Cave speelt en zingt alle ellende van zich af en weet alle Wild God-liedjes een extra dimensie te geven. Hij stort zichzelf en zijn publiek in een achtbaan aan emoties naar het onbestemde. Na veertig jaar weet hij zichzelf met zijn Bad Seeds opnieuw te overtreffen.
Als donderdagavond stipt om half negen het concert van Nick Cave and the Bad Seeds begint, komt het enige licht van de witte gewaden die worden gedragen door de drie zwarte vrouwen in het zanggroepje. Een engelenkoor dat zich meteen laat gelden in Frogs, van Cave’s nieuwe album Wild God waarvan de komende tweeënhalf uur op een na alle liedjes voorbij zullen komen. Een mooi album, vol religieuze symboliek over het zoeken naar verlossing en troost.
Komt zijn boodschap op het album niet altijd even goed uit de verf, Cave is begeleid door band en koortje pas halverwege Frogs wanneer je precies begrijpt wat hij met zijn wens naar transcendentie bedoelt. Er klinkt een aan wanhoop grenzende gretigheid door in zijn diepe bariton. De Australische zanger is niet alleen voor twee avonden naar Amsterdam gekomen om het publiek te verheffen, maar ook zichzelf. De regels ‘Leaping to God, amazed of love and amazed of pain’ donderen door de zaal: ‘Kill me, kill me’, davert hij door.
Over de auteur
Gijsbert Kamer schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en en jazz.
Het begin is van een verpletterende schoonheid. Hij gaat voor het liedje Wild God achter de vleugel zitten, maar is eigenlijk te onrustig. Dus rent hij als een bezetene over het podium om zijn publiek handen te schudden. ‘So he flew to the top of the world and looked around’, zingt hij, ‘And said where are my people to bring your spirit down?’
Het komt allemaal hard binnen. Cave zingt beter dan ooit en ontpopt zich regelmatig als de wildeman die veel van zijn volgers van het eerste uur toch een beetje in hem zijn gaan missen.
De piano klatert in From Her To Eternity en donder en bliksem worden in Tupelo kracht bij gezet door de zware cadans van drums en bas (gespeeld door de van Radiohead geleende Colin Greenwood). Als Cave in Tupelo even doet alsof hij in zijn armen een baby wiegt, ontroert dat zelfs even.
Iedereen in de zaal weet dat Cave de laatste jaren twee van zijn kinderen heeft verloren. Maar anders dan zeven jaar geleden, toen hij voor het eerst in het grote Ziggo Dome stond, is dit concert minder met rouw beladen. Cave speelt en zingt alle ellende van zich af en weet alle Wild God-liedjes een extra dimensie te geven.
Maar ook het van Ghosteen afkomstige Bright Horses bloeit op. Prachtig hoe hij het aan de piano een stemmig coda geeft. En wat valt het nieuwe Joy daarna goed op zijn plaats. De videoschermen brengen Cave in close-up en je ziet zijn concentratie. Zijn ‘I called all around me, have mercy on me please’ moet hij mooi zingen.
Dat lukt, genade is nabij. Cave stort zichzelf en zijn publiek in een achtbaan aan emoties naar het onbestemde. ‘I always seem to be saying goodbye’, mijmert hij in Carnage en hoe goed hij daarin is blijkt uit de ode aan zijn overleden jeugdliefde Anita Lane, O Wow O Wow (How wonderful she is) dat met beeld van haar veel meer indruk maakt dan op de plaat.
Daarvoor verantwoordelijk is ook de geweldige band, aangedreven door violist/gitarist en toetsenist Warren Ellis. Dat hij wat minder op de voorgrond treedt, komt vooral door de aandacht die Cave opeist. Die speelt en zingt alsof er echt iets op het spel staat. Waar nodig klinkt er pijn door in zijn stem, en er lijkt opluchting zichtbaar als hij met een ‘I will always love you’ het liefdesliedje First Rescue Attempt afsluit.
Beautiful, roept hij naar de zaal voordat de inmiddels wat voorspelbare maar opnieuw opzwepende finale begint met Red Right Hand (‘hoe ging die ook alweer, ik heb Peaky Blinders al lang niet meer gezien’) en The Mercy Seat. Cave geniet, en wij met hem. Na veertig jaar weet Cave zichzelf met zijn Bad Seeds met veel nieuw werk opnieuw te overtreffen.
Nick Cave & The Bad Seeds
Pop
★★★★★
26/9 Ziggo Dome, Amsterdam (herhaling 27/9)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant