Israël heeft het aantal luchtaanvallen op Hezbollah in Libanon flink opgevoerd. Daarbij zijn ruim vijfhonderd mensen om het leven gekomen, meldt het Libanese ministerie van Volksgezondheid. NU.nl sprak met drie lezers uit Libanon. "De willekeur is eng en benauwend."
Lees alle ontwikkelingen over het conflict in ons liveblog.
De vijftigjarige Vivian Chaoul woont in het centrum van Beiroet en is al negen dagen haar huis niet uit geweest. Sinds een walkietalkie van een Hezbollah-lid vorige week vlak bij haar huis explodeerde, voelt ze zich nergens meer veilig. "Hezbollah-leden kunnen overal zijn", zegt ze tegen NU.nl. "Als Israël besluit om een aanval uit te voeren op iemand die toevallig bij mij in de buurt is, word ik collateral damage."
De geschiedenis lijkt zich te herhalen voor de in Libanon geboren Vivian. Ze is opgegroeid in het oorlogsgevaar van Israël en Hezbollah. Vivian verliet in 2006 tijdelijk haar thuisland toen Israël een grondoffensief begon. Opnieuw vluchten is geen optie. Haar negenjarige dochter kan met haar paspoort niet zomaar de grens over. "Ik was er trots op om mijn dochter groot te brengen in Libanon, maar nu moet ze opgroeien met dezelfde angst als ik. Dat vind ik vreselijk."
Alle scholen zijn sinds dinsdag gesloten. Vivians dochter volgt daarom online les en is, net als zijzelf, de hele dag thuis. "Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe stressvol de situatie nu is", zegt Vivian daarover. Want ook haar dochter voelt de spanningen en stelt veel vragen. "Het is moeilijk om haar gerust te stellen terwijl ik dat zelf helemaal niet ben."
De komende week heeft Vivian nog genoeg eten en water in huis. Ook in haar auto ligt een tas met water, eten en kleding. Ze hoopt daarmee voorbereid te zijn op een plotselinge luchtaanval. "Ik ben constant op mijn hoede. De stilte vind ik onverdraagbaar, omdat ik wacht op een nieuwe aanval. Niemand weet waar en wanneer die zal zijn."
Normaliter neemt de Nederlandse Tara Kenkhuizen (33) de kortste route als ze met haar hond naar de dierenarts gaat, maar dinsdag besloot ze een andere weg te nemen. En dat bleek een goede keuze. Een wijk die op haar gebruikelijke route ligt, werd gebombardeerd rond hetzelfde tijdstip dat zij erlangs had gemoeten. "Je kunt zomaar pech hebben", zegt Tara. "Die willekeur maakt het heel eng en benauwend."
Zo'n negen jaar geleden verhuisde Tara voor haar werk naar een wijk in het oosten van Beiroet. Het is een rustige wijk, ook nu. Toch is de spanning voelbaar. Veel Libanezen uit het zuiden van het land trekken namelijk richting de hoofdstad. "Het is hier druk op straat en in de supermarkten. Mensen zijn op zoek naar accommodaties, maar veel woningen zijn al bezet of te duur. Ik zie daardoor ook gezinnen die in hun auto moeten slapen."
Ook Tara zorgt dat ze genoeg water, eten en contant geld in huis heeft, zodat ze in geval van nood niet naar buiten hoeft. Zo probeert ze controle te houden over de situatie. "Maar ik weet dat we die eigenlijk niet hebben. Als burgers zijn we machteloos. Het enige dat we kunnen doen is hopen dat Israël en Hezbollah stoppen met bommenwerpen."
De 35-jarige Boy van Arkel verhuisde ongeveer vier jaar geleden van Nederland naar een wijk in het noordoosten van Beiroet. Ook dat gebied is vrij van bombardementen. Toch ziet hij dat de paniek en chaos in zijn omgeving zijn toegenomen. "Er is veel gebeurd in een korte tijd", zegt Boy tegen NU.nl. "Als je denkt dat het even rustig is, gebeurt er weer iets nieuws. Dat is heel lastig om mee om te gaan."
Ook vliegen er regelmatig Israëlische gevechtsvliegtuigen over. Die doorbreken de geluidsbarrière, wat zorgt voor een harde knal. "Dan barsten mensen spontaan in huilen uit. Ik merk dat ik dan ook begin te trillen."
Toch zal Boy Libanon niet zomaar verlaten. Zijn vrouw is Libanees en kan niet gemakkelijk de grens over. Vluchten zou betekenen dat hij haar en haar familie moet achterlaten. "Tot nu toe wordt vooral het zuiden van de stad aangevallen, dus we zitten hier hopelijk goed. Als het ook hier gevaarlijk wordt, zullen we richting het noorden van het land trekken."
Het valt Boy op hoe solidair de Libanese bevolking onderling is. "Scholen en kerken hebben hun deuren opengezet voor vluchtelingen uit het zuiden. Sommigen laten zelfs vreemden in hun huis slapen", zegt hij.
Tara merkt dat ook in haar omgeving. "Het is mooi om te zien hoe een volk dat historisch zo verdeeld is, elkaar helpt in tijden van nood."
Source: Nu.nl algemeen