een traject in gang gezet. Sophie had me verteld wat ze voor ogen had. Daarom kan ik met zekerheid zeggen: dit is wat ze zou hebben gewild.’
Sophie – Sophie (Pias/Transgressive Records)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant