Premier Dick Schoof doet me aan Peter denken, een geliefd personage uit All Stars. Die film ging over een groep mannen die al vanaf hun 6de een voetbalteam vormen, en Peter, die aansloot toen ze 7 waren. Ook als ze dertigers zijn, mag hij zich nog steeds nergens mee bemoeien, ‘want jij bent er later bij gekomen’. Als hij toch eens iets probeert te zeggen, draait er zich altijd eentje uit de groep naar hem toe: ‘We zijn even aan het praten.’
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Een tijdlang is zoiets te verdragen, maar het onrecht vreet en een uitbarsting kan niet uitblijven. Bij Schoof kwam die aan het einde van de Algemene Politieke Beschouwingen, toen Rob Jetten (D66) hem een spreekbuis had genoemd. Dag en nacht was hij bezig om dingen voor elkaar te krijgen, en hij wist dat hij zich niet mocht ergeren aan de Kamer, ‘maar ik vind het buitengewoon pijnlijk om na twaalf uur dat ik hier sta, te horen te krijgen dat ik een voorzitter van de ministerraad ben die alleen maar briefjes staat voor te lezen!’
Na jaren zwoegen kun je verwachten dat een premier eens de controle over zijn zelfmedelijden verliest. Maar Schoof is nog maar net begonnen, en dan is het wat vroeg. Hij heeft al veel uren in zijn kabinet gestoken, hele nachten doorvergaderd. Misschien heeft hem dat vermoeid, uitgeput, en staat hij vers geradbraakt aan de start.
Van de andere kant moet je mensen ook op hun daden beoordelen, niet op iets anders. Action is nu eenmaal character: wat je doet, is wie je bent. De eerste daad van Schoof is al meteen de beste: hij werd premier van een coalitie met een ondemocratische partij, hij wilde die rol vervullen, maakte de samenwerking mogelijk.
Daad twee is druk bezig daad te worden: het uitroepen van een asielcrisis, die er niet is, buiten het parlement en de rechtsstaat om. Schoof weet hoe schadelijk het is. Maar zodra hij erop wordt aangesproken, kruipt hij in de rol van voorzitter die alleen maar briefjes voorleest. Want zijn plan is het niet, zegt hij, hij heeft het niet bedacht – dat hebben de coalitiepartijen zo met elkaar afgesproken. En dan kan hij er verder ook niks aan doen.
Doet Schoof dit alleen om zijn kabinet heel te houden? Misschien heeft hij het zelf niet in de gaten, maar op deze manier helpt hij Wilders de democratie verder te beschadigen, en langzaam alles te verzwakken dat radicaal-rechts ervan weerhoudt om volop extreemrechts te kunnen zijn: onderwijs, rechtspraak, ambtenarij, journalistiek en cultuur – alles kortom waarop door het kabinet-Schoofhondje I hard en doelgericht wordt bezuinigd.
Mogen we Schoof hierop al beoordelen, of vindt hij dat oneerlijk vroeg en moeten er nog wat leugentjes en ontspoorde debatten bij? Het is tamelijk slecht. Zo slecht hebben we het nog niet gezien. Niet eerder stond een premier volgens mij ook al zo vroeg en indringend voor de keuze om er meteen mee op te houden, en de nederlaag persoonlijk te incasseren, of de schade op het land af te wentelen en doorgaan, tot wie weet hoelang het schip blijft varen, of waarheen.
Wat het wordt, weten we niet. Voorlopig zien we iemand voor een nederlaag uit rennen, die hem allang heeft ingehaald.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant